 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Kadere BakKadere BakHenüz beş yaşındayken vermişlerdi onu ana sınıfına. Aslında o da ilk başlarda çok hevesliydi okula gitmeye, okullu olmaya, en çok da kırmızı önlük giymeye. Başladığının ikinci günü vazgeçmişti okula gitmekten. Çünkü onu okula gönderen anne babası, hemen kendi yerini dolduracak bir kardeş getirmişlerdi hastaneden. Aslında o da biliyordu kendisi gibi erkek, bir kardeşi olacağını ama her ne hikmetse anne ve babası ona hastaneden aldık demişti. Sevinse miydi yoksa üzülse miydi? Kardeşini ister istemez kabullendi kabullenmesine ama okula gitmek istemiyordu işte. Anne babasının ısrarı karşısında yine de gidiyordu istemeye istemeye okuluna…Sevmişti kardeşini; en çok da erkek oluşu onu gururlandırmıştı. Onu öpmek, kucağına almak, harçlıklarıyla ona top, balon, şeker almak istiyordu istemesine ama bu istekleri hep engelleniyordu. İsteklerinde biraz ısrarcı olsa önce azarlanıyor, sonra hırpalanıyordu. Kardeşi ile aynı odada tek başlarına kalmalarına bile müsaade edilmiyordu. Küçücük yüreği hep bir şeylerin ters gittiğini ve bu tersliklerin de yegâne sebebi kendisi olduğunu söylüyordu. Vazgeçti kardeşi ile ilgilenmekten, onu sevmekten. Bu defa da kıskançlıkla suçlandı. Üstelik kardeşi evlerine geldi geleli babasının her iş dönüşü kendisine öpücüklerle sunduğu çikolataları da verilmiyordu artık… Hırçınlaştı, her olur olmaz şeye ağlamaya başladı. En çok sevdiği tırnak kesme işini yaptırmıyordu artık. Çünkü tırnaklarını yemek onu sakinleştiriyordu. Bir de gecenin bir vakti uykusundan uyandırılıp; “Yine mi Allah’ın cezası”diye hırpalanmalar, ”Bırak ya bırak! Sabaha kadar ıslak ıslak yatsın da aklı başına gelsin.”diye horlanmalar çoğalmıştı artık… Altı yaşına basmıştı. Doğum günü için annesi pasta yapmış, sürekli istediği ve bir türlü sahip olamadığı uzaktan kumandalı arabayı da babası almıştı. Dünyalar onun olmuştu pastanın üzerindeki altı tane mumu söndürürken ve uzaktan kumandalı arabasını sürerken. Hatta anne babası onu uzun zamandan sonra ilk defa öpmüştü. “Sen bizim ilk göz ağrımızsın, seni çok seviyoruz.”demişlerdi. O gece arabasını başucuna koydu ve sevinçten saatlerce uyuyamadan ışığı açıp açıp ona baktı. Rüyasında kırmızı arabası kocaman olmuştu ve o da arabayı sürmüştü. Sabah uyandığında arabasını koyduğu yerde göremedi. Annesine ‘Arabam nerede?” diye soracaktı ki arabasının parçalanmış halde, bir parçasının koridorda, diğer parçasının mutfakta ve kumandasının da kardeşinin elinde olduğunu gördü. Öfkeden kudurmuştu. Ne yapacağını bilemez halde bir hışımla kardeşine saldırdı ve birkaç defa vurdu. Annesi, kardeşini elinden alır almaz ağız dolusu hakaretlerle suratına şamarları indirmeye başladı. Şimdi hem kardeşi ağlıyordu hem kendisi ama annesi kardeşini kucağına bastırıp teselli ederken kendisini de odasına fırlatmış ve kapıyı üzerinden kilitlemişti. Dakikalar süren hıçkırıklardan sonra betonun üzerinde uyumuştu… Akşam babası gelince bir de ondan azar işitmişti. Sorunlu geçen ana sınıfı bitmiş ve sıra okuma yazmanın da öğrenileceği ilköğretime gelmişti. Kaydı yapıldı; önlük, çanta, kalem, boyalı ve defterlerle dolu okul malzemeleri alındı. Bir de okula gidip gelmesi için servis ayarlandı. Ne okulda öğretmeninin gösterdiği ne de evde anne babasının bağıra çağıra öğretmeye çalıştığını bir türlü anlayamıyor, mutsuzluğu günden güne artıyordu. Üstelik sınıfındakiler onunla oynamak istemiyor, sürekli onu dışlıyorlardı. Her veli toplantısının olduğu günün akşamına babasından azar işitiyor, dayak yiyordu. Aklının almadığı; dayak yerken annesinin de kendisini savunmayıp babasına arka çıkmasıydı. “Ama nasıl olur?” diyordu içinden. Akşamları yorgun argın gelen babası bazen kardeşine kızdığında, annesi: “O daha küçük, insan kıyar mı ona kızmaya, onu ağlatmaya?”diye hep babasına çıkışmıyor muydu? Kendisi ne zaman büyümüştü? Ona misafirlerin yanında “Sen sus, büyüklerin işine karışma” diyenler, kardeşi ile cebelleştiğinde ya da bir işi beceremediğinde “Koskoca adam oldun hala aklın fikrin kavgada, boş işlerde.”diyordu. Bir insan ya büyümüştür ya da küçüktür. Kendisi hangi gruba giriyordu acaba? Beyinsiz, geri zekâlı, aptal biri olduğuna inandırmıştı kendisini. Çünkü anne babasının dışında öğretmeni ve arkadaşları da diyordu bunları artık kendisine. Geceleri yatağında gizli gizli ağlarken annesi, babası ve kardeşi için hep dua ediyor; onların kendisini aralarına alacağı günü sabırsızlıkla bekliyordu. Bazı hafta sonları babası onları babaannelerine götürüyordu. Ailesinin içinde en çok babaannesini seviyordu. Babaannesi onun her dediğini makul ölçülerde yapıyor, hatta yaptığı hatalardan dolayı ona hiç kızmıyordu. Bazen ona sarılıp ağlayarak “Sen benim oğlum ol.”diyen babaannesi onu şehit olan oğlunun yerine koymuştu. Babası, çok sevdiği ve askerde şehit olan kardeşinin adını kendisine vermiş olduğu halde neden babaannesi gibi onu sevmiyordu, babaannesi gibi onu bağrına bastırıp dolu dolu “oğlum!”demiyordu? Başarısız bir eğitim öğretim yılı geçirmiş, akabinde de bir dolu azar ve hakarete maruz kalmıştı. Ah bir anlasalardı onu; niçin okumak istemediğini, neden başarısızlığı seçtiğini? Yaz tatili için annesi, babası ve kardeşi Antalya’ya gidecek; başarısızlık cezası olarak da onu götürmeyecekler, babaannesinde bırakacaklardı. Nerden bilebilirlerdi ki bunun kendisine ceza değil, aksine en büyük ödül olduğunu. Hiç olmazsa hayal meyal hatırladığı şımarıklıklarını doya doya yapacak, akranı olan kuzeni ile mahallenin altını üstüne getirecek ve bütün bunların neticesinde babaannesince sevilip, okşanacaktı. Kendisini üç beş parça kıyafetle birlikte babaannesine bırakmışlar ve akıllı olması için nasihatlerde bulunup öpme gereği bile duymadan gitmişlerdi. Olsun o, bu tavırlara çoktan alışmıştı. Tek düşüncesi babaannesi ve kuzeni ile geçireceği hoşça vakitlerdi. Hayatında hiç görmediği kadar mutlu olmuştu o yaz. Babaannesi onu parka, düğünlere, panayıra götürmüş, kuzeni ile hiç bilmediği oyunları oynamış, mutsuzluğunu unutmuştu. Zaman ne de çabuk geçmişti. Yarın dönüyorlardı ailesi. Gülen yüzü birden solmuştu. Tekrardan aynı sıkıntıları yaşamak istemiyordu. Hem hiç de özlememişti onları. Gece babaannesinin koynunda uyurken ona çaktırmadan minicik ellerini havaya kaldırarak: “Allah’ım beni babaannemden hiç ayırma, beni onun oğlu yap!” diye dua etmişti. Sabah babaannesinin feryadı ile uyanmış, eve doluşan başları beyaz örtülü kadınların niçin burada olduklarını uyku sersemliği ile anlamamıştı. Allah Allah ev gitgide kalabalıklaşıyor, kimse ona ne olduğunu söylemiyor ama eve her giren “ Vah kadersiz evladım vah!” diye onun başını okşuyor, onu bağırlarına basarak ağlıyorlardı. Kuzeni söylemişti ona babası, annesi ve kardeşinin trafik kazası geçirdiklerini ve öldüklerini. Ölüm nasıl bir şeydi? Ne anlama geliyordu? Bundan sonra ne olacaktı? Anne, baba ve kardeşini bir daha hiç göremeyecek miydi? Cenazeler feryat figan içinde defnedilmişti. Herkes, yabancılar dahi, ağlamış; bir tek kendi ağlamamıştı. Artık babaannesinin oğlu olacak, bir daha o sevgiden yoksun ailesini görmek, hakaret ve dayaklarına maruz kalmak zorunda kalmayacaktı… O günden sonra gerçekten hiç ağlamamış aksine hep gülmüştü. Hatta duasının kabul olması da ona en büyük ödüldü. Çünkü artık babaannesinin oğlu olmuş; anne, baba ve kardeşini unutmak, kalbinin derinliklerine gömmek için de pek uğraşmamıştı. 
Yazı Sahibi
Etiketler Yazı İşlemleri Okuyucu Puanı
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
2
Aralık
1
Nisan
16
Nisan
16
Profesör Doktor Lavent Kökçü
• İbrahim Karaçoban • Yaşamdan Hikayeler • 169 kez okundu. • 0 kez yorumlandı.
Mayıs
1
Arabesk Yaşantımız
• İbrahim Karaçoban • Hayata Dair Denemeler • 113 kez okundu. • 1 kez yorumlandı.
Ocak
1
Aralık
30
Kasım
12
Matematik Öğretmenime
• İbrahim Karaçoban • Hayata Dair Denemeler • 419 kez okundu. • 1 kez yorumlandı.
Aralık
13
Aralık
13
Aralık
13
Eylül
12 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
(1).jpg)
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
