Otuz Beş Yıl

14 / 12 / 2007  Cuma tarihinde Ömer Ferit tarafından eklendi, 480 kez okundu...

“İ Devrimi anlatmaya çalışan fakat benzerleri gibi anlatamayan kuru bir Amerikan şarkısı ikinci el radyo da çalıyordu.Gözlerinden uyku akan ernesto günlerdir çalıştığı devrim planından başını kaldırdı.Burnunun dibindeki devasa ülkeden korkmayan küçücük bir ülkenin umut bağladığı adam:Ernesto.Sbahtan beri sayısını unuttuğu kadar çok içtiği puro...”

Okuyucu Puanı ;

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Otuz Beş Yıl

İ
Devrimi anlatmaya çalışan fakat benzerleri gibi anlatamayan kuru bir Amerikan şarkısı ikinci el radyo da çalıyordu.Gözlerinden uyku akan ernesto günlerdir çalıştığı devrim planından başını kaldırdı.Burnunun dibindeki devasa ülkeden korkmayan küçücük bir ülkenin umut bağladığı adam:Ernesto.Sbahtan beri sayısını unuttuğu kadar çok içtiği purolara bir yenisini daha ekledi.açlığın etkisiyle acı bir tat veren puroyu,bitmeyen devrim planı gibi söndürüp bir köşeye attı.Eresto kendini gösteren açlık karşısında bir devrimci gibi davrandı ve en kolay aynı zamanda zahmetsiz(ucuz) olan bir yemek _makarna_ yapmaya karar verdi.
İİ
“Bir tane Che var ama binlerce ernesto var”dedi ve makarnasından bir kaşık daha alarak ekledi.”işte o ernestolardan biride benim”dedi top sakallı,uzun saçlı genç adam,kurtulamadığı doğu şivesiyle.
Devrimi planyan ernestodan binlerce kilometre ötede on binlerce insanın haritada yerini bile bilmediği az gelişmiş ülkede yeni ernestolar yeni devrim planları yapıyordu tutmayacağını bile bile.Makarnasını bitiren genç adam, üniversitedeokumak için doğudan gelen genç adamın suskunluğundan yararlanıp söze girdi.”Hadi kalk yeni eylem haberi geldi”
Aralarında böyle konuşmalar pek geçmezdi.Çoğu zaman eylemlerden bile konuşmadan haberdar edilirlerdi.
Genç adam kızgın olduğu Amerika’nın ucuzluk pazarından aldığı botunu giydi.Yaz,kış üstünden çıkartmadığı parkasını aldı.Kaçar gibi çıktılar.Geride birkaç makarna tanesiyle,sigara kokulu bir ev bıraktılar.
İİİ
Benim ülkemde bir kuşak ernesto aşkıyla yaşadı,öldü.Erkekler saçlarını uzatıp,top sakal bırakırlardı.Puro içemeselerde sigaralarını ağızlarından düşürmezlerdi.Yaşamlarından daha çok ölümlerinin onun gibi olmasını isterlerdi.
Kadınlar yataklarının başucuna bir ernesto fotoğrafı asmadan edemezlerdi.En çok da erkeklerinin ernesto gibi yakışıklı olmasını isterlerdi.Bu istekler yıllarca tekrarlanıp durduama ernesto gibi tek bir kişi çıktı ülkemde.Onun da adı Deniz’di.
Uzun,ince dal gibi bir çocuktu.Ölmesi için anyalışsız ülkem seferber oldu.Ölümünden otuz yıl sonra bilinmeyen güçlerce halk kahramanı ilan edildi.
İİİİ
Arkadan Erzurumlunun sesi geliyordu.Kurtulamadığı doğu şivesiyle bağırıyordu”Kaçın.Askerler!”Kaçacak hiçbir yer yoktu.İki dağ arasında yüksekten deniz hissi yaratan uçsuz bucaksız ovanın tam ortasındaydık.Birkaç büyük kayanın arkasına saklanıp,çatışmaktan ve gözümüzde ernestonun son resmi ölmekten başka hiçbir şansımız yoktu.Ölmek iyiydi de yakalanmayı hiç kimse kendine yediremiyorduBiz dağlara çıkıp yanlış olan yöneticilere isyan ederkan,birileri bizden halkın önünde özür dilememizi istiyordu.Halkın önünde özür dilemek sorun değildi de,bir avuç aptalın bizden böyle bir şey istemesi,hatta buna kendini inandırması tam anlamıyla aptallıktı.
Tam düşüncelere dalıp,boğulmak üzereyken Erzurumlu tekrar bağırdı.Anlamlı bir ses değildi.Kurşunun ete giriş sesi ve doğarken ağlamaya başlayan insanın ağlamasını mutlu bitirmesiydi.
İki gruba ayrılmış on dört kişiydik.Yeni gelenler bir grupta eskiden kalanlar bir gruptaydı.İki kol halinda ovadan geçiyotduk ama onların daha önceden yakalandığını biliyorduk.Bizde yakalanmak uğruna ölümü tercih ettik.Ölüm bile seçilmişsse güzeldi.Erzurumlu ölmüştü.Kalanlarımız ise saklandığımızz kayaların arkasında kalan son mermilerimizi beynimize sıkarak öldük.Kulağımda kırık bir devrim şarkısı,gözümüzde tanrılaşan ernestonun son fotoğrafı...
İİİİİ
On yıldır aynı ayın aynı sabahı erkenden kalkar sanki ölen bir tanıdığı ziyarete gider gibi evden çıkar ve akşam gözleri ağlamaktan kızarmış,lanetler okuyarak dönerdi eve.Yine bir mayıs sabahı hiç beklemediği hatta yaşayıp,yaşamadığını bile bilmediği bir arkadaşının telefonuyla uyandı.Telefondaki ses has İstanbul şivesiyle”Daha kalkmadın mı?Bugüm altı mayıs.”Bu kadar kısa,net ve sert hatta kararlı birisini daha önce tanımamıştı.Çok eskiden tanımıştı ama şimdilerde unutmuştu.Otuz beş yıl oluyordu.Her yıl aynı eylemi yapmaktan ne sıkılmış,ne de usanmıştı.Yine kalktı.Yine aynı kıyafetleri giydi ,her yıl aynı çiçekçiden aldığı çiçeği yine aldı.
Meydana geldiğinde on beş,yirmi kişilik bir topluluk_saçları dökülmüş,sakalları beyazlamış,hafif göbeklenmiş tek çeşit insan topluluğu_sol ellerini kaldırmış bıkıp usanmadan otuz beş yıldır aynı eylemi yapıyorlardı.
“Bir zamanlar böyle eylemlere ilgi vardı”dedi top sakallı hafif yaşlı adam.
“Artık sayfa sayfa ünlüleri anlatan gazeyelerin ikinci ya da hiçbir haber değeri taşımayan üçüncü sayfadan veriyorlar.Ve haberler artık iki cümleyi asla geçmiyor,Bu haberleri görünce tüylerim diken diken oluyor.O çatışmalarda kaybettiğim arkadaşlarım ve düşünceleri,mücadeleleri gözümden gitmiyor.O ölümler,o gencecik hayatlar iki kuru cümleye mi değer?”
Artık uzun süredir tuttuğu göz yaşları sanki her şeye olan öfkesini anlatmak istercesine boşalıyordu gözlerinden.Aklında ernestonun son resmi ve deniz’in elini sıktığı bir mayıs akşamı vardı.