Kara Bulutlarıyım

29 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Zafer Ardıç tarafından eklendi, 56 kez okundu...

“Ben kara bulutlarıyım,Bu, epeydir yitik şehrin.Ruh daraltan ve can sıkan.Ve insanlarını boğan.Bir başkasına yağmayan,Ya da O`nun dili ile,Başkasına ağlamayanAyrılamam artık bir an.Bu şehir sadece benim,Benim eski bir yitiğim.Çok ama çok zaman geçti,Kaybettiğim günden beri.İsmi hiç lazım olmayan,Bir şehirden sonrasıydı,Kurumuş dudaklarına,Acıyara...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kara Bulutlarıyım

Ben kara bulutlarıyım,
Bu, epeydir yitik şehrin.
Ruh daraltan ve can sıkan.
Ve insanlarını boğan.
Bir başkasına yağmayan,
Ya da O`nun dili ile,
Başkasına ağlamayan
Ayrılamam artık bir an.
Bu şehir sadece benim,
Benim eski bir yitiğim.


Çok ama çok zaman geçti,
Kaybettiğim günden beri.
İsmi hiç lazım olmayan,
Bir şehirden sonrasıydı,
Kurumuş dudaklarına,
Acıyarak bıraktığım,
Bir kaç damla arkasıydı.
Sonra tam kavuştum derken,
Kıskanç yönünden bir rüzgar,
Esivermişti aniden,
Savurmuştu uzaklara,
Şu zayıfca bedenimi.
Benim ne canım vardı ki,
Demedim de, diyemedim.
Hem fırsatım da olmadı.
Ama inledim durmadan.
Ağladım onsuz, savruldum.
Ve köşe bucak aradım.
Sordum "Neden?, Niçin?" diye.
Bİr kusurum mu olmuştu?
Hani benim bilmediğim.


Sonra bir bahar günüydü.
Şaşkın şaşkın gezinirken,
Birbaşına ve umutsuz,
Mavi gözlerini gördüm.
Uzaktan çok uzaklardan
O masmavi gözlerini.
Güldüm, sevindim görünce.
"Tamam işte buldum" dedim.
İçimden, kendi kendime.
Ama kaşları çatıktı.
Hiçbir anlam veremedim.
Hem bendim ya haklı olan,
Sebebsiz yere kovulan,
Sürgünlere gönderilen.
Bu halde neyin nesiydi?
Başka gerçekler mi vardı?
Yoksa benim işitmediğim.


Daha fazla dayanamadım,
Tutamadım da kendimi.
Sesleniverdim usulca:
"Söylesene güzel şehir,
Nedir benim kabahatim?
Bunca zamandır sürgünüm,
Sebebsiz, nedensiz, sensiz
Hem sen benim canın yaktın."
"Hani" dedi yitik şehir, (İstanbul:)
"Hani, yalnız benim için,
Hüzünlenip, ağlayacaktın..."