Hayat Neden Çekip Çıkarmadın Beni

5 / 6 / 2008  Perşembe tarihinde Ebruli Nil Us tarafından eklendi, 97 kez okundu...

“Yıldızsız bir gökyüzünün altındaKırışık bir çarşaf gibi uzanıyordu geceDüzeltmek istedim ellerimleZifir ! kimsenin görmediği uzak köşelerde gözlerini dikmişti banaBense acımasız çiğ ışığın altında seyrediyordumİntikamını/ penceremin önündeki çiçek desenli masa örtüsündeKorkuyordumBoşluk/soğuk ve karanlıktanTelaşlı bir dalga yükseliyordu boğazıma...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Hayat Neden Çekip Çıkarmadın Beni

Yıldızsız bir gökyüzünün altında
Kırışık bir çarşaf gibi uzanıyordu gece
Düzeltmek istedim ellerimle
Zifir ! kimsenin görmediği uzak köşelerde
gözlerini dikmişti bana
Bense acımasız çiğ ışığın altında seyrediyordum
İntikamını/ penceremin önündeki çiçek desenli masa örtüsünde
Korkuyordum
Boşluk/soğuk ve karanlıktan
Telaşlı bir dalga yükseliyordu boğazıma
Oradan mideme gelip oturan
acıyı sevmiştim/gözlerim karanlığa alıştığı zaman.
Birden /yakıcı bir özlem kokusu sardı havayı
berbat bir yalnızlık duygusu / kaçırmadı fırsatı
çok sonra anladım akıp giden suyun nereye dolduğunu..
ama içim cansız buluttu..
uğulduyarak dönüyordu eşyalar
hayal meyal dipsiz odanın içinde
yıllardır kuytu köşesinde bekleyen yırtıcı bir çığlık
bordo bir şarap kadehinde çınlıyordu
çaresizlik .. hatırladıklarımı kirletecek başka bir anıya yapışıyordu...
aklım koyu bir yanlış duruşa ..
korunaklı bir başka zamana geçiyordum
kimsenin bana dokunamayacağı,
Henüz ! ölmüş bir dünyadan kurtulamamıştım
tükenmiştim bu mühürlü ağızdan/uzak gözlerin bakışlarından
bu kapı kendi kendine kapanmalıydı ardından
iri bir taş parçasını atmalıydım okyanusun
usul usul uyuşturan sancısına
hayat öyle kırmızı ışıkta durmamalıydı....

Rüzgarla temizlenen havayı soludum ardından
Zararsız bir başlangıç yapmayı denedim
Kahramanca hem de..
Hayat şimdi durduğum yerden ,
giderek ağırlaşan gölgelerden
beni çekip çıkarsın istedim…
cilası silinmiş eski bir eşya yerine koymasın dedim
sanıyordum ki…
ayaklarımın altında çamura bulanan bahçenin
tek papatyası ben olacaktım
üstelik yabancısı olmadığım bir adamdan..
böylece yıkacaktım taştan/karanlık duvarları..
uykuyla/uyanıklık arasında
gri tonların rengine yenik/hayatın
söğüt bahçelerine salıncak kuracaktım
Dallarım değmeseydi yere…

Hala ellerimi ellerine almış ısıtmaya çalışıyor
Ayazı üstüne çökmüş akşam
Heyhat!.. hala tılsımlı kelimeler arıyorum
Buruşturulup çöpe atılan kağıtların /içinde uç uca eklediğim,
ince/kalın heceler çizgisinde
bir bulanık su içinde /gidipte dönmeyecek varlığımdan
haberler salıyorum kısmete
küçük bir serçe konuyor az öteme/kepenklerini çarpan hayat penceresinde
yaşananların hiç gerçeğe yansımadığını söylese de..
mağlup /küskün bir taş yığınını
taşıyor bu özgür kadın içinde

Ebruli
5/6/2008
Padova
2:50