Mor Salkımlı Sokaklar

12 / 3 / 2008  Çarşamba tarihinde Burçin Sakallar tarafından eklendi, 240 kez okundu...

“Her gün aynı tek düzelik, her gün aynı yaşanmışlıklarla dolup taşıyor hayatım. Hep aynı kareleri yaşayıp aynı satırları konuşuyor ve aynı havayı soluyorum; aynı yalnızlığımla. Aynı yalnızlığa öfkeleniyor ve aynı yalnızlıktan kaçıyorum sürekli olarak evlerin üzerini bahçelerin girişlerini sarmış salkımlı sokaklarda. Hayat o kadar tuzsuz ki her ş...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Mor Salkımlı Sokaklar

Her gün aynı tek düzelik, her gün aynı yaşanmışlıklarla dolup taşıyor hayatım. Hep aynı kareleri yaşayıp aynı satırları konuşuyor ve aynı havayı soluyorum; aynı yalnızlığımla. Aynı yalnızlığa öfkeleniyor ve aynı yalnızlıktan kaçıyorum sürekli olarak evlerin üzerini bahçelerin girişlerini sarmış salkımlı sokaklarda. Hayat o kadar tuzsuz ki her şey o kadar renksiz ki, salkımlar bile sararmış. Çocukluğumdan beri hiç renkli göremediğim bu salkımlar yalnızlığın bedenime sarıldığı gibi sarılmış bahçelere. Bırakmadı yıllardır sapsarı ve kupkuru kollarıyla. Ben ise şimdi çocukluğumu bitirdim ve artık bir çınar olmaya yüz tuttum. Bir çınar kolay yetişmiyormuş bugün anladım. Bir çınar göründüğü kadar sert ve pervasız olmuyormuş. Babama borçlu olduğum saygıyı duyacak yaşa geldim sanırım. Hala otuz beş yıl var aramızda. Otuz beş yıl önce de bu salkımlar kuru ve sarıydı. Babamla her tartıştığımda gider bir kuru dal koparırdım. Artık tartışmıyorum babamla. Koskoca bir otuz beş yıl var o dev çınarla aramızda. Mesafeler kolay aşılmıyor. Zaman geri döndürülemediği gibi ileri de sarılmıyor.
Düşündüm de insan hayatında farklı bir şey yokken etrafını da kendisi gibi renksiz görüyor. Babamla her tartıştığımda daha da kararırdı etraf. Her sarmaşık kopardığımda daha da kuru gelirdi dalları. Hatırlarsın yanına ilk yaklaşmamı. Bu sefer etraf benden daha karanlıktı. Tek aydınlık sendin çevremde. Oysa etrafı aydınlatan o kadar çok ışık vardı ki orada… Ne babamla yaptığımız tartışmalar kaldı aklımda o an ne de mahalledeki salkımların neden hiç yeşillenmediği. Sana dokunabilmek umuduyla onca saat oturmak sessizce, anlayamazsın ki o anımı. Sen bana dokunmak için ilk zamanlar hiç beklemedin ki.
Öyle güzel girdin ki ömrüme altında ezilip bir çınar gibi sert görünmeye çalıştığım onca şeyin üstesinden gelmemi sağladın. Anladım sonunda, bu dünyayı bir güneş aydınlatıyormuş. Nihayet ülkeme doğdu. Hatta evime bile girdi. Geçenlerde baktım da salkımlar yeşillenmeye başlamış, çok şaşırdım. Koskoca sokakta çocukluğumdan beri hiç yeşillenmemiş salkımlar yeşermeye başlamış. Daha bir sıkı sarıyor şimdi bahçeleri ve evleri. Evime, gönlüme ve ömrüme girdiğinden beri rengi değişti sokaklardaki salkımların ve süslediği sokakların.
Bugün yine bakıyorum sokağıma. Her geldiğinde daha bir canlanıyorum. Meğer benim sararmışlığımdanmış salkımların kuruluğu. Şimdi bütün salkımlar mor bir aşkla sardı sokağımı. Mor salkımlı sokaklarda sevdim seni. Mor salkımım benim.