Küçük Melek

14 / 5 / 2008  Çarşamba tarihinde Çiğdem Özaydın tarafından eklendi, 231 kez okundu...

“Minicikti...Küçücük..."Benim mi" diye kendi kendine sordu Zeynep tekrar, "bu küçücük melek benim mi?..."Zeynep`in yüzüne kocaman bir tebessüm yayıldı..2 yıl öncesine gitti düşünceleri.2 yıl öncesi Kadın Doğum bölümündeki doktorun onu infertilite bölümüne sevk ettiği güne. Dünyası kararmıştı bir anda. İnfertilite bölümü çocuğu olmayan, olamayan k...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Küçük Melek

Minicikti...Küçücük..."Benim mi" diye kendi kendine sordu Zeynep tekrar, "bu küçücük melek benim mi?..."
Zeynep`in yüzüne kocaman bir tebessüm yayıldı..2 yıl öncesine gitti düşünceleri.
2 yıl öncesi Kadın Doğum bölümündeki doktorun onu infertilite bölümüne sevk ettiği güne. Dünyası kararmıştı bir anda. İnfertilite bölümü çocuğu olmayan, olamayan kişilerin yollandığı bölümdü. Günler süren tahliller, tetkikler sonucunda hiçbir sorunu olmadığı anlaşılmıştı. Eşine de tetkikler uygulandığında onunda bir sorununun olmadığı anlaşılmış ve doktor her ikisine de şunu söylemişti "Bebek sahibi olabilmek için bedensel hiçbir sorununuz yok ki zaten Zeynep hanım daha önce bir hamilelik yaşamış ancak bebek sahibi olamamanızın bir tek sebebi kalıyor geriye oda beyninizde...yani beyninizde çocuk sahibi olamayacağınıza dair endişeler buna sebep oluyor".
Olabilir miydi gerçekten böyle bir şey.İnsan beyni bunu yapabilir miydi? Öyle demişti doktor. Yetinmedi Zeynep le Barış.Kendilerine önerilen başka doktora gittiler ona yapılan tetkikleri gösterdiler. Oda aynı şeyi söyledi ve kendilerine aşılama yöntemini önerdi. Barış inanmasa da Zeynep hemen kabul etti..Çünkü Barış kendini "benim çocuğum olmayacak" düşüncesine iyiden iyiye inandırmaya başlamıştı oysa Zeynep Barışa hep "göreceksin bizim çocuğumuz olacak" diyordu. Doktor Zeynep`e yumurtalarının büyümesi için iğneler verdi. 10 gün onlar kullanıldıktan sonra aşılama işlemine geçildi. Hastanenin ameliyathane odasında bu işlem gerçekleştirildi.İşlem gerçekleşirken Zeynep içinden "Hadi bebeğim gel artık annen ve baban seni bekliyor, seni çok özledik" diyordu. Sonrasında doktor onu 1-2 saat dinlenmesi için bir odaya aldı. Zeynep eşine dönüp "Barış ben hamile kaldım" deyiverdi. Eşinin suratında ekşi bir tebessüm belirdi hiçbir şey söylemedi Zeynep`e. Aradan günler geçti olması gereken adet gününün üstünden birkaç gün geçmiş ve adet olmamıştı Zeynep. Eczaneye gitti ve hamilelik testi aldı, hem de 2 tane birden. Eşine hiç bir şey söylemedi. Ertesi sabah erkenden kalktı ve testi uyguladı 5 dakika sonra test çubuğunda 2 çizgi belirdi. "Hamileydi". Mutlulukla eşinin yanına gitti eşi uyuyordu. Yavaşça "Barış" dedi.Eşi isteksizce uyku mahmurluğu ile mırıldandı. Sonrada kafasını hafifçe kaldırıp "ne var" der gibi Zeynep`in suratına baktı. Zeynep hiçbir şey söylemeden yüzünde tatlı bir gülümseme ile eşinin eline test çubuğunu koydu. Barış elindeki alete bu nedir der gibi baktı evirdi çevirdi sonrasında "nedir bu" dedi. Zeynep te ona "Bu hamilelik testi, hamileyim" dedi. Barış hiç tepki vermedi, inanmamıştı. Zeynep hiç moralini bozmadı diğer testi aldı eline, eşine onu gösterdi ve banyoya gitti. O testi de uyguladı. Sonuç yine aynıydı, iki çizgi. Zeynep mutlulukla resmen ayakları bulutlarda eşinin yanına gitti ve o testide Barışın eline verip "Al hayatım buda sana kapak olsun" dedi ve şarkılar söyleyerek mutfağa yöneldi. İnanamıyordu hamileydi bebeği içinde büyüyordu. Eşi kafasını kaşıyarak mutfağa peşinden geldi "doktora gidelim" dedi. Zeynep onu duymadı bile o kendi alemindeydi. Neden sonra eşinin ona bir şey söylediğin farketti. Eşi yine "doktora gidelim" dedi. Zeynep "hayır" dedi "önce kan testi yaptırmalıyım".
Ertesi sabah doğru hastaneye kan testi yaptırmaya gitti. Kanını verdi ve hastaneye yakın olan eşinin işyerinde beklemeye başladı. Birkaç saat sonra laboratuvarı telefonla aradığında kendisine kan değerlerinin yüksek çıktığı söylendi. Biliyordu Zeynep zaten bunu. Teşekkür etti karşı tarafa telefonu kapadı ve laboratuvara tahlil sonucuna almaya gitti. Akabinde de hemen doktora gittiler. Doktor tahlil kağıdına bir baktı ve kendilerine dönüp bu hamileliğin işareti olmayabilir, size vurduğumuz iğnelerin sonucu da olabilir, onun için bir hafta sonra lütfen tekrar kan tahlili yaptırın dedi. Barış yıkılmıştı sanki, Zeynep`in ise umuru değildi. Çünkü biliyordu ki HAMİLEYDİ...O gün günlerden 4 Ağustostu..Muayenehaneden çıktılar yürümüye başladılar. Biraz ileride bir mobilya dükkanının camekanının önünde durdular mobilyalara bakıyorlardı.Zeynep camın aksinde eşini ve kendini gördü eşine dönüp "Barış seneye bu zamanlar biz buradan kucağımızda çocuğumuzla geçeceğiz" dedi. Eşi dudak büktü.
Bir hafta sonra Zeynep tekrar kan tahlili yaptırdı. Değerler tavan yapmıştı. Hemen doktorlarına gittiler. Doktor sonuca baktı ve ayağa kalkıp Zeynep`e elini uzattı "Tebrik ederim hamilesiniz".
Ve 25 Nisan Pazartesi günü oğulları Ali dünyaya geldi. Zeynep kendine geldiğinde ilk sorduğu oğlu oldu. "Burada" dedi kayınvalidesi ve elini Zeynep`in sağ yanına doğru uzattı, Zeynep kafasını çevirdiğinde oğlunu bebek yatağının kenarları yüzünden göremedi. "Anne yatağını bana doğru çevirir misin göremiyorum" dedi. Yatak kendisine doğru çevrildiğinde kıpkırmızı suratlı çatık kaşlı ufacık bir bebek yatıyordu bebek yatağında. "Bu" dedi Zeynep "Bu bebek benim mi?" İnanamıyordu sanki. Minicikti...Küçücük. ..."Benim mi" diye kendi kendine sordu Zeynep tekrar,"Bu küçücük melek benim mi?..."
2 gün sonra hastaneden taburcu olduklarında arabayla bir sene önceki mobilya mağazasının önünden geçerlerken Zeynep eşine dönüp "Ben sana geçen sene buradan bir yıl sonra kucağımızda çocuğumuzla geçeceğimizi söylemiştim, işte geçiyoruz" dedi. Eşi gülümsedi hem de yüzüne yayılan kocaman bir gülümsemeydi bu....