İsmini Bulamadığım Bir Hikaye(beş)

13 / 7 / 2008  Pazar tarihinde Gönül Yıldız tarafından eklendi, 105 kez okundu...

“7.bölümEve Dönüştam dört ay olmuştu.koskoca dört ay.Emma`yı ne arayıp soran ne de kurtarmaya çalışan olmuştu.Cihan ile birlikte hızlı ve gerilimli dört ayı geçirdikten sonra artık bu kovalamacadan sıkıldığını hissediyordu.ve bu yüzden olucak ki kimseyi düşünmeden Cihan`ı dahi düşünmeden kaçtı. ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İsmini Bulamadığım Bir Hikaye(beş)

7.bölüm
Eve Dönüş
tam dört ay olmuştu.koskoca dört ay.Emma`yı ne arayıp soran ne de kurtarmaya çalışan olmuştu.Cihan ile birlikte hızlı ve gerilimli dört ayı geçirdikten sonra artık bu kovalamacadan sıkıldığını hissediyordu.ve bu yüzden olucak ki kimseyi düşünmeden Cihan`ı dahi düşünmeden kaçtı.
* * *
saat daha çok erkendi.güneş bile yeni yeni doğuyordu.Emma gece herkes uyuyunca Cihan`ın arabasını alıp kaçmıştı.yollar git git bitmiyordu.en sonunda İstanbul`a girdi.denizin kokusunu ciğerlerine kadar çekti.eve vardığında ayakta duracak hali yoktu.üstündekileri değiştirmeden kendini salondaki koltuğa bırakıverdi.ya da öyle yapmayı düşlüyordu.manzara korkunçtu.adres doğruydu.kendi evinin adresini nasıl bilmez ki insan.bu çok saçma olurdu.doğru yere gelmişti ama evi yoktu.başı dönmeye başladı, gözleri karardı.kaldırımın üstüne yığılıp kaldı.
* * *

saat 7`yi gösteriyordu.İstanbul yine o koşturmaca hayatına başlamıştı.samet yine sinirliydi.kapıyı çarpışından bu belliydi.yine gözleri kan kusuyordu. birden yerde yatan genç kızı gördü.bu karşı komşuları değil miydi?ama o taşınmamış mıydı?evini satmamış mıydı?burda ne işi vardı?tüm bu sorular kafasının içinde dönüp dururken genç kıza yardım etmeye karar verdi.
-``bayan,bayan kendinize gelin.``nabzını yokladı.yaşıyordu.buna sevindi.Emma`yı hemen kucakladı.her ne kadar istemese de ; kapıyı çarparak çıktığı, bir nevi tımarhaneyi andıran, cehennem günlerinin geçtiği evine girdi.Samet`i önce halası fark etti.
-``oğlum.kim bu kız?``
-``karşı komşu hala.yıkılan evin sahibi.yolda bayılmış buldum yardım ette ayıltalım.``
-``tamam oğul.ben bir kolonya getireyim.``
* * *

dört duvar arası.duvarda küçük bir pencere açılmıştı.üstündeki pikeyi kaldırdı.yataktan var gücüyle kalktı.önce sendeledi.sonra kendine geldi.pencereye doğru yürüdü.dışarı seyretmeye başladı.daha doğrusu aylardır görmediği boğazı...kapı çalınmasıyla kendine geldi.
-``girin.``
-``şey.ayaklanmışsın iyi misin?sana kahvaltı getirdim.``
-``iyiyim sağol.evim...``durdu, gözleri doldu, kelimeler boğazında düğümlendi.ama hemen kendini toparladı.``evim, evime ne oldu?``
Samet`in gözleri faltaşı gibi açıldı.
-``evin mi bilmiyor musun?nasıl ya?``
-``neyi bilmiyor muyum?``
-``sen evini neydi adı hah Sedrik diye bir adama satmadın mı?o evi yıktı.senin de tatil de olduğunu duymuştum.bu arsaya da sevgilisine ev yapacakmış.şimdi sevgilisinin yanında.``
Emma`nın yeniden başı dönmeye başlamıştı.tam düşecekken Samet onu tuttu.Emma ise sırtından bıçaklanmanın iğrençliğini yaşıyordu.

* * *

Samet ise kendini Emma`ya nasıl tanıtacağı düşüncesine dalmıştı.tam bu düşünce içinde boğulacakken Emma onu kendine getirdi.
-``komşum olduğun halde seni tanımıyorum bile.gerçi kim kimi tanıyor ki.``
-``eskiden böyle değilmiş buralar.halam anlatırdı.insanlar birbirlerine yardım ederlermiş.5 saatinde çay içerlermiş.balkondan balkona dedikodu yaparlarmış.``Samet eski İstanbul`u özlemişcesine içini çekti.eski günleri düşünmeye başladı.yüzünde bir tebessüm oldu ama fazla uzun sürmedi.``tabi bazıları gelene kadar.``yine sinirlenmişti.yumruğunu sıktı.sonra tekrar yaşadığı ana geri döndü.
-``bana yardım ettiğin için sağol.bu arada ismin neydi?``
Samet durdu, bir süre bekledi.Türk olduğunu anlarsa boğazına yapışmaz mıydı ya da polise teslim etmez miydi?``yine de ağzından o iki heceli ismi çıktı
-``Samet.``
-``Samet mi?``
-``evet.``yutkundu.kalbi çok hızlı atıyordu, yerinden fırlasa şaşırmazdı.
-``ben de Emma.``
karşısında dostça elini uzatmış, gülümseyen bir yüz vardı.şaşkındı.elini uzatmakta buldu çareyi, çaresizlik içinde kıvranırken.

* * *

Samet ve Emma koyu bir muhabbete dalmışlardı.Nerde olduklarını unutmuşlardı.Samet ise her ağzından çıkacak kelimeyi kafasında toparlamaya çalışıyordu.diken üstünde sohbet ediyordu.hiç beklemedikleri bir anda yerin altından büyük bir gümbürtü geldi.ikisi de oldukları yerde kaldılar ve şaşkındılar.gümbürtünün hemen ardından bir sarsıntı geldi.şiddetli bir sarsıntıydı ama kısa sürmüştü.
-``deprem.`` dedi ikisi de.Samet odasındaki yere düşen kitapları toplamaya başladı.Emma da onu izlemeye koyuldu.aşağıdan bir ses geldi.
-``ben bir aşağıya bakıp geleyim.``
kafasını sallamakla yetindi Emma.Samet`in az önceki yere düşmüş olup da topladığı kitapları incelemye başladı.birden ayağı yerdekine çarptı.kitabı eline aldı.
``ŞU ÇILGIN TÜRKLER`` yazısını gördü.hiçbir anlam veremedi.``Amma da kalınmış.`` diye geçirdi.tam kitabı incelemeye başladı ki Samet girdi içeri.kitabı Emma`da görünce telaşa kapıldı.
-``şey ben o kitabı alabilir miyim?``diyerek hızla çekti Emma`nın elinden kitabı.
-``ben yerde buldum.senin için özelse özür dilerim.``
-``elbette özel.başka ne olabilir``bir iç çekti.``özür dilerim.bağırmak istemedim.
-``mühim değil.aşağıda ne olmuş?``
-``ne olacak?babamla eniştemin bitmek bilmeyen kavgaları.eniştem yine kapıya dayanmış.yine aynı mesele kahretsin.``sert bir yumruk indirdi masaya.
yağmurun şakırtısı o anın tuzu biberi oldu..ikisi de oturdukları yerden yağmuru seyrettiler.yağmur damlalarının pencereya vuruşunu.