Gökçeada Ayın Karanlık Yüzü (ı Bölüm)

21 / 6 / 2008  Cumartesi tarihinde Gürkan Adam tarafından eklendi, 204 kez okundu...

“I.BÖLÜMDOĞAYA VE KENDİMİZE YABANCILAŞMAK Kargalar yola çıktığımız sabah da boklarını kurcalamışlar mıdır bilmiyorum fakat ben tatilimin her sabahında olduğu gibi üç kişilik çadırımın içinde, sabah ayazında, belime vuran titrek bir ayaz esintisinde uyandım… Çadırımdan esneye söylene çıkıp, yirmi beş metrelik Kaş sahilinde gerinirken, dağın ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gökçeada Ayın Karanlık Yüzü (ı Bölüm)

I.BÖLÜM
DOĞAYA VE KENDİMİZE YABANCILAŞMAK


Kargalar yola çıktığımız sabah da boklarını kurcalamışlar mıdır bilmiyorum fakat ben tatilimin her sabahında olduğu gibi üç kişilik çadırımın içinde, sabah ayazında, belime vuran titrek bir ayaz esintisinde uyandım…
Çadırımdan esneye söylene çıkıp, yirmi beş metrelik Kaş sahilinde gerinirken, dağın ya da “kaşın” karanlık yüzünün yeşile doğru renklendiğini izliyordum pancar motorunun sesinde… Ve o adam her sabah olduğu gibi markalı giysilerle koşar adım geliyordu sahile doğru…
Kedicikler kumsalın gerisindeki, çadırlarımızın yanındaki kayalıkların dibinde her sabah olduğu gibi bu adamı bekliyorlardı hayata tutunabilmek için… Ve bu iyi giyimli, orta yaşlı “iyi adam” vicdan temizliği yapıyordu doğaya ve kendi doğasına karşı hiç bıkmadan…
Göz ucuyla izliyordu kedicikler birbirlerini; önce gören ve çevik olan yerdi çünkü doğada; fakat doğanın seçiciliğinden “insanın seçiciliğine giriyorlardı” şimdi… İnsanoğlu istediğine öncelik tanıyacaktı, kendi ihtiyacına, zevkine göre doğaya müdahale edecekti; hiç tanımadığı doğanın doğasını değiştirecekti… Kediler de anlamışlardı bu durumu… Üstelik her ne kadar bir kısmı kanıksar vaziyette bakınsa da hayata… Seçilmek için birçoğu birbirleriyle yarışarak vardılar adamın ayakucuna… Diğer grup ise “biz köpek değiliz” der gibi sanayi gıdasının atılacağı alanda hazır kıtaydılar; ne de olsa ekmek derdiydi bu onla için… Oysa birçoğu gözlerimin içine bakıp “bugün de denizin dibinde sanayileşeceğiz” diyor gibiydiler; hele dünkü Sokarit’imi zıpkınımdan çalan “kara kuyruk” besbelli ki bu adama muhtaç kalmaya bin pişmandı… Diğerleri hazır kedi mamasını kentleşmek gibi görmüşlerdi belli ki… Mamalara açlıkla saldırıyorlardı… Kentte tutunabilmenin tek yolu buydu kedicikler için… İnsan soyunun kuyrukçuluğunda, İnsanoğluna ayak uydurabilmek… Ya da elenmek! Orta yolu yok, heyhat!
Ve adam mutluydu bana uzaktan selam verirken…
Her ne kadar canlılar türleşmemek için geriye dönüşlerle asıl yaşam biçimini arasalar da bu adam gibi insanoğlu da sanayi kültürünü doğaya getirdikçe, hem doğanın hem de insanın kendine yabancılaşmasını daha da yaygınlaştırmaktadır.
Bunu bilmez mi insanoğlu? Bilir bilmesine de yine de içindeki hayvanlığı bilinçlice insanlaşmaya eleyemez… Bir taraftan doğaya dönmek ister vicdanı diğer taraftan sorumsuzca sanayileştirir doğayı, doğasını… Hatta bu dehliz öyle bir rölyeftir ki kazınamayan toplumsal yapıda, doğa açlığımız ve yabancılaşmamız bile pazar haline getirilip dipsizleştirilir hayatımızda… İşte şurada yüz metre ötemde yunuslardan medet umar diğerleri de… Ama onlar da kurtaramaz bizi pazar payı nemasından kendilerini kurtaramadıkları gibi, ucuz işgücü kölesidirler bugün terapi oyununun…
Hiç mi umut yok!!!!!
* * *
Kaporta boyası kırmızıyı anımsatan(!) 84 model Lada’ya eşyalarımızı yüklerken Yörük göçlerini düşüyordum… Tüm Akdeniz ve Ege’nin kıyı şeritlerine uç beylik geleneği gibi Osmanlının, Yörükler yerleşmişler… Denizin dibinde yaşarlar fakat balıkçılık bile yapmaz bunlar, ta ki Gökçeada’ya kadar…
Yörüklerin çoğu Kara tekeli ve hiçbir yerde sevilmeyen Sarı tekeliler… Her biri diğeriyle arazi kavgalısı her ne renk tekeli olurlarsa olsunlar… Kızlara verilen kıyıdaki araziler değerlenince damatlar zenginleşmiş tüm dertleri bu köylünün(!)… Vay efendim o bizim ailenin malıymış, damat nasıl bize posta koyarmış(!) Akdeniz-Ege kıyılarının kavgası… Toprak… Denizcilik bakanlığımızın olmamasına şaşmamalı…
Ve Kaştan ayrılıyoruz “iyi adam”ın kedi mamalarının poşetlerini toplamaktan bıkmış olarak… Doğayla bütünleşmeyi turizmle kalkınma aracı olarak gören, pazarlamacı zihniyetten nasıl kurtulamayacağımızı düşünerek… Bu yolun neden teori yazdırdığını keşfetmek ve program yükünü görebilmek için çıkıyoruz yola…
Ve görüyoruz ki yol boyunca: Ne kıyıların-denizin-kirliliği, arazinin mülkiyetin el değiştirip ufalana ufalana verimsizleşmesi ne de enerji kaynakların heba edilmesi ve susuzluk; insanı hayvanlaştıran tek somut münafık: sistem tohumu: para… Ve görüyoruz ki herkes hayvanlaşmak için arar yana yana… Para, para, para…
Ve asla tekrar parayla insanlaşamayacağımızın tekabülü-tedahülü ve tevekkülü: Yediburunlar… Bir cennet… Doğanın üreme motorunun garanti belgesi! Ya insanın? Hâlâ insan yetişir mi acaba bu topraklarda? Aramadan bilemeyiz…