Kitaplara Sığınmak

             İçim daraldığında kitap okurum. Yalan söylemezler çünkü… Kitaplara ait cümleler… Yalan söyleseler bile, ben bilirim onların yalan söylediklerini, bunu bilerek o kitabı elime alırım. İnsanlar gibi değildir onlar. İnsanlara yaklaşırken, onların nasıl olduklarını bilemezsiniz, bir korku, bir heyecan uyanır içinizde, bilmemenin korkusu, heyecanı… Daha çok kirlenmenin, başınıza kötü bir şey gelebileceğinin korkusu… Oysa kitaplar böyle değildir, daha sahici, daha samimi… Onlara yaklaşırken, eğer cümlelerden korkmuyorsanız, düşlediğiniz dünyanın içine giriyorsunuz. Siz ve cümleler baş başa kalıyor. Yeniden bir dünya oluşuyor.

            Bu süreç belki de bir arınma sürecidir. Şu içinde bulunduğumuz, modern dediğimiz, gün geçtikçe bizi sarıp sarmalayan, hızla akıp giden dünyanın bizi içine aldığı hayattan… İnsanlara dokunduğunuzda bin bir türlü sıkıntıya, hayata dair şikâyetler duyuyorsunuz, kimse hayatından memnun değil.

            Belki de bu hayattan bir kaçıştır, kitaplara sığınmak. Düşlenen, çokta kirlenmemiş bir yolculukta kendimize bir yer bulabilmek…

            Kitaplar hala kirlenmemiştir çünkü.

            Yan yana gelmemiş cümlelerin mutluluğu ya da yeni karşılaşmış olduğumuz bir cümlenin sarhoşluğu bizi hayat için mutlu anlara hazırlayabilir.

            Zira insanları mutlu etmek için yan yana gelmiş cümleler var. Hayatta yan yana anlar zincirinden oluşmuş, diyebilirsiniz ama şu soru aklıma takılıyor hemen.

            Hangisi daha sahici hayat mı yoksa cümleler mi?

            Ne dersiniz?