Keşke (3)

22 / 6 / 2008  Pazar tarihinde Fatma Çetin Kabadayı tarafından eklendi, 196 kez okundu...

“Hatice Hanım en çok da derslerini kendisinin yaptığına pişman oluyordu şimdilerde. Elleri yorulmuştur diye yardım ettiği çocuğu şimdilerde her işten kaçıyor gerçekten de kendisini hiç yormuyordu. Annesinin kendisine olan düşkünlüğünü ne de güzel kullanmıştı Hasan.“Anneciğim, sen yazar mısın, ben yoruldum…” dediğinde akan sular ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Keşke (3)

Hatice Hanım en çok da derslerini kendisinin yaptığına pişman oluyordu şimdilerde. Elleri yorulmuştur diye yardım ettiği çocuğu şimdilerde her işten kaçıyor gerçekten de kendisini hiç yormuyordu. Annesinin kendisine olan düşkünlüğünü ne de güzel kullanmıştı Hasan.

“Anneciğim, sen yazar mısın, ben yoruldum…” dediğinde akan sular dururdu o zamanlar.

“Keşke... Keşke sorumluluk duygusunu zamanında verebilseydim...” dedi mırıldanarak.

Gözlerinden akan yaşı sildi. Ortaokulu zor bitirmişti Hasan. Liseyi okutmayı da hiç düşünmediler bu yüzden. Sınıf tekrarı yapmaktan kendisini de ailesini de yıpratmıştı o güne dek. Bu nedenle annesi de babası da ısrar etmemişti. Zaten babası son zamanlarda oğluna psikolojik destek sağlamıştı kendi çapında:

“Aman Hatice, okuyup da ne olacak... Açarız bir yer, geçer başına.” diyerek genç iken gezip tozması, eğlenmesi gerektiğini vurgulamıştı.
Hasan da öyle yaptı, gezdi, eğlendi. Bu gezip eğlenmelerin sonu hiç gelmedi nihayetinde. Boşluktan nereyi gezeceğini, kimlerle eğleneceğini şaşırmış buldular birkaç yıl içinde.

Sonunda son bir yıldır hiç ayrılmadığı bu arkadaş gurubunu buldu Hasan. Hepsi motosikletli idi. Hepsi ya ortaokul ya lise terk, babasının parasıyla hayat sürenlerdendi. Hepsi çılgındı kendilerine göre. Gece ile gündüzü karıştırmış gençlik gurubuydu. Arkadaş gurubuna rüzgar ismini vermeleri de belki de bu yüzdendi. Hayat Hasan’ın annesine söylediği gibiydi belki de “Bir kez geldik dünyaya, adam gibi eselim...” diyordu her nasihate başlandığında.