Görüntüden İbaret

13 / 5 / 2008  Salı tarihinde Selcan Aktaş tarafından eklendi, 128 kez okundu...

“Gündelik yaşamlarımızın içinde kaynayıp giden aşklara sahne olurken hatıralar tiyatrosu ;benliğimizi de yitiriyoruz aslında farkında olmadan.Hep ertesi zamanlara bırakılan hayalleri sandıklarda naftalinler arasında saklamak bazen ruh zelzelerine zemin oluştursa da bitmiyor saklanmışlıklarımız dehlizlerimizde.GÜn gelip öpüp kokladığımız düşler,be...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Görüntüden İbaret

Gündelik yaşamlarımızın içinde kaynayıp giden aşklara sahne olurken hatıralar tiyatrosu ;benliğimizi de yitiriyoruz aslında farkında olmadan.
Hep ertesi zamanlara bırakılan hayalleri sandıklarda naftalinler arasında saklamak bazen ruh zelzelerine zemin oluştursa da bitmiyor saklanmışlıklarımız dehlizlerimizde.
GÜn gelip öpüp kokladığımız düşler,belki bir kötü niyetlinin eline geçer de ziyan eder düşüncesiyle hep ertelemede ve hep beklemede.

Oysa kime faydası var kurduğumuz hayallerin bilinmezli denklemler eşliğinde.
Yastık altındaki varlık kime zenginlik getirmiş ki biz ihya olalım biriktirdiklerimizle.

Çocuklarımıza öğrettiğimiz hep susmaktı ve biriktirmekti şimdiye kadar.
Kafalarını kurcalayan her şeyi,merak ettiklerini hep zamanı gelince öğrenmek zorunda kaldılar.
Ya hiç zamanı gelmeseydi?

Kızgınlıklarını,sevgilerini,üzüntülerini,
arkadaşlıklarını hep sakladılar kendilerine.
Ve birgün çok geç kalacaklar belki geriye dönüp de geçmişlerinin bir tükenmişlikten ibaret görüntü olduğunu gördüklerinde...

Etrafınızda kaç insan gerçekten yaşıyor ciddi ciddi?
Kaç insan her gece başını yastığına koyduğunda mutlu ve verimli geçen bir güne şükrediyor?
Kaç insan gerçekten yaşamak istediği için yaşıyor?
Kaç insan hayatta işe yaradığını hissediyor?
Ve kaç insana kendi hayatını seçme özgürlüğünü veriyoruz insanlık adına?

Görüntüden ibaret samimiyetsiz yaşamlarımızda gülümsüyoruz güya geleceğimiz dediğimiz zamanlarımıza. Oysa bir söz okumuştum taaa ortaokul zamanlarımda `Bugünler de dünlerin geleceği değil miydi?` diyordu.

Özde değil sözde hayatlarımızla ve kendimizden geçip başkasına dair kurduğumuz planlarımızla daha nereye kadar götürebiliriz bu kırılgan ruhu?
Daha kaç sandık hayal biriktireceğiz güzel günler için?