Mola İstiyorum

23 / 6 / 2008  Pazartesi tarihinde Nihal Candansayar tarafından eklendi, 74 kez okundu...

“Bazı şeyler vardır farkında olmadan olur biter. Engel olamazsın , müdahale edemezsin. Sormaz kimse sana. Verdiğin tepkilerin bile artısı eksisi yoktur insanlar için. Kendine nasıl bir yol seçtin, nasıl bir sen seçtin. Susmayı mı konuşmayı mı gitmeyi mi kalmayı mı , mutluluk mu daima yoksa hüzün mü hangisi sensin? Hangisi daha çok yakışıyor üzer...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Mola İstiyorum

Bazı şeyler vardır farkında olmadan olur biter. Engel olamazsın , müdahale edemezsin. Sormaz kimse sana. Verdiğin tepkilerin bile artısı eksisi yoktur insanlar için. Kendine nasıl bir yol seçtin, nasıl bir sen seçtin. Susmayı mı konuşmayı mı gitmeyi mi kalmayı mı , mutluluk mu daima yoksa hüzün mü hangisi sensin? Hangisi daha çok yakışıyor üzerine, güzel duruyor, mutlu kılıyor seni. Bazen susmak bazen konuşmak diye bir şey yok aslında. Ya susarsın ya konuşur , ya gidersin ya kalır arada kalınmaz böyle şeylerde. Seçtiklerin kimliğin olur bir süre sonra. Yapışır üstüne yaşadıklarınla, yıkarsın belki defalarca lekeleri çıkmaz, lekeleri çıkarayım derken soldurursun rengini hayatın. Benimkisi de böyle sanırım yeniden de boyanmıyor üstelik.
Seçilmekse karşındakinin senin hayatta ki rolünü anlamasıyla alakalı. Kim ne için seçer seni. Sen, seni tarif edemez , anlatamaz , konuşamazken; ki bu susmayı tercih edenler için geçerli ,başka biri seni nasıl anlayabilir. Çıkarları vardır daima seni anlamasına engel. Egoları vardır susup dinlemeye engel ve kompleksleri vardır yorumlarını besleyen. Anlayamaz maalesef imkansız şeyler bunlar.
Tepkisizliğim var artık beni anlatan. Bunca yitirilen şeyden sonra tepkisizim artık. Neden olduğunu bilmediğim bir ruhsuzluk çökmüş üstüme. Kızamıyor, üzülemiyor, sinirlenip bağıramıyorum. İnan tek damla yaş düşmüyor gözlerimden. Bilmiyorum belki de önemsemekle alakalı.Ya artık hiç bir şeyi önemsemiyorum. Ya da algılamada güçlük yaşadığımdan etki tepki kanunları bende geçerliliğini kaybediyor. Belkide tüm insanlığa dair duyguları kaybetmişimdir. Deniyorum sevmeyi, özlemeyi deniyorum ama başarılı olamıyorum. Sadece kabulleniyorum. Ve artık öyle kolay kabulleniyorum ki hiç acıtmıyor içimi. Zaten gerekte yok farklı yaklaşımlarla hayatı ,kendimi yormaya diyorum.
Lakin olmuyor bazen anlatman gerekiyor boş da olsa konuşman gerkiyor. İşte böyle konuşamıyor ve birilerine anlatamıyorsam en mantıklı çıkış yolu kendime anlatmak, yazmaktır. Halihazırda bildiğim herşeyi tekrar tekrar kendime anlatmak; ki diyorum ya bu normal değil ,deliliğin göstergesi. Ve hak veriyorum kim demişse ; dünyada iki tip insan varmış birincisi deliler , ikincisi ise normal olan ve bu dünyaya dayanamayıp intihar edenler. Sanırım ben ilk kategoride yer alıyorum. Ya siz?