Kara Tren (bölüm 2)

8 / 8 / 2008  Cuma tarihinde Mozan Aras tarafından eklendi, 113 kez okundu...

“Valizler hazırlarken annesine nereye gidiyoruz diye sormuştu. Önce cevap vermemiş, sessiz kalmış, habire yerleştirirken bir kez daha sormuştu çocuk. Öyle ya bir yerlere giderken çantalar hazırlanır, o da kendi küçücük çantasını sırtına asardı. Bu seferde öyle olmuştu, ama nedense söylemiyordu annesi. Yeniden sordu…Anne, uzaklara mı?Evet...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kara Tren (bölüm 2)

Valizler hazırlarken annesine nereye gidiyoruz diye sormuştu. Önce cevap vermemiş, sessiz kalmış, habire yerleştirirken bir kez daha sormuştu çocuk. Öyle ya bir yerlere giderken çantalar hazırlanır, o da kendi küçücük çantasını sırtına asardı. Bu seferde öyle olmuştu, ama nedense söylemiyordu annesi. Yeniden sordu…
Anne, uzaklara mı?
Evet…
Denize mi?
Hayır…
Dedemlere mi?
Hayır…
Yeşim Teyzelere…
Yok kızım…
Yaşasın, babama o zaman diye çığlık atmıştı.
Hayır… Dedi anne. Anlayamadığı birçok oyuncağını da almışlar, çantasına sığmamış onun içinde bir valiz yapılmıştı. Bunlar peşimizden gelecek dediğinde, sadece bez bebeği Leyla’yı almak istemişti. Bir kez daha sordu annesine…
Leyla’nın babasına mı gideceğiz?
Evet dedi kadın, evet Leyla’nın babasına gideceğiz, uzaklara, uzaklardaki Leyla’nın ba-ba-sına diye hecelemişti. Kendini hazırladığı kadar çocuğu hazırlamamıştı. Hatta hiç bahsetmemişti bile. Dahası onu bekleyende bilmiyordu tam olarak. Nedense çocuktan yana pek konuşulmamıştı. Çocuklar, çocuk sevgisi ne kadar şeker oldukları hepsi, hepsi, konuşulmuştu ama, Nazlı kız Nazlı’ya ilişkin tek cümle bile geçmemişti.

Kapının arkası, pencerenin önünde duran zamanı bozan, köpeğin ısrarla havlaması oldu. Kadın elini kapı üzerindeki ipe doğru götürdü, kızına baktı, kız annesine, anne kız bakıştılar… Bir türlü çekemiyordu kadın kapıdaki ipi. Belki de çekeceği ip hayatını daha da değiştirecekti. Ne işim var burada diye geçirdi içinden, hızlıca gelip giden düşünceler, konuşmalar yazışmalar, özlemler anlatım, ağlatım beklenti, bekleyiş… Aylarca süren gelip giden mektuplar. Bir keresinde adam, geleyim sana dediğinde peki demiş, herkesin bilebileceği gelebileceği görebileceği oturabileceği bir yerde buluşma anı ayarlanıp, bir saat oturulmuş üç beş çaydan sonra, el sıkışıp görüşmek üzere denilmişti. Ya dedi bu adam… Bu adam… Beğenmezse tenimi, yemeklerimi, oturup kalkmamı, ağlayıp sızlamamı ve istemezse çocuğumu… Hala… Eli havada… Çekti çekecek. Anne diyerek eteğini çekti Nazlı çocuk. Lastikli etek nerdeyse aşağılara kayacak ve bu küçücük yerde olmadık görüntü olacak diye bakındı sağına soluna… Çekiştirdi, tamam canım dedi tamam.

İpin ucunda ki küçük çanın sesi kalbinde zonkluyordu sanki… Allah’ım dedi içinden, Allah’ım yardım et. Öyle başı sıkışmış, sıkışık bir anında genelde aklına gelir yardım isterdi. Gelenin bir olmadığını seslerden anlamış, biraz garipseyip… Tatlı bir heyecanla, diğer ucu kapının kilidini açacak olan ipe uzanmış…
Ve…
Kim o? Diye sormuştu…
Kadının titreyen sesi köpeğin sesine karışmıştı… Bacağına sıçtığım diye kızdı içinden köpeğe.
Kim dedi yeniden…
Ben… Ben, Cahide…
Beklediği insana iki kez kim diye sorulmasını garipsedi kadın. Kapıdan sonra her yeri okuduklarıyla ezberlemişti. Kapı avlunun ortasında açılıyor, tam karşıdan devam edince evin içine doğru gidiliyor, iç kapıdan yukarı bir merdiven, merdivenin yanında küçük bir kapıdan alt kattaki, evin malzeme konulan kısımları, en sol tarafından bahçeye açılan küçük bir kapı. Ama iki kez kim diye sorması… Kızına döndü bekle burada dedi, kapının yan tarafında. İlk karşılaşma anını düşlediği gibi gerçekleştirmeliydi. Buna hazırdı. Gerilimi attı bir kenara, kapıyı kapının açılmasını bekledi.

İpi çekmek üzereyken, son kez düşündü. Kim bilir belki de hayatın ipini çekecekti yıllardan sonra ilk defa bir kadın girecekti bu avludan içeri. En son çıkan kadın, annesi… Cenazesiydi.
İnce bir demir sesiydi çıkan çekilince ip ve arkasından gıcırdayan kanatlı koca koca kapının sesi.

Mozan Aras
2 Ağustos 2008

………Devam edecek…..