Ölen Sonra Da Öldüren Aşkıma

24 / 4 / 2008  Perşembe tarihinde Sakin Yedekçi tarafından eklendi, 135 kez okundu...

“Bugün burada ilk günüm. Fakat ne yazık ki yazmamın günün bu özelliğiyle hiçbir münasebeti yok. Belki son olsaydı yine yapacaktım planladığım şeyleri. Nasıl bir yer olduğunu merak ediyorsan, burası hakkında ilk intibaım, elimden kalemimi bıraktırmayacak kadar kasvetli olması oldu. Başka bir ayrıntı da geldiğime daha şimdiden pişman olduğum. Nefsi...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Ölen Sonra Da Öldüren Aşkıma

Bugün burada ilk günüm. Fakat ne yazık ki yazmamın günün bu özelliğiyle hiçbir münasebeti yok. Belki son olsaydı yine yapacaktım planladığım şeyleri. Nasıl bir yer olduğunu merak ediyorsan, burası hakkında ilk intibaım, elimden kalemimi bıraktırmayacak kadar kasvetli olması oldu. Başka bir ayrıntı da geldiğime daha şimdiden pişman olduğum. Nefsimin, yazdıklarının okunmayacağını bile bile ne yazarsın be adam serzenişlerine kulak asmadan, her gün yeni hislerle masamın başına geçip kalem oynatmak, hele gözlerinin içine bakma imkânım olmadan bunu başarabilmek inan çok zor. Ama seçeneklerin kısıtlı olması yüzünden çileden çıkmaktansa bu yola girmek bana daha mantıklı geliyor. Düşün sevgili zoraki bir ayrılığın ardından elimden başka ne gelir ki. Üstelik sana verdiğim ağlamayacağım sözünden sonra büsbütün darıldığım hayatın somurtkan yüzü karşısında işim daha da zorlaşırken. Çok şey istemedin biliyorum. Daha önce dileyip de yerine getiremediklerimin yanında bu küçük kalır. Seni hiçbir zaman mutlu etmediğimin farkındayım. Ama ne yapayım ister istemez ağlıyor insan. Takatim kesildikçe bu arzum daha da artıyor. Bu sebeple sevgili yine boşa çıkacak dileklerin. Makes bulmayacak bende. Ağlayacağım. Ama sana hissettirmeden ağlayacağım.
Zor günlerin ardı arkası kesilmeyecek biliyorum. Zaman sessizliğe bırakmayacak beni. Bir zaman sonra haykırmaya başlayacağım fütursuzca. Geceler zulmünü icra edecek. Gündüzler avlayacak şuurumu. Kendimi kaybettirecek. Sonra kan gövdeyi götürecek hayallerimde. Her gün ayrı bir işkence, yüreğimi dağlayacak. Söylediklerimin hepsi olacak biliyorum. Çünkü o simsiyah gözlerini aklımdan çıkaramayacak kadar hatırlıyorum seni. Hele kâğıda dökülen her kelime seni anlatırken işim daha da kolaylaşıyor. O zaman neden acı çekmek pahasına yapıyorsun bunları diye soracak olursan sana verecek tek cevabım var. Ölüm sevgili, ölmek istemiyorum. Korkuyorum ölmekten. Şikâyetnameler düzecek kadar bahtsız da olsam, karanlığın içinde yalnız da kalsam bu korkuyu yenmeyi bir türlü beceremiyorum. Keşke biri çıkıp anlatsa desem de derdime çare bulamadım şimdiye kadar. Söylediğim gibi, okuma şansın olmayacak hiçbir zaman. Fakat yazmaktan vazgeçmeyeceğim. Dertlerim başımdan aşkın olduğu halde yapacağım bunu. Ne olur anla beni. Ölüm benim gibi biri için zor bir olay. Ve yazmak yarı kör, yarı topal, yaşamam için tek neden. Çünkü eminim benim durumuma düşseydin sen de aynısını yapardın. Kolay pes etmezdin. Alırdın kâğıdı kalemi eline, hicranlı hicranlı yazardın. Benden bahsederdin; güzelliğimden, seni ne kadar sevdiğimden dem vururdun. Benden ayrılmanın burukluğunu dökerdin kâğıda. Nefes almanın ne kadar zorlaştığını anlatırdın. Bu sebeple sevgili, beni eleştirmeye hakkın yok. Okuma şansın olmasa da, hala yazma imkânım varken yazmalıyım seni.
Öyle güzelsin ki. Soğuk ve kasvetli bir mekânı cennete çevirecek kadar alımlısın gözlerimde. Bedenin terütaze bir gül misali, hayal bahçemin ortasında. Kokluyorum seni. Ve ileride başımı ağrıtacak günlerden uzaklaşıyorum birazcık. Umudum sanki yeniden alevleniyor. Yüreğim ahu misali daldan dala atlıyor ve gün ışığı yine dorukta. Bir cennet kapısının açılmasıyla bir anda karşıma çıkıyorsun. Sesleniyorsun bana. Üzme kendini, her şey yoluna girecek diyorsun. Derken etrafa mis kokular yayılıyor. İşte o an anlıyorum ki benden uzaklarda yanımda olamadığın kadar mutlusun. Ve ruhun emin ellerde.
Sonra çirkinliğim takılıyor aklıma. Ve yerine getiremediğim sözler. İçimde burkuntu hâsıl eden onca şeyin içinde boğulacak gibi oluyorum. Bir anda kayboluyorsun gözlerimden. Ve beni masamın başında yazmaya zorluyorsun. Zor, inan katlanamadığım çok şeyden daha zor. Boşa çıkan beklentiler sonrası başımı yere eğmekten. Suçumu gizlemekten, ara sıra yalan söylemekten. Hatta her şeye rağmen seni sevdiğimi söylemeye çalışmaktan daha zahmetliymiş yazmak. Ama elden ne gelir ki buna mecburum. Çünkü yoksun artık. Bir bilmeceden daha karmakarışık bir mekândasın. Uzaktasın benden. Ve aklında yokum artık. Daha ne var dayanılmayacak kadar zor biliyor musun? Bütün bunlara benim sebep olmam. Ellerini bırakıp seni bilmediğin yerlere yolcu etmem. Gelmemem yanında, gelememem. Ellerimde çiçekler yok artık. O sevdiğin hanımelileri toprağa karıştı günler öncesinden. Çaresiz, bırakmak zorunda kaldım. Topraktan başka onları verecek kimsem yok. Kalemim bırakmaz peşimi. Menekşe mavisi bir mürekkep akar damarlarımdan. Sen akarsın onlarla. Yalnızlığım akar. Akar ve kâğıtları doldurur umarsızca. Okunmayacağını bile bile akar. Akar ve sular gönlümü.
Sözümü yine tutamıyorum. Eskisinden çok değişiklik yok bende. Söz verdiğim halde yine ağlıyorum. Sen adam olmazsın dercesine isyan ediyor kâğıdım. Kalemimi kabul etmiyor. Ama inatlaşıyorum kendimle. Hiç olmadığım kadar hırçınlaşıyorum. Bütün bunlar senin için sevgili. Acı çekmek pahasına kalbimde yaşatıyorum seni. Eminim sen de ölmek istemezsin. Çünkü benim kadar iyi biliyorsun yaşamamın ancak böyle mümkün olduğunu. Seni kaybettikten sonra hayata bir mana yüklemeyeceğimi anlayacak kadar iyi tanıyorsun beni. Ve elinden geldiğince yaşamaya çalışıyorsun. Sırf benim için. Ruhun, ismin geçiyor dudaklarımdan. Doldurduğum her kâğıt bir sen çağrıştırıyor. Onlarca sen geçiyorsun gözlerimin önünden. Yüzlerce kez gülücükler saçıyorsun. Binlerce sesleniyorsun. Ve ben gidişinden sonra ilk defa bu gün mutlu oluyorum. Çünkü uzun zaman sonra sana yakın olduğum an bu an. Kalem oynattığım, söz verdiğim halde ağladığım an. Yanımdasın ve dinliyorsun beni. Gülümsüyorsun. Yaz ve kurtul dertlerinden diyorsun. İşte şimdi kendim için değil, senin için yazacağım. İleride benim için parlak günler yok. Hep ıstırap ve hep sıkıntı. Halimi kâğıda dökmeye gücüm yetmez. Moral bozukluğuyla anlamlı şeyler yazmaktan uzak olurum. Seni yazmalıyım ki gülebileyim. Sen ol ki kâğıdımda, seni yazabileyim.