İsyanımın Son Çığlığı

6 / 7 / 2008  Pazar tarihinde Güven Keleş tarafından eklendi, 126 kez okundu...

“Tüm acılara meydan okutacak bir sevgili kaldı mı ki? Ya da mutlulukları doyumsuz sevdalar... Yoksa, sevdiğine yürekten bağlı âşıkların kıymeti bilinmiyor mu artık?Oysa ne umutlarla koşmuştum kollarına, bu sefer buldum demiştim... Ama sen de aynıymışsın, senin de mi sevdaların yalandı?Oysa sevmiştim seni... Hem de sevemeyeceğim kadar, bir daha se...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

İsyanımın Son Çığlığı

Tüm acılara meydan okutacak bir sevgili kaldı mı ki? Ya da mutlulukları doyumsuz sevdalar... Yoksa, sevdiğine yürekten bağlı âşıkların kıymeti bilinmiyor mu artık?

Oysa ne umutlarla koşmuştum kollarına, bu sefer buldum demiştim... Ama sen de aynıymışsın, senin de mi sevdaların yalandı?

Oysa sevmiştim seni... Hem de sevemeyeceğim kadar, bir daha sevmeyeceğim kadar... Sen daha fazlasını isterken, aslında hiç sevilmediğimi fark ettim...

Sonunda, istediğin oldu ve küstürdün sevdalara...

Sevemem ki kimseyi bir daha... Sen kendini daha büyük aşklarla avuturken ben farkındayım her şeyin...
Böylesi bir sevda yok anla artık! Bulamazsın ki seni ben gibi seven...
Kaç kişi gözyaşlarıyla sevdasını yazacak yatağına?
Adına kaç tane daha şiir yazılır sanıyorsun?
Tek bir gülüşünle kaç tane daha hayatı yıkar geçersin?
Ne sitemlerin, ne acı sözlerin, ne de mutluluk hikâyelerin yıkar artık beni...

Anla artık! Her anıya, her güzelliğe, hatta doyumsuz güzelliğine rağmen artık sen yoksun...
Öylesine inanmıştım ki yalanlarına...
Hani senindim?
Hani sevdiğindim?
Bunlarda mı yalandı?
Elinden gelenin hepsi bu muydu?

Sana deliler gibi sevdalı bir kalbe vereceklerin bu kadar mıydı?
Her şeyin yalandı da gözyaşlarında mı yalandı?

Neler gördüm senden sonra... Yıllardır duymadığım sözleri, 3 günlük sevdalarda duydum...

. . . . . . . . . .

Şimdi, sensizliğin bilmem kaçıncı gününde, yalnızlığın kollarında avunuyorum...

Sen mutluysan, ben de mutluyum derdin ya eskiden?... Gülen gözlerinle çekerdin ya sevdanın en derinine?...

Şimdi de öylemi?
Ben ağlıyorum...Sen de ağlıyor musun? Yoksa yalan sevdaların içinde,aşkı günden güne tüketiyor musun?
Ben sende tükendim zaten...Sen de tüken ne farkeder ki?

Usulca yaklaşıyor Azrail arkamdan sen gibi... O da canımı alacak besbelli...

Bilmiyor ki ben çoktan ölmüşüm...

Ne farkım var ki ölüden? Gülen gözlerim vardı bir zamanlar, ta ki sen alıp gidene kadar...Aşkından yanan ellerim vardı sıcacık,ta ki sen bırakana kadar...

Senin de ellerin buza kessin... Artık sana hasretimin yerini nefretim aldı... Pişman ettin sevdiğime... Sevmez olaydım senin gibi, vefasız bir aşk dolandırıcısını...

Hadi Azrail!
Hazırım!
Al canımı...
Kara toprağın koynu bile inan senin kollarından rahattır...
Başkalarının sardığı o bedenini kara toprak sarsın ben gibi...
Mutluluğu çok gördün bana...
Azrail`den mektup var sana...


Sen gelme de, isterse ölüm gelsin,
Şu garip halimi, yerlere sersin,
Hırçın sevdam da yellerde yitsin,
Bırak git!Gözümde kalmadı sevdan...

Yazdığım bir kaç kelimeyi kaleminden geçirip adam eden Derya SESİGÜZEL ablama sonsuz teşekkürler, sen sihirli kaleminle dokunmasan bu kadar keyifli bir yazı olamazdı...

Derya SESİGÜZEL / Güwenk