“İşteDalmışken birdenİçimden geçtiÇocukluğumAnidenSanki Bir topaç misaliİpin sardığı Anın Verdiği zamanınKoldan Çıkan takatin Hırsın Nihayetinde Fırlatılan Bir topaç inilerken Kendi seyrindeAmansız Bir döngünün Her katresinde Artık çaresizdirNe taş Ve nede toprak Onun için Fark eden değildirTutkusunun Yolunda soluğu Kesilinceye kadar Döner giderB...”