Mahalle (2)
Yere yani başının hizasına bakmaya korkuyordu.Birisiyle göz göze gelmekten,onlayapacağı, burda yapacağı ilk savaştan yenik ayrılmaktan korkuyordu.Yanan lambalara bakarak yüremeyi,savaşı ertelemeyi daha kolay görmüştü ve şimdi öyle yapacaktı.Sıkıntı basmıştı bu düşüncelerden.Sigara sarmaya karar verdi ama bunu bakmadan yapmak çok zor olacaktı.Kendisine,korkmadığını göstermek için bu sigarayı yakıp içmeliydi bir an önce.Tam tabakayı eline almıştı ki sert birşeye çarptı.Tabakası yere düşmüş,eli acımış,ve kendisi de afallamıştı.Tabakasını almak için eğildiği ilk o an yere bakabilmeyi başarabilmişti.Eğildiğinde köşeye park etmiş bir arabaya çarptığını anladı.Kendisine gülen tek kişi de o değildi üstelik.Civardaki neredeyse herkes onu görmüş ve ona gülmüştü.Tabakayı eline almıştı almasına ama yerden bir türlü kalkamıyordu şimdi de.Tüm kahkaha seslerini duymuştu.Bu kahkahalar onun kalkmasını,dimdik ayakta durmasını engelleyen tonlarca ağırlıktaki bir yüke dönüşmüştü beyninde."Evet." dedi içinden."Galiba ilk savaşı kaybettin dostum.Hayırlı olsun herkese."
Kahkahalar durmuştu ama hala o yerdeydi.Etraftakiler endişelenmeye başlamıtı artık.Yavaş yavaş yaklaştılar ona.İçlerindeki en yaşlısı ona en çok yaklaşan olmuştu.Bu sırada o ilk mücadeleyi kaybettiği için üzülüyor ve kendisine daha herşey için erken telkinide bulunuyordu.O kadar düşünceliydi ki başına toplanan kalabalığı farketmemişti henüz.Onu bu dalgınlıktan kurtaran ya da çıkaran şey ise yaşlı adamın "Nasılsınız beyfendi?" sorusu olmuştu."Beyfendi mi, o da kim" dedi.Etrafına bakındı.Bir sürü ayakkabı gördü.Kafasını kaldırdı bunun üzerine.Kalabalığın endişeli bakışları onun şaşkın bakışlarıyla çarpıştı.Taşındığından beri üzerindeki şaşkınlığı atamamıştı zaten.Kafasını salladı önce sonra saçlarını kaşıdı,sertçe."İyiyim" dedi yaşlı adama.Bu mahallede konuştuğu ilk kişilerden biriydi bu yaşlı adam.Nedense diğerleri-ev sahibi,bakkal ve eskimiş herşeyi satan mobilyacı adam- geldi aklına.Burdaki herkes yaşlıydı sanki.Onun yine daldığını gören adam onu omuzundan tuttu ve tüm gücüyle salladı.Uyanan genci elinden tuttu ve bir daha dalmasına izin vermeden ayağa kaldırdı.
Asıl savaş şimdi başlıyordu genç için.İyice silkelendi.Savaş için hazırdı artık.İlk sözü o söylemek istiyordu ama iki sorun vardı.İlki ne söyleyecekti?İkincisi kendisine yardım eden birisiyle nasıl savaşabilkirdi ki hem bu insan yaşlı birisiydi.Onun dostu olmuştu artık düşmanı olamazdı.
Mücadeleye başlamadan yenik düşmüştü ve öcünü de alamıyordu.Hem de bu kazadan onlar değil kendisi sorumluydu."Hayır, onlar yüzünden yukarı bakarak yürüdüm ve arabaya çarptım" dedi bir anda.Bu söylediklerini komik bulmuş olacak ki yüzünde bir tebessüm belirdi.En iyisi burdan uzaklaşmak dedi içinden.Yaşlı adama teşekkür etti ve kalabalığın içinden geçerek yoluna devam etti.
2.Bölüm Sonu
Özel Arama
