Mutluluğun Anlamını Bilenlere Kalbimden Geçenler

3 / 4 / 2008  Perşembe tarihinde Tuğçe Uçar tarafından eklendi, 176 kez okundu...

“Zamanın akıp gitmesimi önemliydi yoksa geçen zamanın bize kattığı güzelliklerin dolu dolu yaşanmasımı?Biten günler içinde yara almadığımızda hayatımız devam eder diye düşündük düşündüklerimiz bizde yara bıraksada biz gülüşümüz kadar güçlüydük.Kim yıkar bu gücü derken nereye vardığımızı göremedik.Boğulan biz değil hayatımızdı.Biz sadece olanlara ...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Mutluluğun Anlamını Bilenlere Kalbimden Geçenler

Zamanın akıp gitmesimi önemliydi yoksa geçen zamanın bize kattığı güzelliklerin dolu dolu yaşanmasımı?Biten günler içinde yara almadığımızda hayatımız devam eder diye düşündük düşündüklerimiz bizde yara bıraksada biz gülüşümüz kadar güçlüydük.Kim yıkar bu gücü derken nereye vardığımızı göremedik.Boğulan biz değil hayatımızdı.Biz sadece olanlara göz yumduk.Geriye bakıp düşünmeyi öğrenseydik hayatımızda bizimle güçlenebilirdi.Aslında hasar gören bizdik,kabullenmesekte artık avuçlarımız arasında olmayan hayatı gülüşümüz kadar koruyamamıştık ya da korumayı öğrenememiştik
Korkumuz kimdi ya da neydi?
Kimse bilemezdiki gülmeyi öğrenmek için gözden çıkardığımız hayatın çırpınışlarını.Gülüşü kazandığımızda hayatı kaybettik.Değermiydi diyenlere hayatı kazandırdık.
Peki umudumuz?
O sadece bizim kararlarımızla yaşadı.Hayatımızın güzelliğinde gülen biz ağlarken neden ağlamazdı?Bunun anlamını bize umut öğretti.
Karamsarlığı öğrenenler vardı aramızda bunu öğrenmeye çaba harcarken mutluluğun anlamını öğreten olmuşmuydu onlara?Belkide tek suç onlarda değildi.
Biz düşerken düşmeyi göze alan dostlarımız varmıydı yoksa onlarmıydı karanlığa kol açan?
Görünürde rahat olsakta aslında ne kadar soru işareti var değil mi? İşaretlerle genelde kötü günleri iyiye nazaran fazla olan insanlar boğuşur.Kendini bu sorularda bulmak yerine daha karmaşık hale getirenler gözlerini sadece yaşa batırırlar.O göz yaşlarından umut beklerken karanlıktan medet umarlar.
Bikerede haksızlığımızı savunmayı bırakıp haklının hakkına saygıyla kendimize gelecekte hak çıkarsak!Çok mu zor bu bizim için? Mutluluğun anlamını bilmeyenler için zordur belkide...
Peki birde şöyle düşünelim...
Çıkmaz sokaklar mı bizi sevdi yoksa biz mi çıkmaz sokakları evimiz bildik.Haksızlığımızı oradaki duvarlar yerine gözlerimize anlatsaydık!
İşte buda zor geldiği için yatağımız taş suyumuz kan oldu!
Şimdi gülsek hayatın kendi akışında mutsuzluğun getirdiği narin mutlulukla!
İçimzdeki nefreti püskürtürken düşündük mü içimizdekileri?Gönül alırken neler söylediğimizi duyduk mu? Konuşmak için mi konuştuk yoksa değerimizi sözlerimizde mi anladık.Sevdik mi ağlamayı yoksa ağlarken mi bulduk sevgiyi?O mu kol kanat gerdi bize?
Nefret etmezmiydik gözyaşlarından,nasıl sevdik bizi boğan umutların karanlığını yada nasıl yaşadık nefretin karanlığında.
Yaşarken bulduk gökkuşağımızın binbir rengini,ayakta durmayı öğreniyorduk belki,düşdüğümüzde utanmadık ya da düşmenin getirdiği başlangıçlardan kaçmadık üstüne yürüdük korkunun.Aslında yürürken titredi içimiz ama aldırmadık ya da aldırmak gelmedi içimizden.
Kendimizi kendimizle aldattık hiçte utanmadık nasıl olsa mutluluğun izini bulmuştuk,mutluluğu bulmak pahasına kendimizi kaybettik.
Lütfen şimdi kendimizi bulmak için kırdığımız kelpleri kazanalım...
Mutluluğun zerresi aslında kırılan o kalplerde saklı. Bir taneside bende gizli.Gizlediğim sürece güzellik kazandı.İşte şimdi kazanan ben oldum.Lütfen sizde kazanmayı öğrenin!Öğrenin ki gökkuşağının varlığını yokkende görün!