Gerçekleşmeyecek Hayaller mi?

23 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Bahattin Gülyuva tarafından eklendi, 103 kez okundu...

“Bizim içten selamlarımız vardı,sımsıcak gülümseyişlerle bir merhaba derdik birbirimize.Teşekkürlerimiz vardı bir ateş alıp sigara yakma telaşında.Hastaya geçmiş olsuna gidilirdi çoluk,çocuk,bir evde toplanılıp siyah beyaz televizyonlar izlenirdi. Oynayan dizilerde her hüznü,her neşeyi paylaştığımız akşamlar vardı.Çakılarla kesilen parmaklar, aka...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gerçekleşmeyecek Hayaller mi?

Bizim içten selamlarımız vardı,sımsıcak gülümseyişlerle bir merhaba derdik birbirimize.Teşekkürlerimiz vardı bir ateş alıp sigara yakma telaşında.Hastaya geçmiş olsuna gidilirdi çoluk,çocuk,bir evde toplanılıp siyah beyaz televizyonlar izlenirdi. Oynayan dizilerde her hüznü,her neşeyi paylaştığımız akşamlar vardı.Çakılarla kesilen parmaklar, akan kanı karıştırıp kan kardeşi olmak, kan kardeşine çekilen kör bıçakların önüne çıkmak vardı yüreklice.Sevdalarımız vardı yalansız, pazarlıksız, bir kartal gibi yükselen değerlerimiz vardı.Bir dostun acısını öyle çağlarcasına yaşardık ki; o yarayı biz açmışçasına ıslak gözlerimizi yere indirir sanki suçlusu bizmişiz gibi kederlenirdik.Çok uzaklarda uzun yıllar görmediğimiz bir akraba ölümüne, bir geri gelmesiz yitmeğe ,öğle bir yanardık ki;sanki bir kurşun gelip tam göğsümüzün ortasından delip geçermiş gibi.Komşularımız vardı,Rum,Ermeni,Süryani,sadece bayramlarda fark ederdik yabancı olduklarını ve bu fark ediş tokalaşma,kucaklaşma olurdu.Saklambaç oynarken fark etmezdi isimlerimiz Ayşe,Ali,Kirkor,Yusuf,Anjelika,Zozo sobeleme telaşında koşuşturur dururduk.Komşularımız vardı yaşlı,evde ekmek almaya gitmeme nazı sonrası ensemize yediğimiz şamarların aksine,o yaşlıların ellerinden taşıdıkları yükü kapıp evlerine kadar koşturma yarışları yaşardık.Ve delilerimiz vardı,çocuklar her ne kadar kızdırsa da tüm mahallenin şevkatle sardığı,hal hatır sorduğu,önüne iki lokma yemek koyduğu.Zor duruma düşene sessizce yapılan yardımlar vardı, cam gibi yerlere düşüp o yardım sonrası dağılacağından korktuğumuz el uzattığımız onurlu ama kör olası yokluğa düşmüş insanlar vardı.Öyle çelikten değildi kapılarımız,kilitli değildi,açıktı camlarımız,açıktı yüreklerimiz. Tersine çeliktendi gönül bağlarımız,sımsıkıydı dostluklarımız.Nerede yanlış yaptık?neden bu hale geldik?ruhumuzu nerede ve neden kaybettik?Dönüp baktığımızda şu eskiden yaptıklarımızın hangisini yapmak zordu?hangisi imkansızdı?Yaşı erenler oturup bir düşünelim mi?o günleri yaşamayanlar,yaşayanlara anlattırıp oturup düşünseler mi?ne dersiniz?yoksa,o günlere dönüş asla olmayacakmı?yoksa bu özlem,duygusal bir kalemin asla gerçekleşmeyecek hayalleri mi?