Kayıp Zamanlar

24 / 6 / 2008  Salı tarihinde Ecem Çevikdil tarafından eklendi, 186 kez okundu...

“Çocukluğum mahallenin çamurlu çukurlarına düştü, çıkaramadım. Ne zaman sonra gittim de bulamadım o çukurları. Oysa horozlu şekerlerim vardı cebimde; verecektim ona çelik çomak oynarken yanına katık etsin diye. Hangi ara kaybettim çocukluğumu? Hangi ara unuttum çocuk olmayı? Salıncaklarla göğü delmeliydim oysa. Bulutlara çelme takmalı, düşürmeliy...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kayıp Zamanlar

Çocukluğum mahallenin çamurlu çukurlarına düştü, çıkaramadım. Ne zaman sonra gittim de bulamadım o çukurları. Oysa horozlu şekerlerim vardı cebimde; verecektim ona çelik çomak oynarken yanına katık etsin diye. Hangi ara kaybettim çocukluğumu? Hangi ara unuttum çocuk olmayı? Salıncaklarla göğü delmeliydim oysa. Bulutlara çelme takmalı, düşürmeliydim dünyayı. Dünya düşünce kaydıraktan kaymalı, yıldızlarda sek sek oynamalıydım. Düştüğüm zaman Mars kanamalıydı dizlerimin yerine.

Çocukluğumun ardından kaybettim ilk gençliğimi. Ortaokul yıllarımdı henüz. Yarım metrelik tahta sıraya oturuyorduk üç kişi. Sıkış tepiştik. Diz dizeydik. Can canaydık. Kan kardeştik. Bir Türkçe öğretmenimiz vardı; günlük tutmaya özendirmişti bizi. Aksatmadan yazardık. O çiçekli böcekli, mavili pembeli kâğıtlar ortak olmuştu hayatıma. Bilirlerdi her şeyimi. Ailemden gizli içtiğim sigaraların dumanını bile sineye çekmiş, kimseye söylememişlerdi. Sonra ilk âşık oluşuma tanık oldular. Ağladım omuzlarında gecelerce. Ne çocuktum ne genç... Ne yaşlıydım ne de ergen... İlk gençtim. Ne yapacağımı bilmiyordum. Çocukluğum terk etmişti beni evvelden, korkuyordum. Yalnızlıktan, mücadele edememekten, ilk gençliğimi kaybetmekten, kendimden... Bu korkularla zarar görmesin diye çıkardım ilk gençliğimi üzerimden. Dürdüm, düzgünce yerleştirdim bana dost olan sayfaların arasına. Açmadım bir daha o sayfaları, açacak yüzüm de yoktu zaten. Bir zaman sonra silindi anılar aklımdan. Hatırladığım tek şey vardı; ilk gençliğim... Sayfaları karıştırdım. Anılarım yoktu. Aradım ilk gençliğimi, kaybolmuştu anılarımla beraber. Oysa tam da korkularımı yenmek üzereydim. Çocukluğunu yaşayamayan ruhum ilk gençliğini yaşamak için de geç kalmıştı.

İlk gençliğimi de kaybettikten sonra gençliğimi elimde tutmaya kararlıydım. Hep genç kalacağıma inandırdım kendimi. Hayaller kurdum ard arda. Öyle ya, henüz on sekizimdeydim; büyümüştüm, gençtim artık! Neyden sonra anladım ki John Lennon’un da söylediği gibi; hayat, biz yaşamak için planlar yaparken başımızdan geçenlermiş. Gençliğim kurduğum hayallerin arasına karışmış. Öyle bir kamufle etmiş ki kendisini ayırt edemedim düş mü gerçek mi diye... Karşıma çıktığı zaman masallarımdan biri sandım onu. Gençliğim meçhul bir hayal olmuştu.

Birbiri ardına kaybolup gidiyordu zamanlarım. Korkularım ve güvensizliğim hep bir şeyleri alıp götürdü benden. Silik zamanlarımın ardında hiçbir anı yoktu. Ben yoktum. Hep geç kaldım bir şeyleri yaşamak için. Farkındalık için geçti hep. Âşık olmak için veya ne bileyim yaşamak için değil de hep kendim için geç kaldım.

Şimdi uçsuz bucaksız zamanların ortasındayım. Ne dünümü biliyorum ne de yarınımı. Şimdimden bile bi-haberim. Sahi, bugün günlerden ne? Hangi zamandayız? Söylesenize; ben kimim?

Ne ölüyüm ne de yaşıyorum. Söyleyin dostlar, ben hangi rolü oynuyorum?