Karanlık Korkusu

Yağmur olup yağsana hadi..

Korkuyormusun ıslatmaktan?

Bunu çoktan yapmıştın ya,çekinme..

Alışıksın sen,kaçma yağmaktan...

Işıkları da yakmazsın hiç.

Karanlığını seversin,bilirim..

Güneşten utanırsın,ısınmazsın o yüzden....

Soğuk işte,buzul soğuğunda hemde,

Üşüyüp durursun,saklarsın herkesten..

Baharlar yabancı sana,

Kır çiçeklerinden bile haberin yok...

Kurumuş bir dal çok şey anlatır değil mi, oysa..

Ve senin yaprak görmeye tahammülün yok..

Garipsin işte....

Sevgin de öyle....

Ben senin buzul dağın değilim..!

Elinde tuttuğun kuru bir dalda...

Ya da güneşin batışı,hırçın bir yağmur,

Yağmur sonrası fırtına,mesela....

Değilim,olmayacağım....

Hele karanlığının içindeki sönmüş mumun....

Asla........

Ben gömülü sevgiler yaşayamam..

Ben senin sevginle gömülemem...

Ben baharım,anlasana....!

Kara kışlar uzak bana...!

Kır çiçekleri isterim ben,rengarenk,

Güneşin doğuşunu izlerim,sabah aydınlığında...

Beni kendi yalnızlığına saklama..!

Senin yalnızlığın karanlık.....!

Oturamam ben,ışıklar kapalıyken.....

Sevme beni sen ya,boşver....

Bence ne var biliyor musun..?

Kendi karanlığın sana yeter......!