Gurbetçilere Özel Onlayn Cenaze
Kendine göre haklı sebeplerle göçer herkes bir yerlere. Göçer göçmesine de ya sonrası! Bir düğün, bir cenaze haberi alsa memleketinden; yüreği daha olmak ister oralarda. Gitse işleri aksar mutlaka, gitmese kolay mıdır aklı sıladayken çalışmak? Gurbetçinin kaderidir eksik kalmak!
Burhanettin Bey de yıllardır gurbette yaşıyor. Adı gibi uzundur yolu da! Yirmi beş yıl önce göçmüşler karısı Mürüvvet Hanım’la birlikte. Burhanettin Bey diğer kocalar gibi yapmamış, “Aldıracağım seni de!” dememiş ve Mürüvvet Hanım’ı peşine katmış ya nasip diyerek.
İlk yıllar, her izinde binbir hevesle gitmişler memlekete. Sılanın kokusu, havası, suyu; eş-dost ve akrabaların hasreti, bir yılda birikmiş onca haberin merakı… Yıllar geçtikçe belki alıştıklarından, belki aitlik çıkmazından, belki de bitmek bilmeyen ölüm haberlerinden azaldı memleket hevesleri. Gecikmiş taziyeler, üzüntü ve ağlamalar… Yoruldular elbet! Zamanla anladılar ki kendi evlerine misafir gider olmuşlar. Yine de pes etmediler ve her fırsatta gittiler cenaze ya da düğünler için.
Bir sabah, kahvaltı sonrası gazetesini okurken bir haber Burhanettin Bey’in dikkatini çekti. Okuyor, bir daha okuyor; inanamıyor ve anlayamıyor, bir daha okuyor… Nasıl anlasın, akla mantığa uymayan şeyler yazıyor haberde. Anlayıp anlamadığını sınamanın bir yolu olmalıydı.
“Mürüvvet Hanım koş hele, ne diyor bu bak!”
“Ne oldu Burhanettin Bey yine, bir izin vermedin uzanayım iki dakika.”
“Söylenme de gel hele!”
Konuşa konuşa kalktı ve kocasının yanına gitti. Şikayet etse de merak etmişti aslında neden çağrıldığını. Burhanettin Bey, hâlâ konuşuyordu kendi kendine.
“Tövbe estağfurullah! Olur mu böyle şey, caiz midir ki?”
“Aaa… Söyle artık Burhanettin Bey, delirtme insanı!”
“Çatlama Mürüvvet Hanım, bak hele ne diyor gazete.”
“Gözlüğüm yok, okuyuver bir yol!”
“Cenazeye yetişemedim diye üzülmeyin. Uzaklar sizin için yakın edildi artık.”
“Tövbe tövbe…”
“Dur, dinle! Devamı var! On line cenaze protokolümüz sayesinde evinizden, işyerinizden ya da istediğiniz herhangi bir yerden cenazeye katılabilirsiniz. Zamanınızın değerini biliyoruz ve size kırk kişilik ekibimizle, istediğiniz büyüklükte, sevdiklerinize yaraşır bir cenaze hizmeti sunuyoruz. Yıkama, taşıma ve defin hizmetlerimiz de mevcuttur. Tek yapmanız gereken, bilgisayarınızın başına geçip dilerseniz namaza da katılarak, acınızı layığıyla yaşamaktır.”
“Ne diyorsun Burhanettin Bey, olur mu hiç öyle şey?”
“Olmaz değil mi?”
“Bir de soruyorsun. Hem, on line de ne oluyor?”
“Onu ben de anlamadım. Oğlana sorarız gelince. O bilir böyle tuhaf şeyleri.”
İkisinin de zihni iyice karışmıştı. Burhanettin Bey’in aklından bir türlü çıkmıyordu bu mesele. Evde daha fazla duramadı ve soluğu dışarıda aldı. Aldı da ne fayda? Adım başı reklam panoları ve hepsinde de on line cenaze diyor, başka bir şey demiyor. Dışarıda da huzur bulamadı ve yorgun düşüp akşama doğru eve döndü yine. Oğlu da evdeydi.
“Seyfettin, oğlum…”
“Buyur baba!”
“Bu on line ne oluyor?”
“Onlayn baba, onlayn! İnterneti bilirsin.”
“He, bilirim!”
“İşte odur, niye ki?”
“Yeni bir şey çıkmış, onlayn cenaze diyorlar adına. Memlekete gitmeden, memleketteymiş gibi cenazeye katılıyormuşsun.”
“Ne diyorsun, çok iyi baba!”
“Dur bakalım acele etme, hocaya sormalı önce caiz midir diye.”
Gece boyunca uyku tutmadı Burhanettin Bey’i. Bir sağa döndü, bir sola… Ta ki sabah ezanını duyuncaya dek. Çarçabuk hazırlanıp koştu camiye. Namazdan sonra Hoca’nın yanına gidip konuyu açtı.
“Hoca, onlayn cenaze diye bir şey çıkmış. Böyle açıyorsun intırneti, bir anda memlekette cenazedesin.”
“Duydum Burhanettin Bey, benim de haberim var bu işten. Ne diyeyim, bilmem ki”
“Caiz midir, onu desen yeter bana.”
“Eski köye yeni adettir bu. Haramdır diyemem, ama caiz midir?.. Onu da diyemem”
“Sen demeyeceksen kim diyecek Hoca?”
“Buldum! Müftüye danışalım derim. Kurula sorsun bakalım, ne karar çıkacak?”
Birlikte çıktılar camiden müftülüğe doğru. Yol uzaktı epeyce. Bilmiyordu Hoca da aslında Müftülük bir tuş kadar yakındı onlara.
“Sayın Müftüm! Bir onlayn cenaze mevzumuz vardı bizim. Müsaitseniz, onu danışacaktık size.”
“Siz de mi? Bugün kaçıncı oluyor bu soruyu soran? Valla, kurul saatlerdir içeride toplantıda. Hala varamadılar karara. Delinin biri attı kuyuya taşı, işin yoksa uğraş çıkarmaya. Dışarıda, sizinle aynı sebepten bekleyenler var. Yorulmayın ayakta, onların yanında bekleyin isterseniz.”
“Tamam efendim. Rahatsız etmeyelim biz sizi daha fazla.”
“Tabii!... Karar çıkınca bildireceğiz dışarıya zaten.”
Bekleme salonu tıklım tıklımdı. Hani iğne atsanız nereye vurur Allah bilir, ama yere düşmeyeceği belliydi. Katıldı bizimkiler de merakla bekleyen kalabalığa. Konuşmalar epeyce hararetli duruma gelmişti.
“Ben dedim bizim oğlana olmaz diye, ama söz mü geçiyor bu zamanda onlara? Tutturmuş, onlayn yapacakmış benim cenazemi. Bak sen münasebetsize! Ulan, ben öldüm mü de cenazemi konuşuyorsun?”
“Haklısınız efendim, zaman nereye gidiyor böyle? Bizim damat da aynı. Anası öldü bugün, kalkıp gideyim demiyor da münafık; onlayn gömecekmiş anasını. Tövbe tövbe…”
“Öyle demeyin efendim. Gidebilen var, gidemeyen var. Elbette, gönül ister orada olmayı, ama gidemeyince de ne yapsın ki insan?”
“Durun bakalım, karar gelir birazdan. Belli mi olur, belki de caizdir onlayn?”
“Tövbe tövbeee…”
Burhanettin Bey’in iyice karıştı kafası. Kime inanacağını, ne düşüneceğini şaşırdı. Kararı beklemekten başka çare yoktu. Neyse ki mesai bitimine beş dakika kala çıktı karar. Kuruldakiler, saat gibiydiler mübarekler. Düşünceli insanlarmış da bırakmamışlar daha geç vakite milleti.
Müftü bakındı bir süre kalabalığa, kulağının kaşınacağı tuttu o ara. Kalabalık özenle izledi müftünün kulak kaşıyışını. Elinin hareketlerini başlarıyla ve gözleriyle takip etti hepsi. Sonra, öğle yemeğinden dişinde kalanları atıştırışına seyirci oldular. Vakit dolmuştu nihayet. Sekreteri, çantasını getirdi müftünün ve kibarca selamladı:
“İyi akşamlar efendim. Araba hazır, şoför kapıda bekliyor.”
“Sağ ol kızım. Sana da iyi akşamlar!”
Kapıya yöneldi, yürümeye başladı elinde çantasıyla. Kalabalık çatlamak üzereydi artık. İçlerinden biri toparlandı ve atıldı müftünün önüne:
“Beyim, ne oldu bizim karar? Söylesen artık…”
“O mu?... Caizdir!”
Burhanettin Bey, haberi vermek üzere gitti evine. Aman Allah’ım, evde bir kalabalık ki sormayın. Ağlamalar sokaktan duyuluyor hem de. Şaşırdı hallerine, belli ki kötü bir şey olmuştu.
“Mürüvvet Hanım hayırdır, niye ağlıyor herkes?”
“Gel Burhanettin Bey gel! Akbey Dede… Sizlere ömür!”
Yüz on iki yaşındaki asırlık çınar, Akbey Dede… Burhanettin Bey’in büyük dedesi. Babası, dedesi, babaannesi, halaları, amcaları… Demek sıra Akbey Dede’ye gelmişti bugün. Üzüldü tabii Burhanettin Bey. Kolay mı, ailenin demirbaşı… Kendini bildi bileli vardı Akbey Dede. Çok iyi bakardı kendine. Sağlığı da yerindeydi aslında. Hiç anlam veremedi bu ani gidişe. Burhanettin Bey acısı ve düşünceleri arasında kaybolmuşken, oğlunun sesiyle irkildi:
“Ne oldu baba onlayn işi, caiz miymiş?”
“Caizmiş oğlum!”
“Baba, para kalmadı biliyorsun değil mi? Krediyi yeni ödedik daha. Hani, diyorum ki…”
“Ne diyormuşsun bakalım?”
“Şu onlayn diyorum. Akbey Dede, hani…”
“Tövbe estağfurullah! Olur mu öyle saçmalık?”
“Ama baba sen söyledin, caizmiş işte!”
“Caiz dediysek, cahiliz demedik ya! Bilmez misin bizim oraları? Adamı tefe korlar…”
“Nasıl gideceğiz hep birlikte, para mı var? Biz de cenazede bulunmak istiyoruz. Bir düşünsen…”
"Bilmem ki oğlum, annen ne der ki bu işe?”
“Sen tamam dedikten sonra annem ne diyecek? Hadi baba, n’olur? Baksana, onlaynı beklemiş Akbey Dede ölmek için o kadar yıl”
“Tamam tamam…”
Aradılar şirketi, fiyat da epey uygundu yol parasına göre. Belli etmese de sevindi bu işe Burhanettin Bey. Türkiye’deki memleket vaktine göre, öğle namazını müteakip kılınacaktı cenaze namazı. Hazırlıklar tamamlandı. Müftülük de dahil olmak üzere herkes açtı interneti, öğle vaktini beklemeye koyuldular. Nihayet, gelip çatmıştı vakit.
“Araf Onlayn’a hoş geldiniz. Bizi seçtiğiniz için teşekkür ederiz. Tüm cenaze yakınlarına baş sağlığı dileriz.”
Gerçekten de eksiksiz bir ekip ekranda göründü. Başladılar namazı kılmaya. Kimi evinde, kimi işyerinde durdu namaza; ama zordu bu durumda ekrana bakmadan namazı kılabilmek. İkide bir dağılıyordu dikkatler. Bir de tam namazın ortasında çalıyordu ya kapı ya telefon.
“Kardeşim, sonra arayın. Cenazedeyiz şimdi.”
“Cenazedeysen evdeki telefonu nasıl açıyorsun? Dalga mı geçiyorsun benimle?”
“Sonra dedim, sonra… Ölüye de saygı kalmadı bunlarda!”
Uzun süren uğraşlar ve fedakarlıklar sonunda, namaz bitmişti nihayet. Dua vardı sırada. Duanın sonunda…
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
Alışkanlıktan olsa gerek, “İyi bilirdik!” nidası gelmeyince bir kez daha dağıldı dikkatler. Neyse ki şirketin halkla ilişkiler müdürü devreye girdi hemen.
“Beyler, sanal ortamda dua ediyoruz;bulunduğumuz yerde söylememiz gerekir . Birbirinizi duymadığınız için kimse söylemiyor gibi gelebilir, ama emin olun ki herkes duadadır şu an. Devam edin Hocam!”
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
“…”
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
“…”
“Merhumu nasıl bilirdiniz?”
“…”
Akbey Dede, bir aksilik yaşanmadan uğurlandı son yolculuğuna. Herkes görevini yerine getirmenin huzuruyla o gece bir güzel uyku çekti. Burhanettin Bey hariç! Karısı korktuğu haberi vermişti ona.
“Burhanettin Bey, oğlumuz Seyfettin Türkiye’den bir kızı sevmiş. Onunla evlenmek istiyor. Şimdiden başlamalı düğün hazırlıklarına.”
Ertesi gün, yarım uykusundan uyandı Burhanettin Bey. Kahvaltı sonrası aldı gazetesinin yanına kahvesini, geçti bahçeye. Başladı gazeteyi okumaya
“Hizmette sınır tanımıyoruz. Gurbetteyiz diye üzülmeyin! On line düğün hizmetimizle emrinizdeyiz.”
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
|
|
Cemal Çelik / 17.05.2008
Çok güzeldi...Yani tek yorumla harikaydı diyorum. Saygılarımla.
|
|
|
Ziyaretçi Yorumu / 16.05.2008
Teknelojiyi doğru kullanırsak çok faydasını görmekteyiz...Zaman kavramı çok önemli...Saatler süren bir işiniz, "şip şak" on line başarıyorsunuz...Ama şu cenaze namazına aklım pek yatmadı...Neden mi?.."Namaz sabit kılınmalı, ne resim ne televizyona bakılmamalı, putlara secde etmek gibidir, haşa!" fetvaları veren din büyüklerimiz, her gün TV lerde endam göstermekte söylev vermekteler...Haydiii, buyrun bakalım!.. Shophen`in cenaze marşı eksik galiba:)))...Sevgili yazarımız günümüzün en önemli bir sorununu kaleme almış...Keyifle okudum bu mizahi ve akıcı yazıyı...Paylaşım için teşekkürler...
|
|
|
İbrahim Çördük / 15.05.2008
Hocam,her işim only oldu vallaha,telefonumda msn var annem evden ileti gönderiyor; "ibo olum gelirken bizim hasandan bi ekmek kap gel hadi olum geç kalma" "Anne kurcalama msnimi!":)
Tebrikler hocam yine herzamanki gibi muhteşem bir şiir olmuş...
|
|
|
Ayten Dirier / 14.05.2008
İki kez okumak zorunda kaldım no line muhabbetler yüzünden. Bu gidişle evden dışarı çıkmayacağız!.. Kalemin hep ışıldasın, çok akıcıydı.
|
|
|
Mustafa Yılmaz / 14.05.2008
Şu sanal alem sınır tanımıyor hizmette.Kolaycılığın yanında duygu körelmesi oluyor sanki.Hikayeniz ilginç,akıcı ve dramo-komikti. tbr.ve sevgiler...
|
|
|
Derya Sesigüzel / 14.05.2008
Yazınızı okurken aslında cenazeyle ilgiliydi ama ben yinede tebessümle okudum.Burhanettin Bey artık oğlu Seyfettin`i de onlayn düğünle evlendirir:)Çok hoştu saygılar...
|
|
|
Vildan Atasoy / 14.05.2008
valla hi çok güzel bir yazı..ellerine yüreğine sahip..olsa şaşırmam artık..
|
|
|
Raziye Ödemiş / 14.05.2008
teknolojinin marifetleri...güzel ve gülümseten bir hikaye...
|
|
|
Selim Uyar / 14.05.2008
Olur mu olur güzel bir yazıydı tebrikler
|
|
|
Mehmet Akkun / 14.05.2008
üç gün geliş üç dönüş yirmisekiz günlük tatilin altı günü yollarda geçer tüm zorluğuna ramen bir yıl hasretle beklenirdi Türkiye`ye gelmek.Kültürüyle, diliyle, sana bakışıyla tamamen YABANCI bir ülkede gurbetlik buradaki gurbetlikten çok daha zor ve farklı.Bayramlarda ve özel günlerde onlayn kabir ziyareti uzun zamandır verilen bir hizmet buda olabilir neden olmasın.Güzeldi..
|
|
|
Gülnaz Eliaçık / 14.05.2008
Elinize sağlık trajı komik buldum biraz yakında da online yeyip içeceğiz anlaşılan ! Farklı bir lezzetti bu hikaye.Teşekürler
|
|
|
Tugay Küren / 14.05.2008
Güzel bir hikaye mutlu bir son...Kim bilir belki de yakın çağın gerçeği olur zamanla...Kutluyorum
|
|
|
Sevil Nizamoğulları / 14.05.2008
gerçekten yakında bunlarda olacak galiba...:)
bu saatte gülümsettiğin için teşekkürler..:)
|
|
|
Ersin Başeğmez / 14.05.2008
ya online aşklar çıkarsa. inanın gece gece sessizce güldüm çocuklar uyanmasın diye. bu sefer editörlük falan yapmadım . siz en iyisi online bir editör bulun. saygılarımla
|
Özel Arama
Ersin Başeğmez yazıyı tebrik etti...
.jpg)
.jpg)
.jpg)
(3).jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
