 Özel Arama |
|
| Özel Arama |
|
Kimlikve KişilikKimlikve Kişilik“Uçmayı seviyorsan, Düşmeyi de bileceksin!”"Şerefle bitirilmesi gereken en asil görev hayattır. Bir lokma ekmek için şerefini çiğnetmeye, Bir anlık eğlence için servetini tüketmeye, Bir zamanlık mevkii için el ayak öpmeye, İnsanları ezip geçmeye, Günlük menfaatler için 0nurunu terk etmeye, Bir kısım insanlara kızıp, tüm insanlara düşman olmaya değmez bu hayat...." CAN YÜCEL “Öyle bir hayat yaşıyorum ki, cenneti de gördüm,cehennemi de öyle bir aşk yaşadım ki,tutkuyu da gördüm,pes etmeyi de. bazıları seyrederken hayatı en önden, kendime bir sahne buldum oynadım. öyle bir rol vermişler ki,okudum okudum anlamadım. kendi kendime konuştum bazen evimde, hem kızdım hem güldüm halime, sonra dedim ki " söz ver kendine " denizleri seviyorsan,dalgaları da seveceksin,sevilmek istiyorsan , önce sevmeyi bileceksin,uçmayı seviyorsan,düşmeyi de bileceksin. korkarak yaşıyorsan,yalnızca hayatı seyredersin. öyle bir hayat yaşadım ki,son yolculukları erken tanıdım öyle çok değerliymiş ki zaman, hep acele etmem bundan,anladım..” Nietzsche... Bence önce insan olmalı insan, egosunu, içindeki kötülükleri aşmalı, yani hayatı sevmeyle yakalamalı. Sürü gibi olmak, sürü gibi yaşamak yada sürü gibi davranış biçimi göstermek hayatı anlamaya, sevmeye, anlamlandırmaya yetmiyor. Sevdayı, sevgiyi, sevinci, hüznü anlamaya, anlatmaya yetmiyor… Çağının yükümlülüğünü, bilimselliği, teknolojiyi, birey hakkını, demokrasiyi, insanlığın önemini anlamaya, anlatmaya yetmiyor… Toplumsal kimlikten çok, insan önce kendi bireysel kimliğini, kişiliğini kazanmalı (elde etmeli) ve bu mival üzre kimliğini oluşturmalı, kurmalı ki insan asıl kendisi olabilsin… İnsanın toplumsal olabilmesi için zaten öncelikli kendi mantığını, düşünsel mekanizmasını devreye sokmasıyla mümkün, sürüden ayrılmasıyla… Hayatın bütün yönlerini araştırmadan, okumadan, aydınlanmadan nasıl anlamlandırabilsin, anlayabilsin hayatın gizemini ve önemini insan… Kitle sözcüğünün asıl sürü yada kalabalıklar anlamına geldiğini şüphesiz ki hepimiz biliyoruz ama bunun asıl ne anlam içerdiğinin üzerinde durup düşünmüyoruz… Hepimize, istemesekte oynayacağımız bir rol biçilmiş, başkalarının seçtiği sahnede, elimize verilen replikleri papağan gibi tekrarlayıp duruyoruz. Şartlandırıldığımız bir kaç beylik söz, dua, yada devrimci bir kaç söylemle geçiştirip gidiyoruz hayatı. Sonra da dönüp geri kalmışlığımızdan, çağı yakalayamadığımızdan dem vuruyoruz… Bırakın ilerlemeyi insanlar kendi duygularını, düşüncelerini, isteklerini, istedikleri doğrultuda yaşayamıyor bile, hep içinde saklı kalıyor bunlar. Rol yapmadan kimse kendi gerçeğini oynayamıyor, kendisi olamıyor. Utanmadan, saklamadan, sıkılmadan bir gün maskelerimizi yere bırakp asıl kendimiz olabilirsek ancak o zaman gerçek ve asıl kişiliğimizi, kimliğimizi elde edip kendimiz olabiliriz… Bir gün rol yapmadan asıl kendinizi oynarsak, içimizi dışınıza çevirerek kendi hayatımızı yaşarsak…Bakın o zaman streslerden uzak ne kadar rahatlayacağız… İnsan önce düşünmeli, istemeli ki, aydınlığı, güzelliği düşünüp güzelleşebilsin. Çünkü asıl güzellik insanın beynindedir, yüreğindedir, içinin kıpırtılarındadır. İçinde, beyninde kini, nefreti, düşmanlığı yada yalanı, dolanı, hilleyi, onursuzluğu barındıran insan güzelleşebilir mi hiç? Bir gün dünyada ki bütün insanların kinden, nefretten uzak, sevmesi, güzelleşmesi, aydınlanması, kendisi olabilmesi dileğiyle… Sol Yanım Güvercin Benim ömrüm kimsesiz bir çığlık kırık bir figan akarsularda sesim çağlayanlara vurur yankısı mavisi yağmalanmış bir gökyüzüyüm karanlığın ortasında kendi içinde taşıyan aydınlığını örselenmiş çocuk gözleriyim ömrümün deltasında yapayalnız sol yanim guvercin uçurumları emzirir sağ yanım karanlık kakülleri kan ah! kalbim ah! duyarlı yanım ortak oynanan bir oyunmu hayat herkesin kendisini oynadığı yalnız bir tragedyayım ben maskesiz seyircisiz her gece uykuya yatmış bir dağ gibi kederli kirpiklerini sulara dökmüş bir çiçeğim silahsızım kuşları vurulmuş bir gökyüzünde bir kar çölü ıssızlığıyım, durgun bir göl suyu sessizliği her gece bir ateşdağına tırmanıyorum bir kahır dağına hiç bir yol çıkmıyor umuda kalbimi iki buzdağının arasına koyup uyuyorum bir başka bahara açmak için çiçeklerimi denizi olanlar mavi gözlüdür belki ben kavruk bir çöl gibi yangınım bir doğulu kadar esmer ve tedirgin aşiretlerin terkettiği örenlere benziyor kaygılardaki yüzüm yollar kar, dağlar karanfil göz göz oldu yaralarım bağlayamam gel yürek sıcağı bir ezgiyle ört üstümü ‘ örtki ölim’ *’Erzurum ağzı’ Nuri CAN
Bu yazıya sadece sitemizin üyeleri yorum yapabilir
Tavsiye Et :
Kasım
19
Kasım
18
Bugün Ben Aslında Yaşamayı Öyrendim
• Asef Velizade • Hayata Dair Denemeler • 34 kez okundu. • 1 kez yorumlandı.
Kasım
18
Kasım
18
Kasım
18
Ekim
25
Eylül
14
Eylül
12
Eylül
12
İnsanlardan ve Küçük Hesaplardan Anlamıyorum Kahretsin
• Nuri Can • Kişisel Denemeler • 110 kez okundu. • 3 kez yorumlandı.
Eylül
10
Eylül
12
Eylül
12
Yaşlı Çınar ve Zeytin Gözlü Çocuk
• Nuri Can • Dostluk Hikayeleri • 12655 kez okundu. • 20 kez yorumlandı.
Eylül
12
Ekim
16
Ateşe Düşen Bir Gülün Çığlığı
• Nuri Can • Yaşamdan Hikayeler • 10178 kez okundu. • 31 kez yorumlandı.
Eylül
12 |
 |
 Site Menüsü
 Köşe Yazıları
 Sponsor Reklamlar
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
(1)(3).jpg)
.jpg)
.jpg){kind=small}
.JPG){kind=small}
