Mektup

24 / 6 / 2008  Salı tarihinde Mazlum Gap tarafından eklendi, 116 kez okundu...

“Aradan uzun yıllar geçti, ama gün gibi hatırımdadır. Tam on beş yıl sonra sana buradan bir parça güneş, tamı tamına bir ay, bir top yıldız ve üstüne beş öpücük ekleyerek gönderiyorum.Merhaba Sevgili Çiyayêmazi:Seni, derin bir öfkenin iskeletinden kopup uçurum uçurum atlarken ve birinden düşerken, seni felsefeyi hikâye tadında anlatırken, teneffü...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Mektup

Aradan uzun yıllar geçti, ama gün gibi hatırımdadır. Tam on beş yıl sonra sana buradan bir parça güneş, tamı tamına bir ay, bir top yıldız ve üstüne beş öpücük ekleyerek gönderiyorum.
Merhaba Sevgili Çiyayêmazi:
Seni, derin bir öfkenin iskeletinden kopup uçurum uçurum atlarken ve birinden düşerken, seni felsefeyi hikâye tadında anlatırken, teneffüs aralarında lapa lapa yağan karların beyazlığından, bir sonraki mevsimin geleceğinde gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni, gül işlemeli halıflekslerde bağdaş kurduğum anlarda, sigaramın külüyle açtığım delikler arasından, Kuranlık öfkelerde, sonra zaman içinde göz ardı edilmiş dostluklar! Her zaman gözlerinin kenarında bir parça uğultu olsun diye seni, bir sonbahar yaprağıyla düşerken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni gördüm, parolasını bilen tüm simalardan, şanslardan, ihtimallerden kelime kelime toplarken, seni merak denilen herhangi bir bilim dalında, yazılmamış mektupların muhtemel satır araları, hakikatleri tutsak, hayalleri mahkûm dünya adlı herhangi bir anlamın herhangi bir yerinde, seni bebekler ülkesinde kayıp bir parantez içinde, Thomas Moore’yle ağlarken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni, ayrılıklarda sadakatin basit olduğunu söyleyen sevgili yalnızlıklara konuk ederken, kaç kez “fahişenin” misafiri Hazreti İsa’yı okurken, yolcuyu yol değil, yolu yolcu belirler! Yani kendimle dost olmaya kararlı, masum bir iyilik ve seni uzun uzun geceler metreler boyu kar üstünde, ay ışığının sade bakireliğinde üşüttüğünü gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni, sabır nedir, öğrenmeye tutkun, ardı sıra yanı başımda günler kalmaya ayartırken insanı gerçek dışı bakışlar, serüven gözlü ütopyaların bakışları o kadar haklı ki, o kadar da tatlı değilsem, o kadar da güçlü değilsem, olur ya kaldığında da ayrıldığın zamanlar ya da ayrılıp da kalırken, seni takvimlere alışık koparıcılardan koparıp koparıp çıkıp gelen bu canımda gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni, uzaktan yakın bir tümcede, tüm derinlikler aynı kapıdan çıkar, aynı ritimden çalar, aynı yerde buluşurlarken, korkular akışkan sorular gibi kendilerini yanıtlamaya çalışırlarken, ve cesaretimi ürkeklikle dengelerken, sükûnet şairlerin işi değil, şiir bitmeden zaman biterde, işte o zaman vazgeçer üzülmekten unutulanlar!... Gezginlerin mola durağı denilen orta yerindedir çünkü suskunluk, sonra tercihler ihtimallere naçar naçar bakarken, seni “GAP” serüvenli ihtimalli bir limanda astrofizikçi Ambertsumyan`la yıldızları tek tek sayarken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!...
Seni mistik tarikatlarda onurlu bir metafizikçinin küçük obasında uyurken, rüyamda kutsal bir inancın manzarası umudu yolcu ederken, ertesi gün kendisi için doğduğunu söyleyen güneşe kırılan kalpler, seni İsfahan için pek çok öpücükler bırakıp giden, El Hallac-ı Mansur`un günahkâr aynasında helazonik saçlarını örerken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!!!.....
Seni, anamın rahminden beri taşıdığım hep o yargıçlar karşılarken, “gözlerin niye o kadar derin”, oysa göz bebeklerimde, kapalı mekânlarda, tavan aralıklarından sızan melankoli parlaklıklar, kozalarından uçup ateşe atan soylu doğalarıyla kelebekler, dökülen yüz ifadeleriyle kestirilemeyen geleceğe dair bakan genç kızlar, öylesine uzak, öylesine kahverengi bakarlar ki, seni tanrının suç ve cezasını ören ipleriyle zamansızlıklar diliminde son sözleriyle idamlık yoksulları çözerken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!
Seni, sarıpapatyalardan yeşil bir yurdun Qoser adlı kırmızı bir kentin yanmış çarşısında yalın ayaklarla yürürken, belki de, beş milyar yıl önce gebe kalıp hiç doğuramayan, rengi gökkuşağında armağan gibi unutkan bir ülkede, ilk bağışıklıkta aynı çamurların karışımından ayak topuklarımız ve biz! Hani farklı olanlar faklılıkların farkını fark edenlerdir ya, aşk gibi... Ölmek gibi... Seni, sevgi hapsedilmez edasıyla ilerleyen bir uygarlığın alkışları arasında Mezopotamya’ya akan Güneş’i kucaklarken gördüm, bin tane gözüm vardı ama hepsi de kör!

En derin özlemlerimle...
Mazlum GAP