Hürriyet Caddesinin Kaldırımlarında Hür Bir Sabah

2 / 5 / 2008  Cuma tarihinde Banu Güçerdem tarafından eklendi, 132 kez okundu...

“Limonlu suyumu içip, yağlarımı yakmayı düşünürken, hayatın ne kadar boş olduğunu anlayıp, yağların ve fazla 4 kilomun önemi olmaksızın yaşamanın tatlı boşvermişliğini henüz anlamıştım. Kalemi elime aldığında aslında böylesine saçma bir paragraf yazmayı düşünmüyordum, zaman geçtikçe bedenimin kadınsı şekli , çocuksu ruhumla yarışırcasına kavga ed...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Hürriyet Caddesinin Kaldırımlarında Hür Bir Sabah

Limonlu suyumu içip, yağlarımı yakmayı düşünürken, hayatın ne kadar boş olduğunu anlayıp, yağların ve fazla 4 kilomun önemi olmaksızın yaşamanın tatlı boşvermişliğini henüz anlamıştım.
Kalemi elime aldığında aslında böylesine saçma bir paragraf yazmayı düşünmüyordum, zaman geçtikçe bedenimin kadınsı şekli , çocuksu ruhumla yarışırcasına kavga ediyordu ve bana ait olan bu bedenle 30lu yaşlarıma yaklaşmış olduğumu kabul ediyordum.
Dışarıda çok güzel bir hava vardı ve evim karmakarışıktı, ama hiçbirşey bugünün tadını çıkarmamı erteletmedi.Cennette yürürken aklıma bir yolculuğum sırasında, bir teyzenin lafı geldi.
Üzerimde askılı bir bluz vardı o zaman ve iki yaşlı teyze , nereye gidiyorsun diye sorduğunda ben de cennete dediğimde, cennete seni böyle almazlar demişlerdi.Hayda nerden geldi aklıma bu komedi dememe kalmadan kendimi tebessüm ederken gördüm. Bir de sanırım yine onu..
Gördüğüm yaşlı teyzelerden biri değildi, başkaları yemek yerken, dışarıdan mönülere bakmakla yetinen, siyah saçlarının parlaklığı toz bulutuna karışmış, yeşil gözlü, zayıf ve uzun bir adamdı.Onu bu ilk görüşümdü, hatırladığım.
Bugün de yine onu gördüm. Gözleri dalgın ve boşlukta kaybolmuş gibiydi.Kaldırımda bir litrelik koladan bir yudum alınmış, kafasında bir bere, üzerinde üstüste giyilmiş aynı kazakla etrafa bakıyordu. Tek bilinen ailesini askerden geldiğinde kaybettiğini öğrendikten sonra bu hale düşmesiydi.Onun dünyasına girmeye çalıştım bir süre de olsa, dünyaya umursamaz ve alay edercesine bakışını, hayatın adil hiçbir zaman olmayışını ve isyanı anlamaya çalıştım bir süre de olsa.
Hürriyet caddesinde onu bıraktım ve spor giyinmiş ,suratı çilli , oldukça zayıf kikirik desem daha doğru olur bir kızcağız gördüm .Basbas bağırıyor,telefonda onu bulan herkimse (kanımca bir sapık) lanetler yağdırıyordu.Onu da köşede bıraktım ve önüme hayvanca geçen metalci arkadaşın deri ceketini külhanbeyli gibi atmasını tarzına yakıştıramadım ve kendime aldığım deri ceketi neden giymediğime kızdım.
Hayatı ne kadar hafif ve önemsiz şeylerle mahvettiğimize, insanlar gerçek acılar yaşarken , kendimize sadistçe acılar çektirmeye hakkımız olmadığına kızdım , varsın eskisine göre fazla 4 kilom olsun, o yeşil gözlü adamın penceresinden hayatın anlamını ve şükretmeyi gördüm , sanıyorum bu da bana fazlasıyla yeter...