Kadın! (2) (rind/zahid)

16 / 5 / 2008  Cuma tarihinde Necla Alptekin tarafından eklendi, 387 kez okundu...

“Rind,“ Bir kadını seven bir erkek, koynunda düşman besleyen akılsızın biridir. Çünkü her kadın kocasının ölmesini, kendisinin hayatta kalmasını ister” Fuzuli (Rind ile Zahid)Leyla, Yirmi yıllık evliliğinde denizi resimlerde, yeşili tarlada gördü. Kimimize göre doğanın koynundaki özenilen hayat, onun için yaşam mücadelesi demekti. &...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kadın! (2) (rind/zahid)

Rind,
“ Bir kadını seven bir erkek, koynunda düşman besleyen akılsızın biridir. Çünkü her kadın kocasının ölmesini, kendisinin hayatta kalmasını ister” Fuzuli (Rind ile Zahid)

Leyla,
Yirmi yıllık evliliğinde denizi resimlerde, yeşili tarlada gördü. Kimimize göre doğanın koynundaki özenilen hayat, onun için yaşam mücadelesi demekti. “Karı milletinin sırtından sopayı, karnından sıpayı eksik etmeyeceksin!” zihniyetinin baskısıyla on üç çocuk dünyaya getirmiş, sekizi hayata tutunabilmişti.
…

Andızın ateşi ile güneşin kavurucu sıcağı birleşince nefesi daralır, alnında oluşan tomurcukları yaşmağı ile silerken, gözlerinin önünden anlık kareler geçerdi. Sağa sola hiçbir şeyi kaçırmamacasına bakar, tüm nesne ve öğelere dağarcığındaki anılardan kondururdu. Şu ağacın altında yeşermişti ilk sevdası. Köyün en alımlı kırmızı yanaklı, zeytin gözlü kızıydı. Az mı peşinden koşmuştu delikanlılar. Kara gözleri Hasan’dan başkasını görmemiş "Ona varacam" diye tutturmuştu. Hatta “Vermezseniz kaçarım!” bile demişti.

Ya şimdi! Eskiden tarlada, orda burda peşinden ayrılmayan Hasan, köy kahvesinden çıkmıyor, yardıma gelmiyordu. Televizyon alınmıştı kahvehaneye. Baldırı çıplak, tırnakları uzun, saçları ahenkle dans eden şehir kızlarından alamıyordu gözlerini belki de. Kendine baktığında “Ne hale geldim…” diye hayıflanıyor, lanetler yağdırıyordu acımasız kaderine.

Akşama kadar eteğinden tutunan çocukları ile birlikte tarlada çalışır, hava kararınca evin yolunu tutar, ahıra girer hayvanların yem ve su ihtiyaçlarını karşılar, mayıs kürüdükten sonra eve çıkardı. Yemek, bulaşık, çamaşır ve temizliğin ardından çocuklar uykuya dalınca ayakuçlarına kıvrılıp, uyuyakalırdı.

Kurtların dağdan indiği vakitlerde, Hasan da evine teşrif ediyordu. Gıcırdayan dış kapı sesinden sonra duyulan homurtuları… “Bu eve televizyon şart yahu! Kumandanıyla istediğin kanalı çevireceksin… Kör Mahmut’un eline düştük…” Odaya girdiğinde sedirde hazırlanmış yatağın üzerine oturdu. Üzerindekileri çıkarırken “Leyla, kız! Kocan geldi duymuyon mu? Gözlerin kıpraşıyo gel hele buraya” dedi. Uyur numarası sökmemişti. “Yok, gelmem” dedi Leyla. “Hani ilçeye götürecektin beni, yine gebe kalmak istemiyom ben!”

“ Ne demek yahu! Şimdi sen kocana yok mu diyon? Başlatma beni kendine…”

Kafasına aniden yediği yumrukla beyninde karıncalanma, gözlerinde yıldızlar… Ah! Yıldızlar hem bu kadar yakın, hem ne kadar uzak… Kaçmak istiyordu, kaçmak ve kurtulmak; kimsenin bulamayacağı kirlenmemiş yerlere… Bu ilk değildi, son olacağı da belli değildi… “Bunun adı kader mi? Kaderse eğer ne kadar ikiyüzlü. Bana hep öteki yüzünü gösterdi, gülen yüzünü hiç göstermedi…” diye düşündü. Hıçkırarak ağlarken boğuluyor, sessizce içinden:

“ Töremeyesice! Toprak başına! Boynun altında kalsın! Karaltın kalksın emi!” diyordu.


(Devam edecek)