Gemi

19 / 5 / 2008  Pazartesi tarihinde Veysel Selçuk tarafından eklendi, 110 kez okundu...

“Limana yanaşıp demir atmaktı tedirginliği. Ama hangi limana? Yıllarca kızgın okyanusta, sert dalgalarla boğuşup ayakta durmaya çalışan gemiyi ayakta tutup o geminin aslını kaybetmesini nasıl da görmedi. Evet gemi dimdik ayaktaydı, yanından geçen kayıklar özenerek bakıyordu içindeki yalnızlığı görmeden. İçinde öyle bir yalnızlık vardı ki kaptanı ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gemi

Limana yanaşıp demir atmaktı tedirginliği. Ama hangi limana? Yıllarca kızgın okyanusta, sert dalgalarla boğuşup ayakta durmaya çalışan gemiyi ayakta tutup o geminin aslını kaybetmesini nasıl da görmedi. Evet gemi dimdik ayaktaydı, yanından geçen kayıklar özenerek bakıyordu içindeki yalnızlığı görmeden. İçinde öyle bir yalnızlık vardı ki kaptanı bile yoktu belki de bu geminin.

Zaman zaman dinlenmek yada yalnızlığını gidermek için gitmeye çalıştı bazı limanlara. Kimine çok sert girdi limanın sahibini kızdırarak, kimine ise çok sakin girdi yorgun bir gün sonrası evin kapısını açıp dinlenmeye girercesine. Ama ya sertlikten yada sakinlikten demir atamadı hiç bir limana. Yada attı ama attığı demir ağırlığını koruyamadı.

Bir ara kendisi bir limana sahip oldu. Demir atmış sessiz, dalgasız okyanusun önünde keyifle yudumluyordu kadehini. Ve bir çok kez limanına gemiler geldi. Uzun, kısa, alımlı, yüklü gemiler. Misafiri ağırlamamak olmazdı onun için. Demir atmak isteyenlere kendisi yardım etti. Hoşgeldiniz dedi. Ama bir baktıki demir atan gemiler oysaki limanını kirletiyor ve yudumladığı içkisinin tadını bozuyordu. Topladı sofrasını vurdu kendini yine yollara, derinliklere. Limanı mı? Umrunda değildi. Onların olsundu. Zaten o liman kendisinin değildi.

Açıldı yeniden okyanusa yağmurlu bir havada. Artık kaptanda kendisiydi mürettebatta. Ama yalnızlık alıp götürdü çoğu zaman onu bilmediği duraklara. Her birinde durdukça gemisinin artık hasar aldığını, attığı demirlerin aslında geminin gövdesine zarar verdiğini ve geminin su aldığını farketmeye başladı. Bir an panikledi. Gemisi su alıyodu. Tamir edecekti ama dümene kim bakacaktı?. Çıkmaza girdi. Bir yandan batıyor bir yandanda dümene geçmiş rotasını belirliyordu. Batmanın vermiş olduğu telaş güverteden yalnızlığı bile alıp götürmüştü. Dümenin altının suya değdiğinde farketmişti artık sona geldiğinin ama inatla,hırsla yıllarca koruduğu gemisini rotasından şaşırtmamalıydı. Direndi durdu. Ama nereye kadardı. Bir baktı ki gemisiyle beraber derin okyanusun ortasında batmıştı.

Tek çaresi vardı yüzmek. Yıllarca gözü gibi baktığı gemisi batmıştı ama nefes aldığı sürece en son gücüne kadar mücadele edecekti. Durmadan yüzdü ve uyandığında bir sahil kasabasındaydı. Kasabada hikayedeki ne Robinson nede Cuma vardı. Sadece hayatın kendisi ve netliği vardı.

Uzun süre emek harcadığı gemisi hiç yoktu artık. Aslında gemisine zararı kendisi ve kendi terchileri vermişti. Ama durmadan geriye bakarak önündeki hayatı kaçırmak onun olgunluğuna sığmazdı. Yorgun yatağından uyandı. Yeni bir hayata, yeni bir yaşama giyindi, Çeşmeden akan umutla yüzünü yıkayıp, gülümsemelerde pişmiş sabah kahvaltısını iştahla yedi. Sonrasında kendisini ayakta tutacak gerçeklik ayakkabısını giyerek kasabanın yemyeşil ormanında mantık yürüyüşü yapmaya başladı.Yürüdü durdu keyfilice. Ve yolun sonunda kendi adını taşıyan yepyeni, masum bir köy limanına geldi. Evet tıpkı çok (az) zaman önce kendi kurduğu ve arkasına bile bakmadan bıraktığı limana benziyordu ama tek bir farkla. Kirlenmeyecek ve artık kirletilmesine izin verilemeyecek bir limandı bu seferki.

Şimdi bu limana sahiplenme ve elinde kalanlarla kendine ait, yalnızlık barındırmayan, dışı gibi içide sade, güzel bir gemi yaratma vaktiydi. Önce limanın kendisine aitliğini tatma, sonrasında yarattığı gemisiyile emin olduğu limanlara gökyüzünde uçan ve yüzüne huzurun rüzgarı vuran bir martı misali demir atmaya yelken açma vaktiydi.