İkinci Bahar (2/3)

29 / 3 / 2008  Cumartesi tarihinde Necla Alptekin tarafından eklendi, 341 kez okundu...

“Susam kokusu! Keşke… Hayatta böyle koksaydı. Aç değildi aslında, sadece koklamak için simit alırdı kimi zaman. Belki de o aç olabilir diye düşündü. Ağır adımlarla ilerledi adama doğru ve sol yanında ki boş yere otururken bir kez daha göz göze geldiler. “Pardon! Sanki sizi çok öncelerden tanıyormuşum gibi geldi” dedi kadın. R...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İkinci Bahar (2/3)

Susam kokusu! Keşke… Hayatta böyle koksaydı. Aç değildi aslında, sadece koklamak için simit alırdı kimi zaman. Belki de o aç olabilir diye düşündü. Ağır adımlarla ilerledi adama doğru ve sol yanında ki boş yere otururken bir kez daha göz göze geldiler.

“Pardon! Sanki sizi çok öncelerden tanıyormuşum gibi geldi” dedi kadın.

“Hayır, tanıdığımı sanmıyorum ama tanışmayı isterdim.”

Gülümsedi, elindeki simidi bölüp yarısını ikram etti adama. Gazetesini kapatıp yanına koyduktan sonra, ısrarsız aldı simidin yarısını, acıkmıştı belli ki… Sormadılar birbirlerine nedenlerini, havadan sudan girdiler muhabbetin sınırsız yokuşuna…

Eldivenini çıkartırken kadın...

Hince! “El falına bakayım mı?” Diye sordu adam.

Avucunu uzattı kadın
Hayat çizgisini gösterdi, “Uzun” dedi “Çok uzun…” “Daha yarısına bile gelmemişsin…” Sonra “Seçimlik iki yol olduğunu” söyledi. İnanmasa da gülümsedi, hoş ve umuda çengelli sözlerine. Boza kıvamında anılar döküldü dudaklarından, konuşurken güldüler, gülerken konuştular uçup giderken zaman…

Kaç çeyrek dakika çaldılar zamandan fütursuzca, farkında olmadan. Kaç dolu otobüsü uğurladılar umarsız… İkisi de perçeminden tutmuştu nasılsa; kara umutlarının. Kara yazgılarını ikinci kez boyayacaklardı bahar renklerine… Bu kez güneş yeniden doğsa da izin vermeyeceklerdi zamansız solmasına menekşelerin.

Mavi otobüs durdu. İkisi de kalkıp koştular. “Tek kişi” dedi muavin, tek kişilik boş yer vardı. Adam bir adım geri attı. “ Sen git” dedi… “ Son’a beş kala yetişirim”…Kadın vefalı gözlerle arkasına bakarak çıktı merdivenlerden.

İşte bu hiç hesapta yoktu! “Kahretsin! Pi sayısıymış” diye düşündü. Bildiği bütün denklemler, aldığı eğitimler yetmiyordu zihnindeki kargaşayı çözmeye. Buruk bir tebessüm belirdi dudaklarında. Nerden aklına gelmişti yıllardır hatırlamadığı bu sayı. Hayatının hangi kesitinde kullandığını bile bilmiyordu. “İşte buna bir sigara yakılır” diye geçirdi içinden. Paltosunun cebinden paketini çıkartıp içinden bir sigara aldı. Yıllardır defalarca denemeleri sonuç vermemiş bırakamamıştı şu illeti. “Ben sevdiklerime sadığım; bir sigarayı birde seni bırakmam” demişti sevdiğine. Belki de bu yüzden bırakamıyordu. Sevdiğini de bırakmamıştı ki; terk edilmenin acısını tanımış, ekşi lezzetinden anılar destelemişti yaşanmışlıklarına. Sigaranın ucu alev aldığında derinden çektiği nefes, dumanı hapsetmişti ciğerlerine. Öksürmeye başladı. Göğsündeki ağrı Azrail ile son randevusunu hatırlatmıştı. Yalnızca son bir bahar istemişti. “Sonbahar” dememişti oysa… Bank’a doğru yürürken ayakları gülle gibi ağırlaşmış, taşıyamıyordu.

Hırsından; taşlara, yapraklara tekmeler sallayarak atıyordu adımlarını. Rüzgarın savurarak getirdiği katlanmış beyaz sayfa dolandı ayaklarına. Tersinden içinde karakalem karalanmış bir şeyler olduğu belliydi. “Ya cebinden, ya çantasından düşürmüş olmalı” dedi içinden. Eğildi aldı, arkasına dönüp bakmak istemedi… Zaten hiç arkasına dönüp bakmamıştı, yaşanmışlıkları sırtındaki heybesinde taşırdı.

Her şeyin öteki adı vardır ya! “Kader” öteki adı neydi ki?

.../