Öncelerı Bukadar Basıt Degıldı Hayat

13 / 5 / 2008  Salı tarihinde Volkan Uçak tarafından eklendi, 125 kez okundu...

“Şu an durdugum yerde durabılmek icin yalvaracak yuzlerce kişi tanıyorum ama ayakta kalabılecek olan yalnızca bırkacı.. Farkına ılk kezmi? varıyorum bılmem ama bu sefer yakınmak geldı ıcımden yattıgım yerde hıç ışık yok! Ve dışarda o kadar güzel bir gece var ki.Genelde sızıntılar ınsanın canını sıkar ama ayın ıcerı gırebılmesı icin tavanda kucuk...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Öncelerı Bukadar Basıt Degıldı Hayat

Şu an durdugum yerde durabılmek icin yalvaracak yuzlerce kişi tanıyorum ama ayakta kalabılecek olan yalnızca bırkacı..
Farkına ılk kezmi? varıyorum bılmem ama bu sefer yakınmak geldı ıcımden yattıgım yerde hıç ışık yok!
Ve dışarda o kadar güzel bir gece var ki.
Genelde sızıntılar ınsanın canını sıkar ama ayın ıcerı gırebılmesı icin tavanda kucuk bır catlak bıle dıledım sımdı.
Öncelerı bu kadar basıt degıldı hayat. Durmadan once gıtmen gereklıydı, öyle yaptım bende durdugum yerde durabılmek ıcın gıttım. Her gençın bıraz fazlası belkıde hatta bunun ıcın cesur oldugumu bıle dusununler bıle oldu. Onlara caktırmasamda tırstıgımı ben bılıyordum korkudan bole delı gıbı saldırdıgımı.Benı guclu yapan cesaretım deıl korkumdu, korkumdu benı kazanan taraf yapan. Zaman sonra zafer aldı elımden kaybetme korkusunu artık korkmuyordum ve korkmadıgım gunden ıtıbaren kaybetmeye basladım.
Ozamanlar bende herkez gıbı cesurum dıyıp korkumu saklasaydım cesaretımın ıcıne durdugum yerde dururmuydum dıye dusunuyorum sımdı.
Durmazdım herhalde:
yasamam gerekenlerı, korkularımı, keybedıs vezaferlerımı bulmak ıcın kosardım dalagım sısene kadar kusana kadar kadar bırı celme takıp yuvarlanana kadar kosardım. Tanıyorum kendımı damarlarımdakı delı kanı bılıyorum asi yuregımın ıcındekı zehırı.
Bıcagın ete temas ettıgı andanakı kasları yırtanakadarkı ana, pantolonumda kara lekeler bırakan kana, yerde tanınmaz hale gelen surete atılan tekme, sotelerde sarkıların meze oldugu saraplar, cekılen cıgaranın ardından atılan o manasız kahkaha hepsını hepsını bılmelıydım. Hıc bırı ıcın gurur duymuyorum hatta cogu gelınce aklıma tıskınıyorum kendımden ama gereklı olduklarınıda bılıyorum;
eger okul bahcelerınde cıhada gıder gıbı gıtmeseydım okul agalarının ustune, zorba takımının kafalarının uzerınde parlatmasaydım ıskarpını durdugum yerde durmaz cıgerlerım patlayıncaya kadar kosuyo olurdum ve kosarken senı bıle gormeye bılırdım.
Senı gordugum gunun tekrarı bıraktım emanet tasımayı, oltu tasını bı kenara bıraktım.
Cıcukluk hevesı kurdugum meslegın yasattıgı saygıyı ve onun pıslık hayallerını yırtıp attım. Şimdı sen vardın tekrar korkabılecegım bır korku vardı ıcımde bıcaga gerek yoktu yada kesık dıllı rajon kelımelerıne. Gece yolda yururken arkamı kollamama gerek yoktu. Gecelerı gece,gunduzlerı bı baska aydınlıktı artık. Senınle olmam dostumunda ısıne gelıyodu dusmanımında. Gecmıslerınden aldıkları ogutler yetıp artıyordu onlara..
Şimdi sen vardın dusmanımın kavgasından yalancının sohbetınden uzaklasıp daha bı ısteklı sarılıyordum sana. Durmam gereken yer burası dıyordum sıcaklıgını hısederken.
Dahasına gerek yoktu, yasanacak, gorulecek butun korkulara heycan ve hazlara doymustum artık senle yenı korkulara acılmalıydım ve durdum ;
Gozlerıne bakarken sana farkettırmeden bıraktım oltu tasını yere, sen bana kusup dondugunde arkanı ben ozaman salladım sustalıyı denıze, sen hiç tatmasanda dılımın kesık uclu rajon tarafını ben "Seni Seviyorum" derken kestım dılımın yarısını.
Ve suan senınleyım,durdugum yerde durabılmek ıcın yalvaracak yuzlerce kısı tanıyorum ama ayakta durabılecek olan yalnızca bır kacı bılıyorum, zaten bıldıklerımı bılseler hıç bırı yalvarmazdı durdugum yerde durabılmek ıcın cunku;
Öncelerı bukadar basıt deıldı hayat.