İstasyon

İstasyondaki bir bankta saatlerce oturmaktan ne zevk alıyordu anlayamadım. Bir ara onun orada ölüp kaldığını bile düşünmüştüm. Gelip geçen trenlerde olmasa o hiç kıpırdamayacaktı bile. Sadece o trenlerin gürültüsüne kaldırıyordu kafasını, şöyle gözleriyle treni bir süzüyordu. Sanki benim beklediğim tren bu değildi dermişçesine tekrar yerle olan bakışması devam ediyordu. Bir ara yaklaşıp onunla konuşsam mı diye geçirdim aklımdan ama sadece aklımdan geçmesiyle kaldı. Çok gizemli birisiydi. Daha öncede defalarca kez onu burada görmüştüm. Onun yaptığını bende yapar olmuştum belki. Bende onun gibi gelip burada saatlerce geleceğinden emin olduğum seni bekler gibi bekliyordum bu istasyon parkında. Arada bir geçen trenler olmasa dalıp gidiyordum sensizliğe… Farklı farklı trenler yanaşıyordu istasyona. Hepsinin gövdesinde farklı illerin isimleri yazıyordu. Geçtiği bütün topraklar gövdesine kazınmıştı. Tıpkı benim de yüreğime kazıyışım gibiydi eski sevdaları. Her diyarın havasını solumak mümkündü bu istasyonda. Bir tarafta emekliye ayrılan trenler yatıyordu. Öyle kendi hallerine bırakılmış demir yığınları gibi duruyordu hepsi. Sanki o da bu demir yığınlarına özenmiş gibi, kendini her defasında onlara benzeterek hareketsiz oturuyordu her seferinde hep aynı banka… Ne onun gizemini çözebildim bu istasyona gelişlerimde ne kendi karmaşıklığımı bir nebze olsun azaltabildim. Geçen her tren beni biraz daha yıprattı belki de. Sanki her yapılan gecikme anonsunda senin bana hiç gelmeyişlerini anımsadım yada geç kalışlarını. Farklı yolcuların bakışlarında aradım senin o elalığını. Belki o da benim gibi bir arayış içindeydi. Belki de bir oyun olmuştu buraya gelmek, geçen trenleri saymak, inen yolcuları birilerine benzetmek; onun için bir oyun olmuştu. Artık gitmiyorum o istasyona… Birisi beni böyle izleyip hakkımda bir şeyler karalamasın diye!