Gökkuşağı Son

15 / 4 / 2008  Salı tarihinde Musa Yıldız tarafından eklendi, 185 kez okundu...

“Kahraman`ın uzattığı suyu içtikten sonra hepsini birden kucakladım, az kalsın bu yüzden hep beraber yuvarlanıyorduk uçurumdan. Bir müddet sonra iyi olduğumu ve inişe devam etmemiz gerektiğini söyledim. Zaman azalmış, güneş tepeye varmış, hafiften yağmur çiseliyordu ve elbette gökkuşağı yine görünmüştü bize.Uçurumdan inmeye devam ederken, bu sefe...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gökkuşağı Son

Kahraman`ın uzattığı suyu içtikten sonra hepsini birden kucakladım, az kalsın bu yüzden hep beraber yuvarlanıyorduk uçurumdan. Bir müddet sonra iyi olduğumu ve inişe devam etmemiz gerektiğini söyledim. Zaman azalmış, güneş tepeye varmış, hafiften yağmur çiseliyordu ve elbette gökkuşağı yine görünmüştü bize.
Uçurumdan inmeye devam ederken, bu sefer rehberimiz Suat sendelemişti Allah`tan çevik çocuktu da uçuruma yuvarlanmaktan kurtulmuştu. Kementleri iyi ki akıl etmiştik; hepimizin hayatını kurtardığını söyleyebilirim. En son aşağı indiğimizde dönüp yukarıya doğru baktığımda indiğimiz yeri görünce yaptığımız çılgınlığa inanamadım. Biz buradan indik diye burayı gösterip anlatsak herhalde kimse inanmazdı bize. Ben bile bunu ger.ekleştiren biri olarak buradan indiğimize inanamıyordum ki başkası nasıl inansın? Yağmur devam ediyordu ama hafiften baş gösteren rüzgar sayesinde bulutlar iyiden iyiye dağılmıştı. Bana kalırsa akşama kalmaz gökyüzünde bir tek bulup bulunmazdı. Bunu çocuklara çaktırmamak için çok uğraştım ve fakat Mevlüt farkına varmıştı bunun. Çünkü yağmur da kesilmişti.
Gökyüzünde ne bulut, ne yağmur ne de gökkuşağı kalmıştı. Onları devam etmeye inandıracak hiçbir şey kalmamıştı elimde. Sonunda hepsi bana dönüp:
- Evet, şehirli cesur çocuk. Şimdi ne yapacağız? Gökyüzünde ne bulut ne de yağmur kaldı. Elbette gökkuşağı da kalmadı.
Söyleyecek bir şey bulamıyordum. O kadar yol teptikten, sarp ve indiğimize hala daha inanamadığım uçurumu aştıktan sonra onları yola devam ettirmeye ikna edecek bir şey kalmamıştı elimde. Anlamsız, anlamsız yüzlerine bakıyordum onlar ise tam tersi hadi bakalım bir yol göster de görelim der gibi bana bakıyorlardı. Olduğum yere çöktüm, sağa sola baktım. İlerde bir köy görünüyordu. Çocuklara dönerek:
- Geciktik! Ne yapabilirim? Demek ki gökkuşağı ona ulaşılmasını istemiyor. Önümüzde iki seçenek var; pılımızı pırtımızı toplayıp köye geri dönmek veya tekrar yağmur yağmasını beklemek.
Suat:
- Yeter artık! Neyi bekleyeceğiz? Yaz ayındayız bir daha yağmur ne zaman yağar Allah bilir. Bir ay sonra mı, iki ay sonra mı? En iyisi köye geri dönelim.
Diğerleri de ona katılıyordu, doğal olarak ben de. İlerideki köye varıp oradakilerden yardım isteyebilirdik köye dönmek için.

Kahveye vardığımızda selam faslından girip derdimizi anlattık köylülere. Balık tutmak için yola çıktığımızı, sonra kaybolduğumuzu ve köye dönmek için yardıma ihtiyaç duyduğumuzu. Köyün yerlisi olan öğretmen bizi misafir edeceğini ve köyümüze doğru bir traktör çıkarabileceğini söyledi.
Traktörle bizim köyün meydanına vardığımızda herkes meraklı gözlerle, uzaylıymışız gibi bize bakıyor ve durumumuza bir anlam veremedikleri gözlerinden okunuyordu. Kahveye hiç uğramayan dedem meydan kahvesinde oturmuş tedirgin, tedirgin bizleri bekliyordu tabi diğerlerinin ailesinden büyükler de.
Esma, duvar kenarından sinsice bize bakıp gülüyordu; "her şeyi öğrenmişlerdi" diye düşündük. Ama gizliden bize doğru yaklaşıp:
- Korkmayın gökkuşağından kimseye söz etmedim, sadece balık tutmaya gitmiş olabileceğinizi söyledim bizimkilere. Zuhal de ben de çok merak ettik ulaşabildiniz mi?
Sadece "hayır" diyebildik bu soruya cevap olarak.
Evde nereye gittiğimizi sorduklarında, sadece balığa diye cevap vererek geçiştirdik ağır azarlar eşliğinde. Kim inanırdı ki gökkuşağının peşinden gittiğimize?
Zuhal kimseye söylememişti helal olsun. O zaman benim de gökkuşağına hiçbir zaman ulaşılamayacağını söylemem gerekmiyor diğerlerine diye düşündüm. Belki başka bir yaz veya belki başka birileri.

Bitti.