Gözyaşıyla Büyüyen Zaman

24 / 6 / 2008  Salı tarihinde Ecem Çevikdil tarafından eklendi, 82 kez okundu...

“Ne zamandır ağlamıyordum. Oysa ne iyi geliyormuş gözyaşları yitik ömrüme... Besliyormuş beni bu akan damlalar. Sanki kurak bir vadide açan tek çiçekti ruhum. Onu bu zamana kadar susuz bıraktığım için utanıyorum kendimden. Beslenmesi için su lazımdı; yağmur yağmıyordu. Ben ağlamıyordum. Ömrüm ölüyordu susuzluktan.Sicim gibi iniyor gözyaşları gözü...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Gözyaşıyla Büyüyen Zaman

Ne zamandır ağlamıyordum. Oysa ne iyi geliyormuş gözyaşları yitik ömrüme... Besliyormuş beni bu akan damlalar. Sanki kurak bir vadide açan tek çiçekti ruhum. Onu bu zamana kadar susuz bıraktığım için utanıyorum kendimden. Beslenmesi için su lazımdı; yağmur yağmıyordu. Ben ağlamıyordum. Ömrüm ölüyordu susuzluktan.

Sicim gibi iniyor gözyaşları gözümden; azgın sular gibi yanaklarıma, oradan kurumuş dudaklarımı ıslatarak boynuma… Çorak kalmış vücudum emiyor sonra suyu. Daha ne kadar su lazım bedenimin sulanması için bilmiyorum. Sadece ağlıyorum. Ağlıyorum. Ağlıyorum.

Düşündükçe anlıyorum ancak; hayatın acımasız bir girdaptan oluştuğunu. Ana rahminden çıktığımız anda çekiyor bizleri içine. Dur durak bilmeden dönüyoruz hep “zaman” denen girdapta. Ne amacımız belli ne de bir sebebimiz var. Tek bir kurtuluş yolu var bu girdapta; ölüm. Her şeyin olduğu gibi onun da bir zamanı var.

Zaman dolana kadar neler geçiyor başımızdan? Nelere üzülüyor, nelere kızıyoruz? Yüzümüzde tebessüme neden olan şeyler ne? Gözlerimizin içini parlatan durumlar hangileri?

Aslında peşinde koştuğumuz sadece küçük mutluluklar fakat hep daha fazlasını istediğimiz için bu hayatın anlamı olan küçücük tebessümleri istemiyoruz; görmezden geliyoruz. Belki de sırf bu yüzden acı çekiyoruz. Acı çektikçe büyüyoruz. Acı çektikçe geçiyor zaman. Mutluluklar çok az yer alıyor akreple yelkovanın arasında. Peki neden? Sebebi çok basit aslında; ömrümüzün suya ihtiyacı var. Gözyaşıyla olgunlaşıp bu girdapta geçen sürenin büyümesini bekliyoruz.

Zaman dolup da geriye baktığımızda sadece üzüntülerimiz geçiyor gözlerimizin önünden bir film şeridi misali. Arada belli belirsiz tebessümlerin olduğu bir film şeridi...