İçimde Yaşayan Polis 15

21 / 1 / 2008  Pazartesi tarihinde Bülent Yıldırım tarafından eklendi, 126 kez okundu...

“Rozerin Tekin’e dönerek; söyleyemiyormuş , “seni seviyorum”,kalk abi bozuyor bu adam beni,ya ben gelemem böyle şeylere; adam beni yoldan çıkarıyor,şimdi gidip yoldan birini çevirecen “seni seviyorum” diyeceksin bak söyleniyor mu söylenmiyor mu?-Evet sokaktan çevirip söylemek kolaydır,ama sevince zordur söylemek; işte ne bileyim söylenmez ben bu...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İçimde Yaşayan Polis 15

Rozerin Tekin’e dönerek; söyleyemiyormuş , “seni seviyorum”,kalk abi bozuyor bu adam beni,ya ben gelemem böyle şeylere; adam beni yoldan çıkarıyor,şimdi gidip yoldan birini çevirecen “seni seviyorum” diyeceksin bak söyleniyor mu söylenmiyor mu?

-Evet sokaktan çevirip söylemek kolaydır,ama sevince zordur söylemek; işte ne bileyim söylenmez ben bu kadar biliyorum.

Tekin ekmeği Rozerin de peyniri alıp eve gitmek için çıktılar kafeden, yolda giderlerken bir yandanda her gün yapmış oldukları tartışmalardan birinin içinde daha bulmuşlardı kendilerini, daha doğrusu Rozerin yine sürüklemişti tartışmanın içine Tekin’i, Rozerin ne konuşsa ister istemez kendisini O’na muhalif gibi görüyordu.Bazen kasıtlı böyle davrandığını düşünsede, dayanamaz cevap verirdi Rozerin’e.

Ne yapmak istiyordu, acaba?niyeti tam olarak neydi? O’na göre insanlar birbirlerini sevmemeliydi;sebebini tam olarak kendiside çözememişti,ama öyleydi açıkca bunu gözlemliyordu, Tekin, yani durmadan Ahmet’i- Tekin’e, Tekin’ide Ahmet’e kötülüyordu,bununlada yetinmiyordu köyde,dersanede sürekli yaptığı şeydi.Devletin aleyhinde atar,ama Polislerle ençok o sıkıfıkıydı,(sebebinide sürekli onu sorguluyorlarmış,radikallik yaptığı için, ona göre O tek başına bir milletti, ya da Yel Değirmenine savaş açan “Donkişot”)

Eve geldiklerinde gördükleri manzara karşısında şok olmuşlardı,bütün kitaplar evin yüzünde, yatakları yerde,evin girişindeki tezeklikte, bütün tezekler dağılmış,mutfak malzemeleri tezeklerin altında kalmıştı.

Rozerin elindekileri öfkeyle yere bırakıp dışarı ev sahiplerinin yanına gitmiş; kimin evi bu hale kimin getirdiğini öğrenmek istemişti (ev sahipleri altmış yaşlarında bir kadındı, hava güneşli olduğunda, kocasını dışarı çıkarır gezdirirdi,Kocası felçli olduğu için, onun dışında onlarında dışarı çıktıkları yoktu) kapıyı uzunca bir süre çaldıktan sonra, Netice Teyzenin namazdayım biraz bekle diye seslendiğini duydu.

O kadar sinirlenmişti ki Rozerin kimin yaptığını bulsa elleriyle öldürebilirdi.O’na göre bir tek kişi yapabilirdi bunu; oda polisler, kesin yine eve gelip bir şeyler aramışlardı,iki hafta öncede yolda durdurup üstünü aramış, gidişatını beğenmediklerini söylemiş o da her zamanki aksi tavrıyla bunun kendilerini ilgilendirmediğini bu ülkede özgürlüğün olduğunu, istediği şeyi yapabileceğini söylemiş bunu üzerine geceyi İnönü Polis Karakolunda geçirmek zorunda kalmıştı.

-Teyze kusura bakma rahatsız ettim,bizim eve girmişler senin haberin oldu mu? kim girmiş olabilir?

-Oğlum sabah burası polislerle kaynıyordu,Ahmet’i alıp gittiler.O’da daha gelmedi.

-Tamam sağolasın Teyze,kusura bakma rahatsız ettim,iyi akşamlar sana,
-İyi akşamlar yavrum,

Rozerin büyük bir hırsla ayrıldı, Netice Teyze’nin yanından ,eve girdiğinde Tekin’in hiç bir şey olmamış gibi sakin sakin ortalığı topladığını görünce,öfkesi iki kat daha artmıştı nasıl olurduda birileri evlerine girip ortalığı dağıttığı halde, Tekin bu kadar sakin olabiliyordu yoksa Tekin’de mi ....?

-İşte bak arkadaşım savunduğun Türkiye Cumhuriyeti: Polisler gördülermi gariban binerler hemen sırtına,yokkk paralı ve kürt değilsen senden iyisi yok, yooo parasız ve kürtsen çekeceğin vardır onların ellerinden.

-Ya arkadaşım bilir bilmez neyi suçluyorsun hemen dur bir bakalım, ne olmuş,onlar yapmışsa niye yapmışlar vardır bir sebebi olmalı,sebepsiz yere neden gelsinler dağıtsınlar burayı, bu ülkede bir kürt sensin; gelip burayı dağıtsınlar,onların içinde kürt yok sanki,insanı akşam akşam zorla geriyosun ya! dur bir Ahmet nerdeymiş onuda sordun mu,görmüş mü Teyze, Ahmet’i.?