Kaos

15 / 12 / 2007  Cumartesi tarihinde Oktay Ertuğrul tarafından eklendi, 323 kez okundu...

“Bıçak dönüyor. Masaya sürtmesiyle çıkan mekanik sesi yüreğinde hissediyor. Durunca iki parmağıyla tekrar hızla döndürüyor. Oda sıcak, terliyor. Üzerindeki ceketi çıkarmamış. Bıçak, çingene bir dilber gibi kıvrılıyor, sürünüyor. Yamyamların dansı gibi, bir aşağı bir yukarı. Terliyor, pencereler kapalı. Yağmur sıcağı var. Burnu kaşınıyor. Bıçağı a...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kaos

Bıçak dönüyor. Masaya sürtmesiyle çıkan mekanik sesi yüreğinde hissediyor. Durunca iki parmağıyla tekrar hızla döndürüyor. Oda sıcak, terliyor. Üzerindeki ceketi çıkarmamış.

Bıçak, çingene bir dilber gibi kıvrılıyor, sürünüyor. Yamyamların dansı gibi, bir aşağı bir yukarı. Terliyor, pencereler kapalı. Yağmur sıcağı var.

Burnu kaşınıyor. Bıçağı alıp burnunu kaşıyor. Soğuk ve keskin. Metal kokusu sinmiş. Ölüm. Ne sıcaklığı var ne de acısı. Soğuk, katı bir madde. Somut gerçek. Durağı varır. Boş koltukları oturur.

Kazan dairesinden kedi çığlıkları geliyor.


…

Yeni uyanmış. Yatağından kalkıyor. Beyni bir top haline gelmiş, kafatasının çeperlerine çarpıp duruyor. Radyosu açık kalmış. Seçim haberlerini veriyor spiker. Fişi çekiyor.

Çıplak. Hiç düşünmeden kendini soğuk suyun altına sokuyor. Beş-on dakika kıpırdamadan duruyor. Düşünmemeye çalışıyor. Her şeyin suyla beraber akıp gitmesini bekliyor.

Dolmuş durağında. Yanında sigara içen yaşlı bir adam var. Dolmuşa biniyor. Bir kız, teyzeler ve çocuklar. Sigara içen adam dolmuş durağında kalmış. Arka pencereden inatla kalanları seyrediyor. Toplayamıyor.

Öldüler. Tek tek öldürdü hepsini. Parçaladığı etleri kedilerin önüne attı. Onu bağlayan her şeyi kesip attı. Ruhu öldü. Kediler doymak bilmiyor. Kazan dairesinde onu bekliyorlar. İşte bu dünya; ölesiye kadar öldür. İlk kan damlıyor.

Dolmuşu aniden durduruyor. Aşağı atlıyor. Bir nefes, bir nefes daha. Karından. Birazdan rahatlayacak. Yavaş adımlarla dolmuş durağına geri dönüyor. Kimse yok. Yıpranmış yeşil plastik koltuğun üzerinde eski bir gazete parçası. Havada salınıyor. Yanındaki koltuğa oturuyor. Gazete sabit kalınca gözüne takılan ilk haberi okuyor.

…


Ölüm. Hitler söz verdiği gibi savaşı başlatıyor. Bir Afrika ülkesinde misyonerler aç kurtlar gibi çalışıyor. Petrol bitmek bilmiyor. Bir serçe tünemiş yağmur oluğunun üstüne dik dik bana bakıyor. Gırtlağında küçük bir nefes gidip geliyor. Parmağını tetiğe dokunduruyor. Gözlerinde şaşırmış bir ifade, kendi yüzü.

İnançsızlık. Tanrısal erk. Yan yana. İki taraf ordularını hazırlamış. Kaç can alacak. Müzik kanlı. Vampirler dolunaydan aşağı süzülüyor. Bir dilenci, bas bas bağırıyor. Bugün ölüm vakti.

Bir bebek doğuyor kanlı. Üzerinde sümüksü bir sıvı var. İğrenç. Gözlerini açmaya çalışıyor. Gözlerini kapatıyor. Bebek ağlıyor. Artık yaşayacak. Belki Hitler olur.

Ölsem. Kimse ölmeyecek. Yaşam akıp gidecek. Nehirler kansız. Özlem duyduğum renkler dünyayı boyayacak; evler canlanacak gök mavisinde, çocukların gözleri pamuk şekeri rengi, gülkurusu renkler açacak orospuların dudaklarında romantik, portakal çiçeği kokusu sunacak dilenciler, kardeşkanı ağaçları asılacak zengin, görkemli masalarda ve göğsünü tutmakta zorlanan bikininde. Ölsem kan bitecek. Çıngıraklı yılanlar sürünmeyecek, sesleri toprakta. Büyücüler kurbağaları rahat bırakacak. Yamyamlar dans etmeyecek. Ölsem bu kaos bitecek.

…

Bıçak dönüyor.