 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Gerçekler!Gerçekler! Aaa!!! İnanamıyorum ölmüş! Hanımııım!… Hanımııım!… Koşun Arif Bey kanlar içinde yerde yatıyor… Nee?!.. aman Allahım bu da ne??? Ne oldu sana Arif Bey? Kim yapar bunu sana? Necla Hanım 35 yaşlarında gayet alımlı bir kadındı. Semra ise 23 yaşlarında, kimsesi olmayan, sarışı, mavi gözlü ve çok güzel bir kızdı. Arif Bey ise 40 yaşlarında güçlü, kuvvetli biriydi. Yıllar onun vücudundan neredeyse hiç bir şey götürmemişti. Kır saçlarıyla ve ela gözleriyle hâla genç kızların dönüp bir daha baktığı bir erkekti. Necla Hanım, Arif Bey`i kanlar içinde yerde görünce çok korktu ve sinir krizi geçirdi. Ağlıyor bir yandan da yas tutuyordu. Sonra kendine geldi ve komiser Bey`i aradı. 10 dakikaya kadar komiser Bey yanında 3- 5 adamıyla kapıdaydı. Evin hizmetçisi Semra hemen kapıyı açtı. Necla Hanım hâlâ ağlıyordu. Kemal Bey Necla hanımı hemen yerden kaldırdı ve koltuğa oturttu. Arif Bey’in üzerine de bir örtü örttü. Cesedi hemen morga da götürtebilirdi fakat bu tamamıyla bir cinayet olduğu için soruşturma açtı. Bir müddet sonra Kemal Bey’in emri üzerine cesedi alıp götürdüler. Ceset gidince Necla Hanım biraz daha kendine geldi. Salonda Necla Hanım ile Kemal Bey konuşurken Kemal Bey, Semra’ya seslenerek bir bardak su getirmesini istedi. Semra’dan ses çıkmıyordu. Kemal Bey isteğini biraz daha sesli bir şekilde yineledi. Semra bodrum merdivenlerinden üstü başı ıslak ve korku dolu gözlerle çıkarak komiserin yanına geldi. Buyurun efendim. Bana mı seslendiniz? Komiser; Evet, kızım neredeydin? Hanımın burada ayılıp bayılıyor, senin sanki umurunda değil! Bodrumdaydım efendim. İnanın duymadım seslendiğinizi. Neyse, bir bardak su getir de Necla Hanım kendine gelsin. Tabi efendim. Sonra Semra mutfağa doğru yürürken “ne kadar da aptalım. Nerede olduğumu neden söyledim ki? Of neyse şuna şu suyu götüreyim de içsin.” Semra suyu getirir. Tepsinin üzerinde bir adette sakinleştirici vardı. Tepsiyi uzatırken elleri titrer. Komiser Bey fark eder ve sorar; Kemal Bey`i çok mu seviyordunuz? Iıı… şeyy… tabii, çok iyiliği dokunmuştu bana. Sokakta aç biilaç halimi görüp beni evine aldı. Hem neden sordunuz ki? Bilmem bi hayli gergin görünüyorsunuz da? Yoo!! Nerden çıkardınız? Ne gerginliği? Bir şeyim yok benim. Ellerin neden titriyor? Ben… şeyy… hastayım, evet evet hastayım da ondan. Hımm… tamam. İşiniz varsa gidebilirsiniz. Ama buralarda olun. Size birkaç sorum olacak. Tabi efendim olur. Ben buralardayım. Semra boş bardağı alıp mutfağa gider. Kemal Bey bu olayda Semra’nın bir parmağı olup olmadığı konusunda düşünür ve hemen Necla Hanıma döner. Eşinizi seviyor muydunuz? Şey… tabiî ki. Siz sevmez miydiniz? Tüm bu varlığım onun sayesinde oldu. Bana evler, arabalar, mücevherler aldı. Ama sizce, size para harcaması sizi sevdiğini mi gösteriyor? O öyle birisiydi komiser Bey. Sevdikleri için para harcamasını çok severdi. Hımm… Peki, anladım. Son zamanlarda eşinizde bir gariplik sezdiniz mi? Hayır. Her şey normaldi. Ama bu sıralar yatak odasına çok geç saatte gelir, biraz uyur, sonra da duş alır oldu. Ama bunda pek bir şey yoktur herhalde? Acaba neden? Neyse, düşmanınız var mıydı Necla Hanım? Necla Hanım hemen; Hayır, ne düşmanı? Eşimi herkes çok sever. Çok iyi huylu ve hatta içine kapanıktır. Biraz düşünün derim. Çünkü bu cinayet öyle sırada bir şeye benzemiyor. Ondan çok nefret eden biri olmalı bunu yapan. Ben… bilmiyorum. Yani belki vardır ama benim bildiğim yok. Peki, buna da tamam. Bana dün geceden bahseder misiniz? Ne söyleyeyim ki? Yine her zamanki gibi yemeğimizi yedik ve işte son günlerde yatak odasına geç gelir oldu. Ama bu gece yanıma geldiğini hiç fark etmedim. Diğer geceler gelince uyanırdım. Bu gece fark etmedim geldiğini. Sanırım hiç gelmedi. Hımm… Demek ki olay gece gerçekleşmiş. Sanırım. Ben duymadım bir şey. Eee… Devam edin. İşte sonra hizmetçinin çığlıklarıyla uyandım ve hemen kalkıp geldim. Tamam Necla Hanım. Not ettim söylediklerinizi. Şimdi müsaadenizle Semra’ya da birkaç soru sormak istiyorum. Elbette. Semra!!! Semraaaa!!! Geldim hanımım. Ne yapıyorsun sen kızım? Ha bire geç geliyorsun? Şeyy!!! Efendim, ben… Neyse önemli değil. Komiser Bey sana birkaç soru soracak cevapla soruları. Tamam efendim. Kemal Bey; Semra, birkaç gün içinde evde bir gariplik sezdin mi? Hayır efendim her zaman ki gibi normaldi her şey. Arif Bey sabah kalkar, kahvaltısını yapıp çalışma odasında vakit geçirir, sonra akşam yemekten sonra kitap okur, birkaç kadeh bir şeyler içer ve yatar. Ama senin bu söylediklerin her zaman olmuyormuş. Sadece şu son günler de oluyormuş. Hayır! Ne münasebet? Necla Hanım, Arif Bey her zaman böyle değil midir? Hay Allah! Doğru ya! Demek ki bana garip gelmiş. İfademi değiştiriyorum Kemal Bey. Evde herhangi bir gariplik yok. Tabi, bu sözlerinizi de not ettim Necla Hanım. Şimdi müsaadenizle Semra Hanım` ın ifadesini almaya devam edeyim. Tabi Kemal Bey buyurun. Kızım bana dün geceyi anlatır mısın? Dün gece mi? Eveeet!!! Ne oldu bir şey mi var? Hayır! Akşam yemeğini hazırladım. Arif Bey ve Necla Hanım yediler. Sonra Necla Hanım yemekten kalkıp bir telefon görüşmesi yaptı. Ve hemen yattı. Arif Bey yemekten sonra bir fincan kahve istedi. Sonrada çalışma odasına girdi. Kahvesini hazırlayıp getirdiğimde masanın üzerinde bir silah vardı. İçeri biraz patavatsız bir şekilde girdiğim için hemen panikledi ve silahı dolabına koydu. Bana biraz kızar gibi olduysa da bir şey demedi. Başka ihtiyacı olup olmadığını sorduğumda “hayır, yok” dedi. Bende iyi geceler dileyip odadan ayrıldım. Mutfakta biraz vakit geçirdim. Necla Hanım yatalı 2 saat olmuştu. Onu salonun balkonunda etrafına bakınırken gördüm. O beni görmedi. …Eee? Sonra…? Sonrada ben yattım. Bu kadar efendim. Bundan hiç söz etmemiştiniz Necla Hanım? Unutmuş olmalıyım. Yoksa neden söylemeyim ki?... lütfen şüpheli gözlerle bakmayın bana. Kocamı ben öldürmedim!!! İyi de size bu işi sizin yaptığınızı söylemedim ki. Nereden çıkardınız böyle bir şeyi? Ya, bilmiyorum. Öyle bana şüpheli gözlerle bakınca sandım ki… Neyse önemi yok. Peki, balkona çıktığınızı hatırladığınıza göre o kısmı da anlatırsınız herhalde. Evet, yatalı 2 saat kadar olmuştu. Birden uyandım. Bende nefes darlığı var. Yarım saat kadar dışarıda hava aldım. Dışarıda hava eksilere düşmek üzere. Sadece sabahlığınızla, yalnızca hava almak için mi çıktınız dışarı? …ee...vet… Hem havanın soğuk olduğunu hissetmedim bile! Oradan Semra atılır; Şeyy komiser Bey, ben bir şeyi söylemeyi unuttum. Ben alt katta Necla Hanım` ın yatak odasının altında kalıyorum. Balkonda ki kapının önce tıklatıldığını, sonra kapı gıcırtısını duydum. Hımm… Necla Hanım? …Eee…!!! Bendim o… kapıyı kapatmıştım. Dışarıda kaldım. Bende kapıya vurdum ki belki duyan olurda açarlar diye. Sonra sabahlığımın cebinde anahtarım olduğunu farkettim. Kapıyı açıp girdim. Garip! Hâlbuki kapı açıldığında siz salonun balkonundan henüz ayrılmış ve odanıza doğru gitmekteydiniz. Sen beni mi takip ediyorsun? Şeyy… Tuvalete gitmiştim de geçerken gördüm. Yanlış duymuşsun demek ki! Neyse bayanlar, duymam gerekeni duydum. Evde başka bir çalışan var mı? Necla Hanım; Evet Remzi amca var. Bahçıvanımız. Peki nerede o? Bahçededir. Orada kulübesi var. Orada kalıyor. Semra kızım, Remzi Bey`i çağırır mısın? Tabii efendim. Remzi Bey 50 yaşlarında 10 yıldır bu evde hizmet vermiş biriydi. Semra’nın çağırmasından sonra Remzi Bey heyecanla koşup komiserin yanına geldi. Buyurun komiserim, beni çağırmışsınız. Evet Remzi Bey, müsaadenizle size birkaç soru soracağım. Elbette buyurun. Remzi Bey, Arif Bey`i tanıyorsunuz değil mi? Tabii ki. Ben bu eve 10 yılımı verdim. Arif Bey`i tam 10 yıldır tanırım ve ona hizmet veririm. Peki sever miydiniz? Evet. çok iyi huylu biriydi. Hımm… anladım. Öldüğüne üzüldünüz o halde? Nee? Öldü mü? Aman ya rabbim! Ne yani, bilmiyor muydunuz? Sabahtan beri polisler evinize girip çıkıyorlar. Siz bunlar kim, neden gelmişler diye hiç sormadınız mı? Hayır efendim. Ben bu eve hiç girmem. Bi ilk iş görüşmesine geldiğimde, birde şimdi sizin sayenizde girdim. ( daha sonra etrafına bakarak;) …Hımm… hiç değişmemiş ev. Arif Bey çok zevkli insandı. Remzi Bey, bırakın Arif beyin zevklerini de bana Arif Bey’den bahsedin. Şeyy… pardon. Haklısınız. Arif Bey, kasımpatıları çok severdi. Bahçede kasımpatılardan onun hoşlanacağı güzel bir mekân yaptım. Bir de camekânlı bir çardak yapınca Arif Bey bu işten çok memnun oldu ve zamanını bu kasımpatıların arasında geçirmeye başladı. Gece de bazen çıkar ve kasımpatıların yanında yıldızları seyrederdi. Aksine Necla Hanımsa, kasımpatıları hiç sevmez ve kokusuna tahammül edemezdi. Necla Hanım, neden sevmiyorsunuz kasımpatıları? Benim çiçeklere karşı alerjim var. Yani polenlerinden rahatsız oluyorum. Aynı zamanda kasımpatı genelde yaşlılığın sembolü. O yaşlı olabilir ama ben değilim. Ayrıca kokusunu da çok itici buluyorum. Anladım Necla Hanım pekâlâ. Remzi Bey devam eder misiniz? Tabi ki ama anlatacak bir şey kalmadı benim için. Peki Remzi Bey bana son olarak dün geceden bahseder misiniz? Hımm… bir saniye komiser Bey. Benim hafızam iyi değildir. Müsaadenizle biraz düşünmek istiyorum. Tabi. Buyurun. Semra ve Necla Hanım göz göze gelirler. Birkaç dakika Remzi Bey kafasını iki elinin arasına almış bir şekilde bir şeyler düşünür ve sonra birden; Evet!... şimdi anlıyorum. Hay Allah! Neden daha önce size haber vermedim ki? Zavallı adam!... Remzi Bey, düşündüklerinizi bizimle de paylaşır mısınız? Tabii… şimdi her şeyi anlıyorum. Saat 7 de Arif Bey akşam yemeği yemek için çardaktan ayrıldı. Yaklaşık 8 gibiydi. Necla hanımı pencere de gördüm. Telefonla konuşuyordu. Bir saniye. Necla Hanım, bu telefon sizin ağzınızdan hiç çıkmadı fakat tam iki kez gündeme geldi. Şu telefon olayını anlatır mısınız? Kiminle görüştünüz? Şey… benn… ( Necla Hanım tam bu esnada telefonla oynamaya başladı. Komiser Bey durumu farketti ve hemen bir hamlede telefonu Necla Hanım` ın elinden aldı. Ekranda “son arayan numaraları sil?” yazıyordu. Necla Hanım kem- küm ederek belli ki zaman kazanmaya çalışıyordu. Kemal Bey tam vaktinde yetişmişti. Sonra Kemal Bey ) Evet!... bakalım Necla Hanım` ın bizden sakladığı şey neymiş? Semra kızım, Necla Hanım yemekten kalkıp görüşme yaptığını söylemiştin. Necla Hanım mı aradı, yoksa Necla Hanım mı arandı? Necla Hanım` ın telefonu çaldı efendim. Tamam. Şimdi anlarız… Eveeet… dün akşam 08.03 te ARDA diye birisi aramış. Söyler misiniz Necla Hanım? Kim bu ARDA? …aa ..rkadaşım!!! Hımm… peki nasıl bir arkadaş bu ARDA? Üniversiteden. Bağlarımızı hiç koparmadık.çok iyi bir dosttuk biz. Peki o da sizin gibi evli mi? Hayır o ben… Evet… o… O evli değil! Ama başka bir şey söyleyecektiniz sanki? Yoo… hayır! Evli değil o. Hem Kemal Bey, size ne bizim özel hayatımızdan, medeni halimizden? Hanımefendi, lütfen ama. Bu olayı çözmem gerekiyor. Sizi merkezde de sorgulayabilirdim fakat acınız büyük. Tadınızı kaçırmak istemedim... DEVAM EDECEK... 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Kasım
23
Kasım
23
Kasım
23
Savaştan Sonra Yenilgi
• Şerafettin Yılmaz • Yaşamdan Hikayeler • 38 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Kasım
23
Kasım
22
Haziran
26
Haziran
1
Nisan
26
Nisan
14
Nisan
9
Haziran
1
Nisan
14
Nisan
1
Nisan
26
Nisan
7 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
