Hacı Mustafa Amca

26 / 12 / 2007  Çarşamba tarihinde Mustafa Yılmaz tarafından eklendi, 523 kez okundu...

“Gece kar yağmıştı. Gün ağardığında güneş, çocukların resim defterine yaptığı gibi yuvarlak, parlak bir beyazlıktı. Bulutların arasından bir görünüp bir kayboluyordu. Beyaz kar bulutları Hasan dağının tepesini içine almıştı. Batıda Sekine kuyusuna doğru hiç görünmüyordu. Sadece Aşağı Sayık yayla evlerinin duvarları alaca belece görünüyordu. Yay...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Hacı Mustafa Amca

Gece kar yağmıştı. Gün ağardığında güneş, çocukların resim defterine yaptığı gibi yuvarlak, parlak bir beyazlıktı. Bulutların arasından bir görünüp bir kayboluyordu. Beyaz kar bulutları Hasan dağının tepesini içine almıştı. Batıda Sekine kuyusuna doğru hiç görünmüyordu. Sadece Aşağı Sayık yayla evlerinin duvarları alaca belece görünüyordu. Yaylanın yüzü bembeyaz olmuştu. Hasan dağında, ve Ali dağındaki çamlar alacalanmıştı. Dipleri henüz karaydı. Eski yayla evleri, ev kalıntıları, çakıl taşları da yer yer alacalıydı. Yerdeki karın düzlüğünü gece dolaşmış hayvanların izleri bozuyordu.

Züfra yenge bismillah çekerek kapıyı açtı. Dışarıdan içeriye soğuk hava, içeriden dışarıya sıcak buhar hücum etti. Hemencecik elindeki ayakkabılarını bıraktı ve giydi. Kapıyı çekti. Hanay kar kaplıydı. Kenardaki yakacak odunlarının yanından süpürgeyi aldı. Süpürgenin çalıları bitmiş, dibinde az bir şey kalmıştı. Karları hanaydan aşağı doğru estire estire süpürdü. Sonra merdivendeki karları da süpürdü. Ağıldaki koyunlar kendilerini evin siper yerlerine çekmişler, bir araya toplanmışlardı. Birbirlerinin sıcaklığından faydalanıyorlardı. Nefesleri üzerlerinde bir buhar bulutu oluşturuyordu. Yünlerinin üzerinde kar vardı. Züfra yengeyi görenler kalkıştılar. Üzerlerinde bulunan karları silkelenerek attılar.

“--Yavrularım üşüdünüzmü bu gece. Bugün köye gideceğiz az sabredin.” dedi şefkatle kendisine bakan koyunlarına Züfra yenge.

Bazı köylüler güz bittikten sonra köyden yaylaya göçerler. Bu göçe güzleme denir. Kimi aşağı yaylaya, kimisi de Çukurcaya göçer. Hayvanları olanlar ot ve samandan tasarruf eder. Kışlık odun temin edilir. Hacı Mustafa amca çoğunlukla aşağı yaylaya göçer. Yukarı Sayık yaylasında tek göç kendisiydi. Aşağı Sayık yaylasında Sokun köyünden birkaç tane göçer vardı.

Biraz sonra kapı yine gıcırdadı. Evin oğlu Recep dışarıya çıktı. Ayakkabılarını giydi. Ahırın arkasındaki traktörün yanına gitti. Şoför koltuğundaki minderi aldı, karları silkeledi, tekrar yerine koydu. Traktörün üzerindeki karları eliyle temizledi. Koltuğa oturdu, anahtarı çevirdi kontağa bastı. Traktör biraz naz ettikten sonra çalıştı. Çalışır şekilde bıraktı ve yere indi. Kayallı yoluna baktı. Endişelendi. Yol bozuktu ve üstelik karla kaplıydı.

“--Düğer yoluna kadar güzelce bir inebilsem” diye düşündü.

Hacı Mustafa amca ve kızı Zeliha da çıktılar evden dışarıya. İyice giyinmişlerdi. Ellerinde eldiven, ayaklarında çizme vardı. Akşamdan odunlar römorka yüklenmiş, yayla göçü için yer ayrılmış ve üzerine naylon örtülmüştü. Recep traktörün römorkuna çıktı. Naylonu kaldırdı. Babası, annesi ve kardeşinin getirdikleri göç eşyasını aldı, düzgünce yerleştirdi. Tekrar naylonu üzerine örttü ve urgan ile sıkıca bağladılar.

Recep şoför koltuğuna oturdu. Annesi, babası ve kardeşi de büyük tekerleklerin üzerindeki kaportaya oturdular. Birbirlerine sıkıca yapıştılar. Recep ağır fideste gaz pedalına bastı. Traktör, Bürkenin yanında hafif bir patinaj yaptıktan sonra yavaşça Aşağı Mezar Ayağına doğru yol aldı. Yukarı Mezar Ayağına doğru güzelce geldiler. Göklemeli yerden sonra yol daha da dikleşiyordu. Recep fidesi yokuşa gelmeden en ağıra aldı. Yavaşça yoldan aşağıya inmeye başladılar. Yoldaki iri kayalar traktörün sürüklenmesini önlüyordu. Hafif kaymalar olsa da Kayallının başına kadar geldiler.



Virajdan düğer yoluna dönerlerken Recep’in endişeleri dağılmaya başladı. “Hele şükür güzelce indik” diye düşünüyordu ki birden traktör kaymaya başladı. Römork traktörü sürüklüyordu. Recep frenlere yüklendi ama yer karlı, çamur ve kaygandı. Traktörün önü ana yola ulaştığında frenler tutmaya başladı. Ancak hızını alamayan römork kancasından çıktı ve yoldan aşağıya, kar ile örtülü çayıra devrildi. Göçler odunlar yerlere yayıldılar. Olan oldu… Allah’a şükür kendilerine bir şey olmamıştı.


Traktöre bağladıkları zincir ile devrilen römorku kaldırdılar, yola sürüklediler. Etrafa yayılan odunları ve göçleri tekrar römorka yüklemeye başladılar. Yolun kenarına bir ateş yaktılar. Üşüyen azıcık burada ısınıyordu. Yükleme işi bitmek üzereydi. Hacı Mustafa amcaya;


“--Hadi sen yaylaya git. Sığırları ve koyunları Düğer yaylasına indir.” Dediler.

Hacı Mustafa amca elinde deyneği, kayallı yolundan yaylaya geri döndü. Yaylaya vardığında yorulmuştu. Evin hanayına oturdu biraz dinlendi. Önce sığırları çıkardı dışarıya. Sonra koyunları çıkaracaktı. Ağılın tokutmalarını indirirken sığırların Eski Gelük`e doğru hızla gittiklerini gördü. Tokutmaları tekrar yerine koydu. Çakıla dayadığı deyneğini aldı ve sığırların arkasından koşmaya başladı. Sığırlar çamların arasında gözden kayboldular. İzlerinden takip etti. İzler Eski Gelük’ten Çat’a doğru gidiyordu. Durdu. Arkalarından gidip gitmeme konusunda biraz tereddüt etti. Sonra

“--Sığırları köye bıraktıktan sonra gelir koyunları götürürüm” diye düşündü. Dere boyunca takip etmeye devam etti. Güneş yoktu. Hacı Mustafa amca daha öyle saatleri zannediyordu. Oysa ikindi olmuştu.

Züfra yenge, Recep ve Zeliha göçü römorka yüklemeyi bitirdiler. Traktöre taktılar ve Düğer yaylasına kadar geldiler. Burada Hacı Mustafa amcayı bekliyorlardı. Koyun ve sığırları buraya indirecekti. Aşağı Sayık yaylasında göçü bulunan Sorkunlular da gelmişti arkalarından. Epey beklediler. Hacı Mustafa amca gelmedi. Recep “--Ben gidip bir bakayım, Siz gidin” dedi. Traktörün anahtarını Sorkunlu komşularından birisine verdi. Yaylaya çıktı. Eve geldiğinde koyunlar ağıldaydı. Birkaç kez seslendi “--baba” diye. Karşılık veren olmadı. Sonra Eski Gelük`e doğru giden izlerini gördü. “--Sığırları eski yayla yolundan köye götürmüş” diye düşündü. Koyunları çıkardı ve Düğer yaylasına doğru sürdü.

Hacı Mustafa amca sığırların izlerinden Hakverdilerin Mandırasına kadar geldi. Sığırlara yetişememişti. Sayık Mandırasının setine geldiğinde hava iyice kararmıştı. Sanki ezan sesleri duyuyordu. Belkide akşam ezanıydı. Son bir gayret ile kara çörtenin (dere tarla) karşılarına doğru tırmandı. Tilki yatağının eteğinden doğru eski yayla yoluna ulaştı. Sığırlara yine yetişemedi. Çok yorulmuştu. Yaşlı bedeni artık kendisini zor taşıyordu. Sorkun köyünün ışıkları pırıl pırıl yanıyordu. Sobacı kuyusunu geçti. Örenlere doğru inerken yatsı ezanları okumaya başladı. Hemen yanında gözüne irice bir kaya ilişti. Kayanın dibine kendini bıraktı. Yorgunluktan ayakları ve elleri titriyordu. Ezanlar sustu. “—Az bir yolum kaldı, kalkıp eve gideyim, sıcak sobanın başında rahatça dinlenirim” diye düşündü. Deyneğini yere dayadı. Kalkmak için uğraştı. Kalkamadı. Dizlerinde derman yoktu. Birkaç defa denedi olmadı. Kalkamadı. Korktu. “—Cankurtaran yokmu?” diye bağırdı. Bu soğuk kış gününde herkes evlerindeydi. Sesini duyan olmadı. Birkaç gün önce komşulardan Sobacı Hüseyin amca ölmüştü. “—Sobacının tabutuna gireceğim” diye düşündü. Şahâdet getirdi. Dua okudu. Okuduğu dualar, Hacı Mustafa amcayı rahatlattı. Uyudu. Güzel rüyalar görüyordu.

Recep koyunları Düğer yaylasına indirdi. Buradan yol boyunca köye doğru gitmeye başladılar. Recebin üzeri göç yüklerken ıslanmıştı. Üşüyordu. Koyunlar ağır yürüyorlardı. Koşmaları için zorladı ama koşturamadı. Yukarı Düğer köyünün yukarılarında bir yerde köyden karşılamaya geldiler. Züfra yenge ve Zeliha göçü yıkmışlar, köyden bir komşunun arabasıyla karşılamaya gelmişlerdi. Recebi arabaya bindirdiler köye gönderdiler. Kendileri de koyunları getirdiler. Köye geldiklerinde sığırlar evin yanındaydı. Hacı Mustafa amca halen gelmemişti. Herhalde koyunları getirmek için yaylaya geri dönmüştür diye düşündüler. Biraz ısınıp, yemek yedikten sonra bir komşunun arabasıyla tekrar yaylaya gittiler. Hacı Mustafa amca yaylada yoktu. Köye döndüler. Köyden, birlikte göçtükleri Sorkunluları aradılar. Görüp-görmediklerini sordular. Sorkun köyünden Atalayın oğlu Zafer eski yayla yolundan aramalarını önderdi.

Recep ve Sorkun köyünden komşular, traktörler ile kara çörtene(dere tarla) kadar gittiler. Traktörleri buraya bıraktılar. Sayık Mandırasının setinde izleri buldular. Gün ağarmaya başlamıştı. İzleri takip ettiler. Gece kar yağmamış, çokta ayaz olmamıştı. Örenler civarına yaklaştıklarında Sorkunlu komşular Hacı Mustafa amcayı buldular. Öyle bir yatışı vardı ki ölü zannettiler. Arkalarından gelen Recep telaşla sordu “--Buldunuzmu?”. Cevap vemediler. Aradan babasını gördü. Koşarak “--Baba” dedi Recep. Hacı Mustafa Amca “—Ey” dedi. Yaşıyordu. Hacı Mustafa amca sabaha doğru küçük abdest bozma ihtiyacından dolayı uyanmıştı. Etrafında duran insanları halen rüyasında görüyorum zannediyordu. Zafer, Aydın, Mevlüt Recep sevindiler. Gözlerden yaşlar akmaya başladı. Üzerlerindekileri Hacı Mustafa amcaya örttüler. Her yere telefon ettiler.

Jandarma ve Ambulans geldi. Hacı Mustafa amcayı Gerede’ye hastaneye götürdüler. Vücudu soğuktan morarmıştı. Hemşireler serum takabilmek için canlı damar aradılar. Sonunda ayak başparmağında bir damardan serumu taktılar. Serum vücuda dağıldıkça diğer damarlarda canlanmaya başladı. Sonra kolundaki damardan serum taktılar. Bütün bedenini ılık suyla ovaladılar. Bir yandan bilincinin yerine gelip gelmediğini kontrol etmek için sorular soruyorlardı. "--Mustafa amca nasılsın ?" diye sordu hemşire hanım" "--Ben iyiyim bana çok soru sormayın. Ben cahil adamım" dedi Hacı Mustafa amca. Vücudundaki morluklarda kayboluyordu. Cuma günü öğleden sonra taburcu ettiler.

Kurban bayramında, bayram yerindeydi ve sapasağlamdı. Bayramlaştık . Allah uzun ömürler versin Hacı Mustafa amca.