Leyleğin Hüzünlü Kanatları

17 / 5 / 2008  Cumartesi tarihinde Ersin Başeğmez tarafından eklendi, 142 kez okundu...

“Canı sıkkın akşamın mayıs ayını okşarcasına öptüğü bu zamanlarında. Yok, anlatacağım ne olduğu meçhul, ben de bilmiyorum, kalem bir fener gibi önde, ben de onun aydınlattığı yolda gitmeye çalışıyorum. İçimden gelen bir ses, meçhul uğraşların, beyhude düşler olduğunu söylüyor. Hani, bir taş atarsınız suya, bir süre etrafda dalgalar oluşur, heyeca...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Leyleğin Hüzünlü Kanatları

Canı sıkkın akşamın mayıs ayını okşarcasına öptüğü bu zamanlarında. Yok, anlatacağım ne olduğu meçhul, ben de bilmiyorum, kalem bir fener gibi önde, ben de onun aydınlattığı yolda gitmeye çalışıyorum. İçimden gelen bir ses, meçhul uğraşların, beyhude düşler olduğunu söylüyor. Hani, bir taş atarsınız suya, bir süre etrafda dalgalar oluşur, heyecanlanırsınız ve arkasından bir kaç saniye geçer, zamanın derinliğine şaşarsınız, hareketsizlik en büyük hareket olur.

İnsanın hele yaşı kemale erdi mi, bu düşünceler yumağı daha fazla içini tırmalar. Sessizce içinde hareket eder, yeterince güçlendiğinde ise masanın üzerinde, karşınızda yerini almıştır. İşin kötüsü, siz mor ile boyadıkça üstünü, o lila rengiyle kahkahalar atar da atar. Sanmayın ki, kafasına cacık içtiğiniz sarımsak kokulu kaşıkla vurduğunuzda tekrar geldiği yere gidecektir, bilirim gitmez, asla gitmez!

O halde, siz gideceksiniz onun istediği yere, ya da en azından bir süre gider gibi yapacaksınız. Düşününce, günlük hayatın monotonluğu ve ezici baskısını, insanın kendinle barışık ve karışık olması çok zordur. Hele sorgulu gördüklerine bakıyorsa.... İnanın, gülücükler atan birisinin içinde neler vardır, ancak dikkatli bir göz anlar, yoksa ne kadar neşeli insan dersiniz. Doğru ya, insanın insan olması erdemliliktir. Ve Kaf dağında dolaşır hayalleri, ezildikçe insanın gerçekleri. Kolay mı, ufacık, tefecikken sırtımıza yüklediğimiz hayallerin gerçekleşmiyeceğini anladıkça gözlerimizdeki yıldızların birer birer kayması.

Sonuçta, evet sonuçta mademki her yazının bir sonucu olması gerekir, sonuçta insanın kendisine ufacık bir bahçe kalır. Kimisi o bahçedeki yeşilleri beğenir ve mutlu olur, kimisi de beğenmez mutlu olamaz. İçini mutsuzluk ve tatminsiz acıtır, mütemadiyen acıtır, acıttıkça da kanar, anlaşılmak istediğin an insanlar senin anlaşılmaz olduğunu söyler, uyumsuz olduğunu, sıra dışı olduğunu, bir an önce sıraya girmen gerektiğini anlatırlar, hem de ciddi ciddi anlatırlar. İlginç olan ise bu söylemlerinde gayet ciddi ve doğal olmaları hatta kendilerine göre de doğru olmaları, bana göre de saf olmaları.

Sonrasında bakarsın, düşler bir leyleğin hüzünlü kanatlarında uçmuuuş gitmiş. Geride ise seni toplumsallaştırmak isteyen insanlar kalmış. Deşsen, uğraşsan onların da ta derinliklerinde tatmin edilmemiş duyguların olduğunu göreceksin ama değmez derim çünkü görmen göstermeye yetmiyor, anlatmaya yetmiyor.O da haklı, insan dünyaya bir kere geliyor, ama mutlu ama hüzünlü... Dedim ya ne kadar uğraşırsan uğraş, virgüller noktadan sonra gelmiyor. en güzelini sanırım Atilla İlhan yapmış, atmış noktaları, virgülleri, yazmış keyfince. Hatta soru işaretlerini, ünlemleri ne varsa atmış, büyüklük göstermemek için büyük harfleri bile atmış. Ama yüreği, zihni, aklı hep sorgulamış, hep sorgulamış. Bulduğu doğrular kitapların sarı sayfalarında kalmış, bahçeyi genişletemeden.

Neyse, biz bahçemizi genişletemeyeceğimize göre, daha fazla yeşillendirelim, hep beraber. Sonrasında mangal partisi, cız kokular, yeşillikler, pastırmalar falan hani. Ya da siz yeşillendirin ben çizeyim. Hadi bana müsade, biraz da resim kursuna gideyim. İyi yazamıyorum bari iyi çizeyim, belki hayattan rövanşı da alırım.



Not: (I) Yazı, empati/sempati kurularak yaşamın gerçekleri altında ezilen fakat bir türlü düşüncelerinden dolayı ezildiğini anlayamayan birisini anlatmaya çalışılmıştır. Kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur, başta da yazarın kendisiyle.

(II) Kusura bakmayın, yazı uzayınca, sonuç ortada kaldı. Zaten hayatta öyledir, kötü sonuçlar ortada, iyi sonuçlar omuzlarda kalır.

Ersin Başeğmez
17 mayıs 2008 19:47 _ İzmir
çaysız_şekersiz ve badem/siz
anlam, anlamsızlığın kucağında uyuyan bir bebektir,
anneler emzirdikçe büyür.