Götü Boklu Melih

9 / 2 / 2008  Cumartesi tarihinde Taylan Özbay tarafından eklendi, 2111 kez okundu...

“Kendimi bildim bileli iyi bir Beşiktaş taraftarıyımdır. Bu aralar malumunuz, kalecimizle başımız dertte. Ne zaman Beşiktaş dense, bir maç izlesem, ola ki o maçta puan kaybedilse, hemen kalecinin durumu söz konusu oluyor: ‘Bu kaleciyle halimiz ne olacak?’, ‘Olmaz bunla olmaz!’, ‘Adamın tek gözü kör müdür nedir?!’Beşiktaş’ın kalecisinin bu kadar s...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Götü Boklu Melih

Kendimi bildim bileli iyi bir Beşiktaş taraftarıyımdır. Bu aralar malumunuz, kalecimizle başımız dertte. Ne zaman Beşiktaş dense, bir maç izlesem, ola ki o maçta puan kaybedilse, hemen kalecinin durumu söz konusu oluyor: ‘Bu kaleciyle halimiz ne olacak?’, ‘Olmaz bunla olmaz!’, ‘Adamın tek gözü kör müdür nedir?!’
Beşiktaş’ın kalecisinin bu kadar sık tartışılması, bana bir başka kaleciyi hatırlattı:

‘Götü boklu Melih’i…

Çocukluk arkadaşlarımın, kardeşimin ve benim çocukluğumuz hep cezaevinde geçti. Ama sicillerimizde yazmaz. Çünkü cezaevi terk edilmiş bir cezaeviydi ve çevresinde apartmanların yükselmesi ile bir mahallenin orta yerinde kalakalmıştı. Örneğin biz dolmuş eve yaklaşınca ‘Cezaevinde indir!’ diye bağırırdık.
İşte o mahalle anne babaları, sanki hepsi toplanıp, düşünüp, karar vermiş gibi; çocuklarına yalnızca cezaevinin bahçesinde oynama izni verirlerdi. Ben bisiklete binmeyi de, futbol oynamayı da, kavga etmeyi de, köpek beslemeyi de ve hatta mahallenin ağabeyleri tarafından cezaevine atılan kardeşi demir parmaklıklardan kurtarmayı da o bahçede öğrendim.

Cezaevinin dışına çıkarsak, anne babalarımızdan azar işittiğimiz bir çocukluktu bizimkisi…

O bahçede tabi bütün mahalle erkek çocuklarının birincil zevki futbol maçı yapmaktı. Yanımıza destek olacak birini bulur, yarım ayak bin bir hile ile aldım verdim yapar, en iyi arkadaşlarımızı takıma alırdık. Takımın, dizilişi maç başında yaş düzenine göre olurdu. Küçük kardeşler mutlaka defansa konur, büyükler gol atma zevkini yaşardı. Ama ola ki, fark açılır o zaman izin verilirdi küçüklere. Takım içinde ki bu düzen, duruma göre değişebilirken değişmeyen bir tek mevki vardı. Kaleci. Ve kalenin daimi bekçisi ‘Götü Boklu Melih’…
Melih, benden yanılmıyorsam bir dört-beş yaş küçüktü. Bizim apartmanın kapıcısının oğluydu. Pis bir çocuktu Melih, ne yalan söyleyeyim. Ama en unutulmaz hareketini genellikle maçlarda sergilerdi.
Melih’i kaleye koyardık. Maç başlardı. Gayet güzel devam ederken bir dümeni bozuk topu ya cezaevi çatısına ya yola atardı. Haydi, maç durur, top aranmaya başlardı. Bulunup geri getirildiğinde bir bakılırdı ki Melih ortalarda yok… Sonra iki takım oyuncularından birinin sesi:
‘Laaaan Melih gene sıçıyo laaaaannnnn!!!!!’
Topu, mopu bırakır koşardık cezaevinin terkedilmiş gözetleme kulübelerinden koku gelenine. Meğer Melih gene biz top derdindeyken, incir yapraklarını toplayıp kurulmuş kral köşküne.
Biz başına toplanıp, ‘Melih napıyon laaa?’ dediğimizde ıkınmaktan kızarmış yüzünde o pis gülümsemesiyle kafasını kaldırır yüzümüze bakardı. Sonra hiç bir şey olmamış gibi, incir yaprakları yardımıyla temizlenir, şortunu düzeltir geçerdi kaleye.

Zaten ondan sonra, top Melih’in ellerine ilk değdiği an, maç da biterdi…

Çok garip çocuktu götü boklu Melih çook… Ama o mahallede tek değildi ki be birader. Mesela, bir de deli Barış vardı: Yüzünde sağ kaşının bitiminden dudağının kenarına kadar inen bir yara izi, cümleleri uzata uzata konuşma tarzıyla, bütün gün, mahallenin kolejde okuyan çocuklarını bulur, ‘Süt çocuğuuuuuuuuu!’ diye üzerlerine koşardı. Ama onun şimdi konumuzla ilgisi yok…