 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
İstanbul`a Dairİstanbul`a DairYeniden başlamak herşeye… yeni doğmuş bir kırlangıç gibi,uçamamak,kuş sesleri arasında yenilmek her yeni güne. Karşılamak sevgiyi olgunlukla,ve sana söylenen sözleri duymamazlıktan gelmek. Deniz gibi durgun olmak gerek yaşam şartları altında, sevmek gibi sevilmek değil,severek yok olmak var artık bu kentte.Her bir yokoluşta hatırlamak yanlızca ölümü,sevgiyi de bırakmamak gerek belki de… yaşamı anlamak, bu kenti anlamak kadar zor. Elele yürüyen sevdalılar, yada bu kenti burjuvalaştıran insanlar, hepsi yıkıldı gözlerimde bir bir. Eğer bir amaç varsa bu şehirde, şehir değil burası, yalnızca yıkımları yaşandığı, küçük mutlulukların sevda denizleriyle cilveleştiği,bulutların bile yağmur dökmekten utandığı bir yalnızlar malikanesi,kanlı yokuşlar okyanusu. Ağaçlar bile yalnız olmak istiyor buralarda. Telaşlı, öyle ki, yavaş yürümeyenler revaçta, duran bir gemi gibi oysaki benim kalbim… Okyanusların ortasındaki kayıklar dansediyor dalgalarla. Bense,öylece durdum ortasında bu kentin. Kayıklara gidersem yamulacağım,onlar da almayacaklar beni yanlarına. İstanbul,bir okyanus;bense bir dalgayım sadece… Geliyor,yumuk yumuk gözleriyle geliyor bana istanbul. Minik bir sevdaydı benim istediğim, küçük bir teşekkür,verilmeyen bir sözcük kopardı beni buradan,bu yaşamdan belki de… Çocukların cıvıltılarıyla paylaşılan parklarda vardı esas sevgi. İnilmek istenmeyen salıncaklardı, akşamları anlatılan masallardı, sırf olmak için değiştirmekti fikrini çocukluk bende. Kısa dede korkut hikayeleriydi… Gençlerin alışkanlıklarıydı bende gençlik… zararlı olduğu bilinen şeyler ve buna karşın byüklerin “cıkcık”larıydı. Ezilmemek için onların altında,insanın inadına yenik düşmesiydi bazen… onlar devam ettikçe,kalkıp gitmek istemekti belki de… ama kaçmak çözüm değil… Çingenelerden korkutulan çocukluklar yaşanır bu kentte. “seni kaçırırlar” la bastırılan korkular,onları gördüklerinde kapı zili çalmalar,haykırmalar,haykırışlar… Kayalara oturup şarkı söylemekti deniz kenarında İstanbul. Yeşillerin yokolduğu,betonların yığıldığı,umulmadık yaşamları destekleyen iki kanatlı yaratıklardı… Teknolojinin sevgisizliğiydi İstanbul. Yaşamları öldüren bilim kurgu romanlarıydı. Bilgisayarlarla paylaşılan dostluklar,yüzünü görmekten korkmalar,korkutulmalar,küreselleşenler ve karşıtları. Cep telefonlarının ABS’ye verdiği zararlardı. Yenileşmek zor bu kentte. sevdaya kapılmaksa… imkansız… sigaramın dumanı istanbul,kayıp kentin güneşi,kuşları,kaybolan gemiler,hepsi yasaklandı. İnsan oturup bir şiir bile yazamıyor. Güneş varken esen soğuk rüzgarlar,savaşlar gibi olmak lazım yaşamak için bu kentte. Yaşam gibi olmak lazım bu kentte. Yitik kuşak sömürgeleriyiz hepimiz. Tanımadığın birisine “seni seviyorum” demek yasak bu kentte. Deniz ise dalgalı. Kuşlar bile yaklaşmıyor korkularına. Asabileşti bu kentin insanları. Bu kent,yordu beni artık. Gitmem gerek bu şehirden…* Sevdalıları, denizleri ve kuşları,bizlere atılan lafları terkedeceğim. Ve en güzeli de, bu şehrin insanlara kazandırdığı o kirletilmiş duyguları, yürüyen merdivenlerde duran insanları, ve de iğrenç telaşları ardımda bırakmak olacak… * düş sokağı sakinlerinden alıntı. 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Aralık
2
"son Sözden Önce ve Sonra" (sonra)
• Gülden Kara • Kişisel Denemeler • 15 kez okundu. • 3 kez yorumlandı.
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
2
Temmuz
20
Kısa Zamanda Eski Paslaşmalar
• Merve Şahin • Kişisel Denemeler • 78 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Temmuz
20
Haziran
25
Haziran
25
Haziran
19
Temmuz
10
Eylül
26
Kasım
20
Eylül
29
Mayıs
10 |
 |
 Site Menüsü
 Radyo Yayını
( Canlı Yayında )
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
