Kadın! (rind/zahid)

14 / 5 / 2008  Çarşamba tarihinde Necla Alptekin tarafından eklendi, 283 kez okundu...

“Rind, “ Bir kadını seven bir erkek, koynunda düşman besleyen akılsızın biridir. Çünkü her kadın kocasının ölmesini, kendisinin hayatta kalmasını ister” Fuzuli (Rind ile Zahid) Gülay, Hayaller kurmuştu aşka dair, açık gri sözcükleri ve esnek kuralları vardı, mutluluk umduğu adama adanmış… Mehmet söylentilere göre hızl...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kadın! (rind/zahid)

Rind,
“ Bir kadını seven bir erkek, koynunda düşman besleyen akılsızın biridir. Çünkü her kadın kocasının ölmesini, kendisinin hayatta kalmasını ister” Fuzuli (Rind ile Zahid)


Gülay,
Hayaller kurmuştu aşka dair, açık gri sözcükleri ve esnek kuralları vardı, mutluluk umduğu adama adanmış… Mehmet söylentilere göre hızlı ve renkli yaşayan birisiydi. Duyduğu dedikodulara inanmıyordu Gülay, zira onun yanında iyi hissediyor, mutlu oluyordu. Çocukluğu öyle mutsuz geçmişti ki; hiç duymadığı güzel sözler karşısında bulutlara yol alıyordu. Mehmet ise onun pek çok gizini çözmüş, mührü çoktan eline almıştı. Gülay’ın gözünde “aşk” beyaz gelinliğin kuyruğundan, kefene uzanan umutlardı. Tek istediği sevgiydi. Sevilmek! Ölesiye, ölümüne, sonuna kadar…

Aşkın gözleri kör, kulakları sağır, tarifi yok ya! Suçlusu da yok o zaman. Evlendiler sonunda. Gelgelelim cicim ayları çok çabuk tükenmişti. Evliliklerinin ilk on yılında nur topu gibi üç çocuk sahibi olmuşlardı. Her gün biraz daha değişim gösteren kocasının davranışlarını kem gözlere, nazara bağlardı. Mehmet nur yüzlü maskesini çıkarıp, öteki yüzünü göstermeye başladığı zaman, bu yabancı adamı tanıyamazdı. Delidolu tutarsız alışkanlıkları, çıkar dostlukları yakasını bırakmıyordu. Evini ve ailesini ikinci plana atıyor, mutluluğu dışarıda aramaktan vazgeçmiyordu. Aile büyüklerinden aldığı öneriler çare etmiyor, istisnasız her gün naralar atarak sarhoş geliyordu eve.

Yine o kara gecelerden biriydi, loş salonda kanepeye kıvrılmış, kocasını bekliyordu. Çocuklar çoktan uyumuş; arada bir su içmek, çiş yapmak için uyanınca “Anne sen uyumadın mı? Babam gelmedi mi daha?”diye soruyorlardı. Sessizliğin içinde dalgın bekleyişler… Hayata meydan okumaydı, yaşadıklarına koyduğu noktalar ve nihai betimler… Umutlarını bir çembere dolamış hızlıca çeviriyor, sonra da gökkuşağını seyreder gibi renklerin içinde kayboluyordu.

Dış kapıdan gelen sesle irkildi. Çocuklar duymasın diye kapıyı bir an önce açmak için koşarak gitti.

Mehmet,“Bu kilidi kim ters çevirdi ulan!” diye bağırırken bir yandan da anahtar deliğini bulmaya çalışıyordu. Abandığı kapının ani açılmasıyla dengesini kaybedip sendeleyerek içeri girdi. Ayakta duramıyordu. Gülay çaresizdi. Yatak odasına götürmek için kolunu omzuna alarak destek olmaya çalışıyordu. Bir yandan da “Sus artık! Çocuklar duyacak.” diye yalvarıyordu. Umurunda değildi Mehmet’in

“Madonna dudaklım, Marilyn Monroe’m benim. Ölçülere bak yavrum! 180/120/180 yeme de yanında yat hah hah! ”

“Barda kucağına oturan orospular da üç çocuk çıkarsınlar, göreyim ölçülerini… Pislik herif!”

Holün ortasına geldiklerinde; midesindeki alkol ve yediği mezeler ağzından burnundan fışkırırcasına dışarı çıkmış, ortalığı ekşi ve iğrenç bir koku sarmıştı. Bir an önce temizlenmesi gerekiyordu. Kocasını yatağın üzerine bıraktıktan sonra kovaya su ve deterjan koyup hole koştu. Ağlayarak sildi halının istifra sıçramış yerlerini ve duvarları… Annesinden duyduğu “Gece gözyaşlarıyla yatma kızım, şeytan çarpar sonra!” sözüne inancından olsa gerek, banyoda yüzünü yıkadıktan sonra odaya geldi. Mehmet horlama ve hırıltıyla karışık bir şeyler söyleme çabasındaydı. Bir an duymamayı hatta sağır olmayı arzuladı. Yataktaki külçe gibi ağır, leş gibi içki kokan adamın üzerindekileri çıkarmaya hiç niyetlenmedi. Ayakkabılarını ve kokmuş çoraplarını çıkarırken, kudurmuş öfkesine, nefretine engel olamıyordu.

“Teneşire gel inşallah!” dedi…

(Devam edecek)