İçimdeki Benlere İbadet

27 / 6 / 2008  Cuma tarihinde Ecem Çevikdil tarafından eklendi, 109 kez okundu...

“Küçük bir tiyatro salonuydu. Çok heyecanlıydım ömrümde ilk kez bir sınava giriyormuşum gibi. Aslında bir yetenek sınavına ilk kez giriyordum ve heyecanlıydım. İlk aşkımla karşı karşıya gelmiş gibiydim, yüreğim yerinden fırlayacaktı. Sahnedeki o kahverengi kahvehane sandalyesi gibi bir sandalyeye oturttular beni. Ellerimi ayaklarımı nereye saklay...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İçimdeki Benlere İbadet

Küçük bir tiyatro salonuydu. Çok heyecanlıydım ömrümde ilk kez bir sınava giriyormuşum gibi. Aslında bir yetenek sınavına ilk kez giriyordum ve heyecanlıydım. İlk aşkımla karşı karşıya gelmiş gibiydim, yüreğim yerinden fırlayacaktı.

Sahnedeki o kahverengi kahvehane sandalyesi gibi bir sandalyeye oturttular beni. Ellerimi ayaklarımı nereye saklayacağımı bilmiyordum. Karşımda altı tane alanında uzman öğretim görevlisi vardı ve ben ne söyleyeceğimi bilmiyordum.

Sorular sormaya başladılar bana. Tiyatroya gider misin, kitap okur musun, kimleri okursun ve neden okursun gibi bir yığın soru. Bayan öğretmenlerden birisi bana neden yazı yazdığımı sordu. İnanır mısınız, binlerce cevap verdim ona içimden. En çok üzerinde durduğum cevapsa şuydu:

“Ben yazı yazmıyorum. Ben ayin yapıyorum içimdeki yüzlerce, binlerce karakterle. Onları görebildiğim tek yer beyaz kâğıdın üzerindeki mürekkepler ve ben o karakterlerimin hepsini ama hepsini seviyorum. En iyisini de en kötüsünü de… Onları bir tek o beyaz zemin üzerinde yaşatabiliyorum ve bu yüzden de yazmak zorundayım. Benim onlara ihtiyacım var. Yaşamak için, ağlamak için, nefret etmek ve sevmek için benim onlara i h t i y a c ı m var… O yüzden de ben yazı yazmıyorum. Siyah mürekkep ve beyaz sayfaların aracılığıyla kendime, içimdeki benlere ibadet ediyorum.”

Söyleyemedim. Söylesem belki de bu sene birinci sınıfı bitirmiş yazarlığa bir adım daha yaklaşmış olacaktım. Yapamadım. “Seviyorum.” dedim. Sevdiğimi anladılar zaten gözlerimden de neden sevdiğimi söyleyemedim. “Ahh, elime bir kalem bir de kâğıt verseler ben neden yazı yazdığımı size öyle bir anlatırım ki…” dedim içimden. Mülakattı. Kalem kâğıt yoktu. Oysa dilim beni elim kadar iyi ifade edemiyordu. Bunu bilmiyorlardı.