Korkuyorum Akşamlardan

9 / 5 / 2007  Çarşamba tarihinde Duygu Özüişçi tarafından eklendi, 351 kez okundu...

“Bu yazı; aşk fermanıdır. Belki de affedilmeyen bir aşkın fermanıdır. Aşk gibi acı, aşk gibi tatlı, aşk gibi karanlık ve aydınlık, aşk gibi sonsuz, umutlu, göreceli, tozpembe ve aşk gibi simsiyahtır. Çok uzak zamanlarda bir hayat gibi yazılmıştır. Çok uzak zamanlarda oltaya tutulan pulları elmastan küçük bir balık gibi takılmıştır iki sevdayı ha...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Korkuyorum Akşamlardan

Bu yazı; aşk fermanıdır. Belki de affedilmeyen bir aşkın fermanıdır. Aşk gibi acı, aşk gibi tatlı, aşk gibi karanlık ve aydınlık, aşk gibi sonsuz, umutlu, göreceli, tozpembe ve aşk gibi simsiyahtır. Çok uzak zamanlarda bir hayat gibi yazılmıştır. Çok uzak zamanlarda oltaya tutulan pulları elmastan küçük bir balık gibi takılmıştır iki sevdayı hak eden göz birbirine. İşte o zaman yazılmıştır bu aşk fermanı.
Birinin ön yargısız rüzgarlarda açılmış yelkene benzeyen, çok çabuk incinen bir kalbi; diğerinin tüm dünyayı, bütün insanları kucaklayabilecek, sevebilecek, ceza bilmez kolları varmış o birinin kalbi gibi açık olan…
Birinin yelken gibi açılmış, incinmekten korkan yüreği, o birinin kanunsuz kolları arasına saklanmış.
Aşkın ne kadar güzel, doğru bir yaşam olduğunun farkına varmışlar ve ilk defa o zaman mutluluktan ve doyasıya yaşamaktan ağlamışlar. Ayrılma vakti gelmiş, bir depresyona giriş gibi… Ne zamanı fark etmeyen kız, oğlana “Git!”diye biliyormuş ne de dertlerini kızın yanında unutmuş olan oğlan gidebiliyormuş. Gidemezmiş o gece yarısı gibi karanlık gözleri bırakıp, gidemezmiş o kutsanmış elleri bırakıp; çünkü hüzün dolu alınlarında yazılıymış birbirlerinin kedersiz kaderi.
Denizler taşmış hüzünden, dağlar ufalanmış kederden. Oğlan; kızın o ayrılmak istemeyen gözlerine bakmış. Bir saniyelik bu bakış onlar için ömürlerini birbirlerine hediye edecek gücü vermiş.
Bilinmeyen garip bir yola doğru gidip duruyorlarmış, genç yaşlı demeden birçok insanın boynu bükük, boynu dik kaybolduğu; bu anlaşılamayan yolda, aşk yolunda.
Duygusallığa kapılmamaya karar vermiş; ayrılık vaktinin gelmesinden korkup soyut hale gelen kız. “Git!”demiş; çünkü aşkın kılıçsız fermanı böyleymiş. Hep acı, hep gözyaşı, hep söylenmemiş, göz göze gelmemiş yaşanmışlıklar…
Sevgilisinin o yalnızlığı unutturan kollarından kalkmış. Bakmış o bahar sıcaklığındaki gözlere son kez. Son kez tutmuş o Tanrı’nın elini. “Git.”demiş sevda savaşı vermeye çalışan oğlana. Aşkı bulup yaşama ve yaşamama arasına atılan oğlan “İsteme benden bunu gidemem.”demiş.
Zaman bir düş gibi ilerlemiş, zaman bir gemi gibi geçmiş, yel olup esmiş iklimler gibi… Aşkından vazgeçmemiş, gitmemiş kızın kendisi ile hesaplaşan gözlerinden; ama kız hesabı keser gibi çıkıp gitmiş oğlanın kızı isteyen hayatından.
Sonra bu ayrılığa başkaldıran gökyüzü, uçurumları hatırlatan mavi rengini karaya boyamış ve sevdalılar her ayrıldığı zaman mavi renk yerini karaya bırakmaya başlamış. Onun içindir ki hiçbir sevdalı gülmeyen akşamları sevmez; ama yinede hep akşamlara sığınır. Bilir ki; sevgilisi akşamın o vazgeçilmez karanlığının içinde bir yerlerde gizlidir ve hala onu sevmektedir.