Otel Odam

   Gene aynı sabahla uyanmıştım küçücük otel odamda. Fazla tarife gerek yoktu ama o zaman da bu hikaye kurulamazdı diye anlatmak zorundaydım otel odamı. Tıpkı diğerleri gibi bir otel odasıydı aslında ama illa ki farkı vardı.

    Yıllardır bu otel odasında yaşıyordum.  Fazla bir eşya yoktu odamda.  Bir divan vardı tek ayağı kısa, bir çatlak duvarım vardı, bir de tek ayağı kırık duvara yaslanmış sehbam.

     Ortama uyum sağlamaya başlmıştım aslında.Divanda kanlı bir yastık, duvarda çatlağı kapayan bir tablo, sehbada kurmuş çiçeklere eşlik eden bir vazo.

     Her an sehpa bir ayağını daha kaybeder endişesi içindeyim. Düşerim kırılırım diye değil. Ya bir hayatını daha kaybederse sehpa. Zaten benim gibi bir vazonun kaderi ne olabilirdi ki kırılmaktan başka. Bir an biri gelecek, sinirlenecek ve ben avuçlarındayım ya da duvarda. Parçalarım ise yerlerde.

     Duvarın çatlak yanını kapatmak üzere içime ve resmime aldırmaksızın sadece bu amaçla, paslı bir çiviyle yamuk bir şekilde asılmışım duvara.

     Üstümde son anların son damlaları var, Kim bilir ne acıların düşünüldüğü o baş ne zaman divana uzanır ne zaman kederli bi şekilde bana dayanır. Ve ne zaman kan kusar beni bulandırır.

   İşte odam buydu. Bunca pisliğin içine kapılmıştım. Ortama uyum sağlamaya  başlamıştım zaten. Odamın siyah perdelerinden bazen gün ışığı gelir gibi olurdu. Balkonuna hiç çıkamamıştım.

    Bu sabah yine aynı hislerle uyandım otel odamda. Yansıdığını sandığım güneş o kadar güzel geliyrdu ki gözüme. Çıkmak istedim. Gürültüler o kadar  umut vericiydi ki, sanki ellerimle toprağı eşeliyordum.

    Sonra hatırladım. Çıkmam ve yaşamam imkansızdı. Bu yıl dikmişlerdi bu görkemli oteli, unutulmuş mezarımın üstüne!