Ot Yiyen Kaplan

Genç kaplan kafesinde, demir parmaklıklar ardında, sinirli ve hızlı adımlarla gidip geliyordu.  Nedense bugün yüreğini sanki dikenli tel halatıyla sıkıyorlardı. Bu kafese kapatıldığından beri güneş birçok kereler doğup batmıştı. Bir aylık ya vardı ya yoktu. Ormanda  gezintiye  çıktığı gün avcılar yakalayıp bu hayvanat bahçesine satmışlardı. Daha o zamanlar boyu irice bir kedi boyu kadardı.Zamanla gelişip güçlendi.Kafesi dar değildi,ama o burada yaşamak istemiyordu. Özgür olmak, adını bile unutmaya başladığı,  hayali  gözlerinin  önünden  gitmeyen  ormana kavuşmak, hayatına kendisi  yön  vermek  istiyordu. İnsanlar  akın  akın  geliyorlar,  kafesin önünde durup dakikalarca, hayranlık dolu bakışlarla kendisini seyrediyorlardı.

O akşam üstü ziyaretçilerin azaldığı zamanda bakıcı kafesi temizleyip, yıkadı. Akşam yemeği olarak yarım koyunu kafesin içine bıraktı. Kapıyı  kilitledi, gitti.  Bakıcısı  kapıyı  kilitleyip giderken, genç kaplanın beyninde bir şimşek çaktı. Kilidin  yuvasına  oturuşu  ve  anahtarın çevrilirken çıkardığı ses alışılmışın dışındaydı. Oldukça hassas kulakları  onu  yanıltmıyorsa, kapı tam olarak kilitlenmemişti. Kafese bırakılan eti yedikten sonra, her zamanki voltalarına başladı. Ziyaretçiler tekrar  çoğalmaya  başladılar.  İnsanlar  akşam  yemeklerini  yemişler, eğlenmek, dinlenmek için parklara, bahçelere gidiyorlardı. Genç  kaplanın  yüreğini  saran sıkıntı gitmiş, gitmiş kilidin anahtar deliğinde sıkışmış kalmıştı. Gece yarısı, biraz da şansı yardım ederse, kafesten kaçıp ormanına, özgürlüğüne koşmayı deneyecekti.

Hava iyice kararmış, vakit gece yarısını geçeli çok olmuştu. Görünürde kimseler yoktu. Genç kaplan güçlü  pençeleriyle  kapıya  hızla  asıldı.  Tam  olarak  kilitlenmemiş  kapı  açılıverdi. Kafesten süratle dışarı fırladı. Sağ yola saptı. Bu yol ilerdeki ağaçlıkta son buluyordu. Kafeste gidip gelmek, dışarıda koşmaya benzemiyordu.Oldukça yorulmuştu.Durup dinlendikten sonra hayvanat bahçesi duvarından atladı. Ormana doğru koşarak karanlıklarda kayboldu.

Genç kaplan dağlar, tepeler aştı, soğuk sulardan içti. Üç  gün  üç  gece  sonra,  sabah  güneş doğarken, daha çok küçükken yakalanıp götürüldüğü büyük ormana vardı. Özgürdü artık, içi içine sığmıyordu.  Neşeli  neşeli  yürürken  karnının  acıktığını  hissetti.  Kaçtığından  beri heyecandan üç gündür bir şey yememişti. Sadece su içmişti. Kafeste sabah akşam bakıcısı et getirirdi. Avcılar yakalamadan önce annesi beslerdi. Fakat, bu uçsuz bucaksız ormanda yaşam çok farklıydı. Şimdi ne annesi vardı, ne bakıcısı vardı. Kafesten kaçmadan önce düşünemediği bir şeydi bu: Ne ile karnını doyuracaktı?..

Böyle düşünüp yürürken, ilerdeki otlukta bir geyik gördü. Geyik, arada sırada etrafına bakınıp tekrar ot yemeğe başlıyordu.Geyik, aniden koşmaya başladı.Aynı anda yan taraftaki çalılıktan iki kaplan fırladı. Biraz  sonra  geyiğin  önüne  iki  kaplan  daha  çıkınca  geyik  dört  yandan sarılmıştı. Belli kaplanlar geyiği yakalamak için tuzak kurmuşlardı. En iyi savunma hücumdu. Cesur geyik, son bir gayretle ileri atıldı.Kendisine en yakın kaplana sivri boynuzlarıyla müthiş

bir kesme vurdu. Kaplan kanlar içinde sırtüstü yuvarlandı. Hafif yana döndü. Önündeki ikinci kaplana da aynı şekilde vurmak istedi. Fakat, tutturamadı. Peşinden gelen  diğer  kaplanlar da 

yetişmişti. Geyik, ne kadar kuvvetli olursa olsun,  üç  tana  kaplanla  baş  etmesi  olanaksızdı. Kaplanlar, güçlü pençeleriyle vurarak geyiği yere yuvarladılar ve öldürüp yediler. Daha sonra  çekilip gittiler.

Genç kaplan, olduğu yerde donmuş kalmıştı. İnanılmaz gözlerle bakıyordu. Gördüğü bir vahşetti. Fakat  orman kanunları böyleydi.  Zayıf daha kuvvetliye yem oluyordu.“ Demek ki ” dedi, “ kaplanlar böyle karınlarını doyuruyorlarmış. Ben  de  kaplan  olduğuma göre benim de canlıları avlayıp yemem lazım. Ben karnımı doyurmak için  diğer hayvanları öldüremem. Kimse  beni  öldürmeye  alıştırmadı.  Öldürmeyi  bilmiyorum  ve  öldürmenin gerekliliğine inanmıyorum. Geyik  oy yiyerek besleniyordu.  Gücü kuvveti yerindeydi. Ot  yiyen hayvanlar güçlü oluyormuş. Başka çarem yok, ya aç kalacağım ya da ot   yiyeceğim. Varsın  “  kaplan ot yer mi “   varsın  “ ot yiyen kaplan olur mu “  desinler.