 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
İşte Gurbette Hayatİşte Gurbette HayatBAŞIMDAN GEÇENLER AMAN DİKKAT SAKAT KALMAYINDünyanın küreselleştiği ve sermayenin çevrelediği, işsizliğin arttığı, çevreye olan duyarsızlığımızla tarımsal yönden kıtlığa doğru gidilen bir ortamda geçim şartları da, yaşamı oldukça zorlaştırıyor. Bu zorluklar içinde yaşam enerjinizi hiç kaybettiğiniz oldu mu? Yaşam, sizin için eğer bir hayat köprüsüyse, hiç takıldığınız, hatta çoşkun suların içine düşmeye yakın oldunuz mu? Evet! gurbet nedir bilir misiniz? Yaban ellerde yüreğiniz hiç yabancılaştı mı? Buram buram memleketin kokusu yüreğinizi hiç yaktı mı? İşte İsviçre de yaşayan yabancılar olarak yaşamımızda önümüze çıkan bu köprüde, vatan hasretiyle yaşamı kabullenmekten başka çaremiz mi kaldı ki? Yaşam köprüsünün, ne bitimine nede başına geri gelebiliyorsunuz. Ben bu köprünün ortasında debelenip duruyorum!... İşte gurbet önce benim kalbimi zorladı. Vatan hasreti ile atan yüreğim, fazla dayanmadı. Sene 2004 ve uzun zamandan beri süre gelen şikayetlerim yüzünden aile doktorum beni, Zürih Üniversite Hastahanesine gönderdi. Oradaki hanım uzman Doktor yapılan muayeneden sonra Anju olmam gerektiğini belirtti. Yapılan anjudan yeterli sonuç alınamadığında, acilen baypas son çareydi. Doktor hanım karar verebilmek için bir üst doktorunu çağırdı. Gelen Doktor bey raporlara şöyle bir göz ucuyla baktıktan sonra, artık benim için hiç bir şey yapmak istemediğini, daha doğrusu gerek olmadığını ve bir sürü hasta sırada beklediğini söyledi. Doktor hanımın kalp amelıyatı olan hastaların yüzde yetmişinin 70 yaş üzeri olduğunu hatırlatması üzerine, "bunun için değmez bedava masraf yapmak istemiyorum" demesi üzerine; doktor hanım, bu hastam daha henüz 49 yaşında, böyle bir karara karşı olduğunu gerekirse kendisini şikayet edeceğini belirtti. Daha sonra dışarıya çıkarıldığımda konuşmaları içeriden devam ediyordu. Ertesi gün ben kalp ameliyatı olmak üzere hastahaneye yatmıştım. Ameliyatın beşinci günü odamızda duran öğrenci kızın, bana çok kötü davrandığı için şikayet ettim. Orada bulunan Alman Doktor, benim sinirlerimin bozuk olduğuna karar vererek, beni apar topar psikiatri kliniğine yolladı. Günlerden Cuma ve akşam saatleri olduğu için Pazartesi gününe kadar orda kaldım. Bu süre içinde de hiçbir tedavi görmedim. Yaralarım şeker hastası olduğum için iltihap yapmıştı. Pazartesi sabahı gelen doktor bey benim burda ne işim olduğunu benim hastahanede tedavi görmem gerektiğini söyleyerek (vald spital)li tavsiye etti. (Vald) hastahanesinde kaldığım 3 hafta boyunca yaralar sadece üstten temizlendiği için vücudum balon gibi şişmişti. Acilen Üniversite hastahanesine ikici bir ameliyat için tekrar gönderildim. Göğsüm tekrar açılarak kemiklerimin iltihaplı yerleri kesildi sol köprücük kemiğim, artık vucuduma bağlı değildi. Sol kolumla fazla birşey yapamaz hale gelmiştim. Gögüs kafes kemiklerimin ise yarısı tutmuyordu. Sakat kalmıştım... Daha sonra Uster hastahanesi`nde üç ay antibiotik tedavisi gördüm. Fakat Tremli Hastahnesi`nde bulunduğum bir ay zarfında ise kemiklerin birleşimi için hiç bir şey yapılamıyacığını ve artık acılarla yaşamayı öğrenmem gerektiği söylendiğinde beynimden kaynar sular dökülmüştü. İşte bu an yaşam köprüsünde kemiklerim un ufak olmuştu. Canım bir daha acımıştı. Yüreğim artık yaralanmış, sakat birisi olarak yaşam köprüsünde öylece asılı kalakalmıştım. Mahkeme çabalarım da boşa çıkmıştı. Çünkü ben bir yabancıydım... İşte gurbette hayat... Bir çoğumuzun başından bunun gibi bir çok şeyler mutlaka geçmiştir. Diğer tarafta ise, zorlukların "insanı insan yapan" değerler olduğuna inanmak vardır. Her çileli viraj, hayat köprüsüne daha bir sıkı tutunmayı gerektirir. Son gününüz gibi yaşayın. Kimsenin ne kadar ömrü olduğunu bilmesi mümkün değil. Ne yazık ki hepimiz, sonsuza dek yaşayacakmış gibi davranırız. Yapmayı çok istediğimiz şeyleri erteler dururuz. Son gününüzmüş gibi derken, her şeye kayıtsız kalın, sorumluluklarınızı bir yana bırakın denilmek istenmemektedir fakat esas amacım da; " yaşamın değerini" sizlere hatırlatmaktır. Ufak şeyleri lütfen dert etmeyin! Kendinize çok, ama çok değer verin. Sevgilerimle Nermin AYDIN 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Telif Hakkı Uyarısı İşte Gurbette Hayat isimli yazı, Nermin Aydın tarafından 29.04.2008 tarihinde sitemize eklenmiştir. Aksi ispat edilmediği sürece, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 81. Maddesi gereği eserin tamamının telif hakları yazara aittir. Herhangi bir şekilde "alıntı olduğu ve hangi yazara ait olduğu" belirtilmeden ve yazarın sitemizdeki sayfasına link vermeden kullanmak hırsızlıkla eşdeğer suçtur. İlgili Kanun gereği Eser sahibi şikayetçi olduğu taktirde cezai müeyyidesi 3 yıldan 6 yıla kadar paraya çevrilemez hapis, 150.000/300.000 YTL ağır para cezasıdır. Yine İnternet yasası gereği de her hangi bir sitede yazıların kullanılması halinde site sahipleri sorumlu olup, sistemlerini Cumhuriyet Savcılıklarının incelemelerine açmak durumundadır. Gelişen teknoloji sayesinde yapılan incelemeler; IP tespiti ve yazının gönderildiği bilgisayarın bulunmasına imkan vermektedir. Şikayet halinde, sitemizin avukatları da konu ile ilgileneceklerdir...
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
2
Sudenaz’dan Mektuplar (ıv)
• Ersin Başeğmez • Yaşamdan Hikayeler • 19 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
1
Kasım
25
Kasım
23
Kasım
17
Ekim
30
Aralık
14
Temmuz
11
Ağustos
11
Kasım
20
Temmuz
11 |
 |
 Site Menüsü
 Radyo Yayını
( Canlı Yayında )
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
(1).jpg)
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
