Kurt Kocayınca Köpeklere Gülünç Olurmuş!

7 / 5 / 2008  Çarşamba tarihinde Hayrettin Apaydın tarafından eklendi, 144 kez okundu...

“Kurt kocayınca, köpeklere gülünç olurmuş!..Yazdıklarımı okuyunca yada sizlerden gelen yorumlara göz atınca dedim ki; “kardeşim, seni tanımayanda amma sıkıcı adam bilecek. Patlat şöyle neşeli bir oyun havası da birkaç kelamda onun eşliğinde yaz bakalım” dedim kendi kendime. Aslında ruh halim oldukça neşelidir neşeli olmasına da, şartlar agresifle...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Kurt Kocayınca Köpeklere Gülünç Olurmuş!

Kurt kocayınca, köpeklere gülünç olurmuş!..

Yazdıklarımı okuyunca yada sizlerden gelen yorumlara göz atınca dedim ki; “kardeşim, seni tanımayanda amma sıkıcı adam bilecek. Patlat şöyle neşeli bir oyun havası da birkaç kelamda onun eşliğinde yaz bakalım” dedim kendi kendime. Aslında ruh halim oldukça neşelidir neşeli olmasına da, şartlar agresifleştiriyor arkadaş. Gerek ülke gündemi, gerek dünyanın içinde olduğu zulüm dolu yaşam tarzı direk etkilemese de dolaylı olarak insanım diyen her ferdin içini karartıyor. Her ne kadar imtihan dünyası desem de yinede doğruları yazma adına bir çift kelam etme ihtiyacı hissediyorum. Anlayacağınız; aman... deyip geçiştiremiyorum. Onun için, oyun havası da çalsam fayda vermiyor. Üstüne üstlük Paşa Dayı yazımı yazarken çok yakın akrabalarımdan birinin de kanser ile tanıştığını öğrendim. Bir kez daha Çernepol geldi aklıma. Bir kez daha Rusya ve ona benzer silahlanma yarışı yapan ülkeler geldi aklıma. Gelinde bir oh (dıgıdık dıgıdık) çekmeyin...

Görüyorsunuz değil mi!.. Bahsettiğimde işte tam bu. Güya neşeli bir şey yazacaktım ama yine olmadı. Yine dellendim durup dururken. Her neyse... asıl anlatacağım konu bu değildi size. Bu sabah başımdan geçenleri paylaşacaktım. Olurda sizde benim gibi gülersiniz diye.

Her zaman ki günler gibi sabah namazını kılıp biraz daha kestireyim dedim. Malum insan geç yatınca uykuya doymaz oluyor. Eskiler yatsıdan sonra ayakta kalmazdı. Biz ise dünyaya doyamıyoruz maalesef... Uykumuzdan bile feragat edip nefsimize hizmet ediyoruz. O kanal senin, bu muhabbet benim deyip; çençen konuşur yada izleyip dururuz. İşte böyle bir günün ertesiydi başıma gelenler.

Her neyse sadede gelip mevzu ya gireyim. Dedim ya biraz kestireyim...Ne kadar uyudum bilemiyorum telefonun sesiyle uyandım. Hemen bismillah deyip fırladım. Yüzümü gözümü yıkayıp bir çırpıda üzerimi giydim. Doğruca her zaman ki beklediğim noktaya gittim. O noktadan beni iş yerinde beraber çalıştığım arkadaşım alıyordu. Kendisi karşıdan yani Asya tarafından (Ümraniye’den) geldiği için bana yaklaştığında telefonu çaldırıyor bende o noktaya yakın olduğum için hemencecik gidip bekliyordum. Beklediğim nokta otoban kenarı olduğu için şav şuv geçen araçları saymaktansa, tespihimi elime almış kendimce zikirlerimi çekiyorum. En fazla beş dakika beklediğim yerde, nerdeyse onbeş dakikadan fazla olmuş halen gelen olmamıştı. Sanırım trafik yine tıkandı diyorum kendi kendime. Bir on dakika daha bekledim ama halen gelen yoktu. Bilirsiniz işte...böyle durumlarda kötü düşüncelerde geçer aklınızdan acaba kazamı yaptılar diye. Hemen elimi telefona atıp bir bakayım niye gecikti bu adam dedim. Der demez de, elimde tuşlarına dokunduğum telefon çalmasın mı! Baktım telefondaki beni o noktadan alacak arkadaş. Hani bilirsiniz bir televizyon reklamı da vardır. Artık daha uzun konuşacaksınız diye... Biz öyle uzun konuşmazdık. O çaldırır ben çıkardım. Bu sefer ikinci defa çaldırınca telefonu ister istemez açtım. O da bana “Park park” dediğini zannettiğim iki kelime kullanıp telefonu hemen kapattı. Demek ki yol tıkalı dedim kendi kendime. Oradan tekrar yola koyulup park dediğimiz bir başka nokta vardı doğruca oraya yöneldim. Trafik tıkalı olursa şehir içinden dolaşıp oradan da alabiliyorlardı bazı zamanlar. Ne bileyim aklıma o anda o geldi. Ya sabır deyip Parka ulaştım. Bekle babam bekle, halen gelen olmadı. Yine bir telefon çaldı. Baktım yine o: “ Abi nerdesin ya !... Bilmiyor musun burası otoban, beklemek zor.”
Dedim “sen nerdesin” her sabah ki yerimizde. “Tamam geliyorum şimdi” dedim. Her neyse...Körük gibi açılıp kapanan ciğerlerle bir hamlede yanlarına ulaştım. Zar zor soluk soluğa selam verip arabaya oturdum. Nefesim normalleşince “sen bana Parka dolaş demedin mi?” diye sordum. Ben öyle der demez arkadaş gülmeye başlamasın mı!... “Ne parkı ya... dalgamı geçiyorsun. Ben sana kalk kalk dedim”. Sanırım ben yanlış anlamışım. Meğer o bana “KALK KALK” demiş. Neyse... gecikmesinin sebebini sordum... “Ne gecikmesi!... her zamanki saatimiz. Gecikmeyi de nerden çıkardın ?” demesin mi!... Tam şaşırmıştım. Saate baktım gerçektende her zamanki vakitti. Sanırım evde telefonun saatiyle oynamışlardı. Sonra evi aradığım da işin aslını öğrenmiştim. Meğer okula giden kızım, sınavı olduğu için; erken uyanayım da biraz ders çalışayım diye, saati bir saat öncesine kurmuş. Bende zannettim beni çaldırdılar. Kalkar kakmazda telefonu kapatıp evden çıktım. Bizim kızda tabi ki en az bir saat daha fazladan uyumak zorunda kalmış. Eee... kimin babası !... Çocuklar rahatsız olmasın diye şıp diye telefonu kapatma özelliğim vardır evelallah. Amerikan kovboyları gibi! Benden daha hızlı telefon kapatan olamazdı. Bizim kız bir saat fazladan uyurken, maalesef ben ise bir saatten fazla yolda bekleyişimi annesiyle katıla katıla gülerek geçiştiriyorduk.

Çocuklar evde gülerken... “tabi gülersiniz; yaşlandık artık. Kurt kocayınca, köpeklere gülünç olur” deyince kahkahalara bir diğeri eklenerek devam ediyordu. Mizahsal buldunuzmu bilmiyorum ama yinede görüşlerinizi almak isteriz. Yoksa alırım saatinizi....

Hep sağlıklı, hep huzur içinde kalınız inşallah.
Hayrettin Apaydın.