O Kadın ki
O kadın ki
Midesi geviş getirirken,
Gözlerini kapatıp bebeğine yedirdi.
Cayır cayır yakamadığı sobanın gölgesinde,
Soktu cılız memelerine
Sakladı bebeciğini ayazdan...
O kadın ki,
Üryan bedeni zorla itildiğinde
Yatağa...
Yüzünü hiç görmediği
Yaban mı yalan bir adama
Verdi kendini, tenini, gençliğini...
Aldı tövbeyi, sabrı, dayağı...
Öğrendi böylece kadın olmayı...
Öyle sandı.
O kadın ki,
Bağışladı güneşi tellerine saçlarının...
Açtı, çıkardı attı başındaki örtüyü, karayı...
Encam dayak değildi sonrasında yiyeceği,
Çok dayaklar, yaralar, acılar tadacaktı.
O kadın ki,
Bağırdı!
Elindeki ekmekle beraber tuttuğu,
Kendisiydi.
Boşandı!
O kadındı...
Memeleri gürbüzleşip
Bebesi koca adam olunca
Derin bir nefesi ciğerlerinde
Hissetti...
Zaman kedi adımlarında
Saat 21. yüzyılın damarında
Ve kadının yüzündeki bereler
Geçmedi, geçmeyecekte...
Lakin o kadın öğrendi öğrenecek
Bir gün "Kadın ne demek?" diyecek!