Geçmişimi Arıyorum(2)

10 / 6 / 2008  Salı tarihinde Funda Güneysu tarafından eklendi, 167 kez okundu...

“ İşte tahmin ettiğim şey oldu bana cevap verme gereği bile duymadı…Pes edicem şimdi diye düşünürken.’Hanım abla’ diyen sesle irkildim.Şaşkın şaşkın etrafıma bakarken küçük bir çocuk at arabasının üstünde beni gideceğim yere kadar götürmek istediğini söyledi.Tanıştıktan sonra öğretmen olduğumu öğrenince öyle bir sevindi ki böyle bir tepk...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Geçmişimi Arıyorum(2)

İşte tahmin ettiğim şey oldu bana cevap verme gereği bile duymadı…Pes edicem şimdi diye düşünürken.’Hanım abla’ diyen sesle irkildim.Şaşkın şaşkın etrafıma bakarken küçük bir çocuk at arabasının üstünde beni gideceğim yere kadar götürmek istediğini söyledi.Tanıştıktan sonra öğretmen olduğumu öğrenince öyle bir sevindi ki böyle bir tepkiyi beklemiyordum.Yol boyunca oradan buradan konuştuk.Her insan bir romandır ya o ufaklığında ailesiyle olan yaşamı öyleydi.Ben onu dinlerken şaşkınlığımı belli etmiyordum ama küçük yaşına rağmen çok güzel konuşuyordu.Gevezeliğin ardından da kocaman bir sessizlik oldu.Nihayetinde de köye geldik.Etrafıma bakıp herkesi hatırlıyormuşçasına tanıdık yüzler aradım.Muhtarın yanına geldiğimde ise her şeyi anlattığımda beklediğimden de çok şaşırdı.Anlatma sırası ondaydı ve ben pür dikkat onu dinlemek istiyordum.O anlatmaya başladıkça düşüncelerim çıkmaza giriyordu.Ailem benden sonra Almanya ya taşınmıştı.Hem de diğer kardeşlerimle birlikte.Beynimden vurulmuşa döndüm resmen.Aileme fazlalık ben mişim demek ki diye düşünürken muhtar haftaya köye geleceklerini söyledi.Bir hafta bana bir ömür gibi geldi.İşte geldiler muhtar engel olmasa hemen karşılarına çıkıp hesap soracaktım ama yapamadım.Geldiklerinden iki gün sonra sessizce bir akşam vakti kapılarını çaldım.Doğal olarak tanımadılar beni… Kendimi köyün öğretmeni olarak tanıttım ve içeri girdim. Babam köşede oturuyordu. Diğerleri de kardeşlerimdi galiba. Mutluydum, içimde adlandıramadığım duygular vardı.Ve hesap sorma zamanıydı.Herkesle tanıştıktan sonra kendi hikayemi anlattım.Şaşırdılar.Ne söyleyeceklerini usulca beklerken herkesin bana tuhaf tuhaf baktığını hissettim.Ve babam anlatmaya başladı.Babam beni bırakmalarının sebeblerini,Almanya ya gidişlerini,orada karşılaştıkları zorlukları ve son beş yılda hayatlarını düzene soktuklarını anlatırken ben onu dinlemiyordum bile.Çünkü ben hala tek bir cümle de takılı kalmıştım.Bu cümleyi söylerken her şey doğalmışçasına söylemiside ayrı bir durumdu.Hiç düşünmeden şok olacağımı tahmin dahi etmeden bana ‘sokaklarda karton topladığım bir günde buldum ve eve getirdim.Yeterince büyüttükten sonra ise çocuk esirgeme kurumuna verdik’ bu sözler bir çığlık gibi büyüyordu kulağımda hıçkırarak ağlamak istiyordum.Benim ailemi bulmam imkansızlaşıyor.Tüm konuşmaları dinledikten sonra sessizce çıktım evlerinden.Düşündükçe ağlasam mı gülsem mi bilemiyorum.Ama bu köy de artık tek bir amacım var.Ben bu köy de sade ve sadece öğretmenim…