Hayat Ağacında Bir Yaprak (sevgi İçin)

8 / 5 / 2007  Salı tarihinde Ayse Key tarafından eklendi, 194 kez okundu...

“Her sabah onu görmek umuduyla gidiyordu işe. Hayatında ilk defa işe gitmekten keyif alıyordu. Eskisi gibi değildi artık, gözlerinin içi gülüyordu oysa ışığı uzun süre önce sönmüştü gözlerinin. Sevmek ne güzel şeydi, sevmek, sevilmek. Her gün dikiz aynasında göz göze geliyordu sevdiğiyle ve utancından kızarmış yüzünü gülümseyerek indiriyordu yer...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Hayat Ağacında Bir Yaprak (sevgi İçin)

Her sabah onu görmek umuduyla gidiyordu işe. Hayatında ilk defa işe gitmekten keyif alıyordu. Eskisi gibi değildi artık, gözlerinin içi gülüyordu oysa ışığı uzun süre önce sönmüştü gözlerinin. Sevmek ne güzel şeydi, sevmek, sevilmek.
Her gün dikiz aynasında göz göze geliyordu sevdiğiyle ve utancından kızarmış yüzünü gülümseyerek indiriyordu yere. O da seviyordu belli, bakışlarında yazıyordu sevdiği.
Dilediği oldu bir gün kızın, haftalardır dikiz aynasından kesiştiği erkek aldı karşısına ve konuştu onunla.
_ Seviyorum seni, ne zamandır izliyorum, sen de boş değilsin biliyorum.
Gizlice görüştüler hep, kimse bilmedi aralarında geçenleri.
Gizli olunca daha güzel oluyor bu meret.
Bulutların üzerinden erkeğin evlilik teklifiyle bir an ayakları yere bastı kızın.
_Daha on altı yaşındayım, babam evliliğimize hayatta razı olmaz. Bekleyelim ne olur, biraz daha.
Ama beklemek kolaymıydı o kadar, dostun dostu vardır misali yayıldı ağızdan ağza kızın sırrı. Çayın demini, yemeğin tuzunu bile bahane edip huzursuzluk çıkaran babası ar yapardı bunu.
Kız anlayınca kendine yöneltilen bakışları içini korku sardı. Babasının gözleri hayalinde şimşek gibi çaktı. Kararını verdi o gün, dönmeyecekti işten eve. Kaçır beni, dedi sevdiğine, kaçır, razıyım ben her şeye.
O akşam iş çıkışı inmedi servisten, erkekle beraber gitti bilinmezliğin içine. Ama sandığı gibi öyle çok uzaklara değil, aynı şehirde bir başka mahalle.
_Gidemem, dedi erkek, işim, ailem her şeyi bırakıp gidemem, gidecek başka bir yerim yok.
Çaresiz oturdu kız, olan olmuştu artık.
Aradan geçen üç ay öyle çok da umduğu gibi olmamıştı, erkek sadece şevişmek için eve geliyormuş gibi bir izlenim oluşmuştu kızda, tamam onu çok arzuluyordu ama böylemi olmalıydı, hepsi bu kadar mıydı? Yanında olmadığı zamanlar ne yaptığını çok merak ediyordu erkeğinin, soruyor ama cevap alamıyordu, ısrar sadece erkeği hırçınlaştırıyordu.
Ailesini de çok özlemişti, özlem dayanılmaz olmaya başlamıştı. Babasının kendisini affedeceğini bilse bir dakika durmayacaktı o evde. Sevdiği erkeğin tenine doymuştu artık, bütün gizemini yitirmişti adam kızın gözünde.
Evlilik sabır isterdi, anlayış isterdi evlilik, arkadaşlıktı bir yerde, her şeyini paylaştığın tek dostunu bulduğun yerdi evlilik ama bunların hiçbirisi yoktu aralarında. Kız önce sevdiği adama tutunmak istedi , vaat edilen sevgi değildi bulduğu, ümidini kesince babasını aradı sevdiği adamda ama onu da bulamadı. Dayağını çok yemişti babasının ama yine de emindi onun sevgisinden, kimin için terk etmişti onu. Kimin için sildi bir anda çocukluğunu?
Bir akşam olmuyor dedi adam, iki evin kirasını ödeyemiyorum, annemle babamın yanına taşınalım. Sevinerek kabul etti kız bu teklifi, nesi vardı ki iki kat çamaşırından başka ‘taşınalım’ kelimesi bile komik gelmişti kulağına.
Gittiler apar topar biraz çekinerek ama yinede mutlu girdiği ev onun beklediği gibi değildi oysa.
Soğuk bir tebessümle karşıladı anne baba, birde kadınla çocuk vardı içeri buyur edenlerin arasında. Kim diye sorasıya kalmadı, öğrendi canını çekip çıkaran gerçeği.
Ne yapmalıydı şimdi, on altı yaşında sevip inandığı, yanına sığındığı adamın koynunda geçecek bir ömür.
Siz deyin metres, ben diyeyim kuma….


Ailelerinin, anlayışsız ve şiddete meyilli olmasından dolayı evlerini terk eden birçok insan var. Önce anlayış.