Kiracı

27 / 4 / 2008  Pazar tarihinde Çağla Şimşek tarafından eklendi, 265 kez okundu...

“Bir zamanlar, çok çok uzaklarda Flora adında bir kız yaşıyordu. Flora’nın yaşadığı yerde insanlar hayattan bütün istediklerini almışlardı. Tanrı onlara bütün nimetleri bahşetmişti. Onlar da Tanrı’nın kendilerine verdiklerinin kıymetini biliyorlar, yoksul görseler giydiriyor, aç görseler doyuruyorlardı. Köyde yaşayan her bir kişi iyilik timsaliyd...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kiracı

Bir zamanlar, çok çok uzaklarda Flora adında bir kız yaşıyordu. Flora’nın yaşadığı yerde insanlar hayattan bütün istediklerini almışlardı. Tanrı onlara bütün nimetleri bahşetmişti. Onlar da Tanrı’nın kendilerine verdiklerinin kıymetini biliyorlar, yoksul görseler giydiriyor, aç görseler doyuruyorlardı. Köyde yaşayan her bir kişi iyilik timsaliydi. Kazandıklarıyla geçinmeye çalışıyorlar, fazlasını istemek kimsenin aklına gelmiyordu.
Tanrı bir gün bu iyi niyetli ve tamahkar insanları ödüllendirmeye karar verdi. Bir sabah,dışarı çıktıkların da her biri evlerinin yanında başka bir ev daha olduğunu gördü. Tanrı onları başka bir ev vererek ödüllendirmek istemişti. Fakat herkesin zaten başını sokacağı bir çatısı vardı. İkinci bir evi ne yapacaklarını bilemedi hiçbiri. Ama Tanrı’nın bir bildiği vardır deyip beklediler.
Bir gün köye bir yabancı geldi. Köydekiler tüm misafirperverlikleriyle buyur ettiler yabancıyı. Böyle uzaklarda niçin bulunduğunu sordular. Yabancı:
- Dünya’da sayısız şehir var. Onları görmek ve başka insanları da tanımak için yolculuğa çıktım. Çok şükür ki sizin gibi iyi insanlarla tanıştım. Köyünüze sizi çok sevdim. Burada yaşamak istiyorum bir süre.
Yabancı, evlerden birini satın almak istedi. Fakat köy sakinleri ikinci evlerinin Tanrı’nın hediyesi olduğunu söyleyerek satma taraftarı olmadılar. “İstediğin kadar kalabilirsin, fakat senden para almamız doğru olmaz” dediler. Yabancı, evlerden birini seçip oturmaya başladı.
Günler aylar geçti. Köyün şöhretini ve bedava evleri duyan herkes köye taşınmaya başladı. Artık herkesin bir kiracısı vardı. Bir kişi hariç.
Flora’nın evi boş duruyordu. Ev aramaya gelenler ya Flora’nın evini beğenmiyor, ya da Flora gelenleri beğenmiyordu. İçine sinecek bir kiracının çıkıp geleceği günü iple çekiyordu.
Köy sakinlerinin karakterleri de değişmeye başlamıştı. Köye gelen yabancılar, farklı fikirler, farklı kişilikler köyde pek çok değişikliğe sebep olmuşlardı.
Gün geldi, evinde kiracısı olmayana iyi gözle bakılmamaya başlandı. Köyde tek kiracısı olmayan Flora kaldı için insanlar onda bir sorun olduğunu düşünmeye başladılar. Flora her seferinde, “tamam, bu sefer ilk gelen kişiyi kiracılığa kabul edeceğim” diyor, fakat yine de her gelende mutlaka bir kusur buluyordu.
Böylece yıllar geçti. Flora’nın evi bakımsızlıktan çürümeye yüz tuttu. Kimse gelip oturmadığı için tavanları örümcek bağladı. Bahçeyi yabancı otlar sardı. Evle birlikte Flora’da çürüyüp gidiyordu. İnsanlar onu dışladığı için yalnız kalmıştı. Evi kiracısız, sahibi dostsuz kalmıştı. Sonunda, yapayalnız, harabe bir ev ve kalple, Flora son nefesini verdi.